Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Odyssey mosaics










αναδημοσίευση από σύδεντρο




Odyssey mosaics






Syrian rebel fighters pose for a picture at the museum of Maaret al-Numan, in the northwestern Idlib province, an area under the control of rebel fighters, on October 17, 2012. (AFP Photo / Bulent Kilic)


Syrian rebel fighters pose for a picture at the museum of Maaret al-Numan, in the northwestern Idlib province, an area under the control of rebel fighters, on October 17, 2012. (AFP Photo / Bulent Kilic)



























File:Simeon Stylite Louvre.jpg

6th century depiction of Symeon Stylites on his column














A 2nd-century mosaic from Tunis, Tunisia, 
depicting Odysseus listening to the music of Circe, a winged siren






























































 memory of Mohsen Subhi











επί-μετρο στην αναδημοσίευση:


"Ceterum censeo Carthaginem delendam esse" ή "ceterum autem censeo Carthaginem delendam esse" ( "Επιπλέον, θεωρώ ότι η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί»), συχνά με τα αρχικά "ceterum censeo", "Carthago Delenda est", ή " Delenda est Carthago " ("Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί") είναι μια λατινική ρητορική φράση η οποία ήταν δημοφιλής σε χρήση στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία το 2ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών των Καρχηδονιακών πολέμων. Η φράση προέτρεπε για μια εξωτερική πολιτική με κύρια επιδίωξη να εξαλειφθεί κάθε περαιτέρω απειλή για την Ρωμαϊκή Δημοκρατία από την αντίπαλό της Καρχηδόνα, η οποία είχε ηττηθεί δύο φορές πριν και είχε μια τάση μετά από κάθε ήττα για γρήγορη ανοικοδόμηση και ανάκτηση της δύναμής της προκειμένου να προβεί σε νέο πόλεμο. Αντιπροσώπευε μια πολιτική για την εκρίζωση των εχθρών της Ρώμης, οι οποίοι απέρριπταν τη συνθήκη ειρήνης ως μέσο για τον τερματισμό των συγκρούσεων. Η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε συχνά και επίμονα σχεδόν σε σημείο παραλογισμού από το Ρωμαίο γερουσιαστή Κάτωνα τον Πρεσβύτερο (234-149 π.Χ.), ως μέρος των ομιλιών του. 


Σήμερα δεν υπάρχει τίποτε από την αρχαία πρωτεύουσα του κράτους της Καρχηδόνας, που άρχιζε από τη Μεγάλη Σύρτη, ανατολικά, έφτανε στα δυτικά μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό και στα νότια μέχρι την Τριτωνίδα λίμνη (απ' όπου καταγόταν και η Θεά Αθηνά). Οι δύο πόλεις άρχισαν πόλεμο μεταξύ τους, που διακρίνεται σε τρεις περιόδους: ο Α' Ρωμαιο-Καρχηδονιακός Πόλεμος 264 - 241 π.Χ., ο Β' Ρωμαιο-Καρχηδονιακός Πόλεμος 218 - 201 π.Χ. Και στους δύο αυτούς πολέμους οι Καρχηδόνιοι νικήθηκαν από το στρατό των Ρωμαίων. Τέλος ο Γ' Ρωμαιο-Καρχηδονιακός Πόλεμος 149 - 146 π.Χ., ήταν ο μοιραίος για την Καρχηδόνα. Σε αυτόν η πόλη ισοπεδώθηκε και οι κάτοικοί της πωλήθηκαν ως δούλοι. 


Παρά το ότι το προαιώνιο  μίσος των Καρχηδονίων για τους Ρωμαίους αποτυπώνεται στον μύθο της Διδούς (που έχτισε την Καρχηδόνα) και του Αινεία (που έχτισε τη Ρώμη) και που αναφέρεται στο Ίριδας Άρωμα, η Καρχηδόνα ήταν αρχικά σύμμαχος των Ρωμαίων στους πολέμους τους κατά των Ελλήνων της Κάτω Ιταλίας.  


Κατά «σύμπτωση» η βασίλισσα της Καρχηδόνας Διδώ, ήταν μια πριγκίπισσα που καταγόταν από την Τύρο της Φοινίκης. Η Τύρος ήταν αρχαία πόλη της Συρίας και σημαντικός λιμένας των Φοινίκων. Πρόκειται για τη σημερινή Σουρ επί νησίδας παρά τις ακτές του Λιβάνου εκτεινόμενη στην απέναντι ακτή. Σήμερα παραμένει μία μικρή πόλη πέριξ παλαιού λιμένα με περιορισμένη κίνηση.

Πώς είχε όμως βρεθεί η Διδώ από την Τύρο στην Καρχηδόνα; Σύμφωνα με τον μύθο, προσπαθώντας να ξεφύγει από την καταδίωξη του αδελφού της και βασιλιά της Τύρου, η πριγκίπισσα Διδώ αναχώρησε δυτικά παραπλέοντας τις ακτές της Μεσογείου, σε αναζήτηση ασύλου. Μια τοποθεσία στον κόλπο της Τύνιδας τράβηξε την προσοχή της. Η Διδώ ήρθε σε διαπραγμάτευση με τον τοπικό ηγεμόνα Ιάρβα για να αγοράσει γη, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις απαιτήσεις της. Δεν ζητούσε παρά μόνο όση έκταση μπορούσε να κυκλωθεί με το δέρμα ενός ταύρου. Η Διδώ κατάφερε να πείσει τον Ιάρβα και η συμφωνία κλείστηκε. Τότε η πονηρή πριγκίπισσα τεμάχισε την προβιά ενός ταύρου σε λεπτές λωρίδες, τις έδεσε τη μια με την άλλη φτιάχνοντας ένα πολύ μακρύ δερμάτινο σχοινί, με το οποίο κύκλωσε μια μεγάλη έκταση γης όπου έχτισε ένα φρούριο, το οποίο ονομάστηκε Βύρσα (=δέρμα), και κοντά του, έχτισε την πόλη της Καρχηδόνας.
Από αυτόν τον μύθο της Διδούς, που διασώζει ο Βιργίλιος στην Αινειάδα, ανακύπτει το γεωμετρικό πρόβλημα, γνωστό έκτοτε ως Πρόβλημα της Διδούς ή Κλασικό Ισοπεριμετρικό Πρόβλημα.
Το ισοπεριμετρικό πρόβλημα είναι, σύμφωνα με τους ειδικούς, το αρχαιότερο ίσως πρόβλημα μεγιστοποίησης, που με απλά λόγια λέει το εξής: Από όλες τις καμπύλες του επιπέδου που έχουν το ίδιο μήκος, αυτή που περικλείει χωρίο με το μέγιστο δυνατό εμβαδόν είναι ο κύκλος.
Τη λύση του προβλήματος, σύμφωνα με την παράδοση, έδωσε η Διδώ,  τον 9ο περίπου, π.Χ. αιώνα.  



Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Οι καλά είναι τρελοί









William Hogarth (1697-1764) Άγγλος ζωγράφος και εικονογράφος

The Interior of Bedlam (Bethlem Royal Hospital), from A Rake's Progress, 1763.






Κυριακή, 10 Μαρτίου 2013

Γουέλφοι και Γιβελλίνοι



Το κείμενο προέρχεται από δάνεια 
στων οποίων τις πηγές παραπέμπουν οι σύνδεσμοι  










Paolo Uccello (1397-1475) Ιταλός ζωγράφος


κάτω: Μάχη του Σαν Ρομάνο: Η παρέμβαση του Micheletto da Cotignola (Λούβρο)
επάνω: λεπτομέρεια


Η «Μάχη του Σαν Ρομάνο», ζωγραφίστηκε κατά την περίοδο 1435-1440, αν και ορισμένοι ιστορικοί τοποθετούν τη χρονολογία δημιουργίας του το 1450-56. Ο πίνακας, που αρχικά αποτελούσε τρίπτυχο, αρχικά πιστευόταν ότι δημιουργήθηκε κατά παραγγελία της οικογενείας των Μεδίκων, και συγκεκριμένα του Κόζιμο του Πρεσβύτερου (Cosimo il Vecchio) στο ανάκτορο του οποίου αναρτήθηκε μετά την ολοκλήρωσή του. Σύμφωνα όμως με νεότερες έρευνες, η παραγγελία δεν έγινε από τον Κόζιμο αλλά από τον Λεονάρντο Μπαρτολίνι Σαλιμπένι (Leonardo Bartolini Salimbeni, 1404 - 1479) ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εκκίνηση των εχθροπραξιών με τη Σιένα. Αρχικά είχε νομισθεί ότι απεικόνιζε τη μάχη του Σαντ' Εγκίντιο (Sant' Egidio) που έγινε το 1416, αλλά ύστερα από ενδελεχείς μελέτες διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για τη μάχη του Σαν Ρομάνο, που έγινε το 1432 και οδήγησε σε νίκη των φλωρεντινών στρατευμάτων, υπό την ηγεσία του Νικολό ντα Τολεντίνο (Niccolò da Tolentino) απέναντι στη Σιένα. Τα τρία στελέχη του τριπτύχου σήμερα δεν βρίσκονται μαζί: Το ένα εκτίθεται στο Γκαλερία Ουφίτσι της Φλωρεντίας (το κεντρικό, στο οποίο απεικονίζεται και ο ντα Τολεντίνο), το άλλο στην Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο και το τρίτο, που ολοκληρώθηκε το 1440, στο Μουσείο του Λούβρου. Το τελευταίο αυτό αποκτήθηκε μέσω της Συλλογής Campana το 1863 και εκτίθεται στην πτέρυγα Denon του 1ου ορόφου, στο Salon Carre ενώ φαίνεται ότι και τα τρία τμήματα του τριπτύχου τα είχε τελικά αποκτήσει ο Λορέντσο των Μεδίκων, που τα ανάρτησε στο ανάκτορό του.










Το ιστορικό των μαχών ανάμεσα στη Φλωρεντία και τη Σιένα κράτησε επί αιώνες. Ανεξαρτήτως των αμφίρροπων, συχνά, εκβάσεών τους, οι δυο αντίπαλες πόλεις υποστήριζαν ταυτόχρονα πως η νίκη ήταν δική τους. Οι μάχες τους έμειναν, παράλληλα, στην Ιστορία και ως μάχες μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων. Σε πολλές ανάλογες μάχες μεταξύ των Ιταλικών πόλεων, μέλη της μιας παράταξης μιας πόλεως συμμαχούσαν με τους ομοϊδεάτες τους της αντίπαλης πόλεως και την ώρα της μάχης στρέφονταν εναντίον των συμπολιτών τους που μέχρι εκείνη τη στιγμή πολεμούσαν στο πλευρό τους. 






Πολιτικές παρατάξεις της Ευρώπης κατά το Μεσαίωνα. Οι Γουέλφοι υποστήριζαν πως η εξουσία του πάπα μπορεί να είναι κοσμική και ανώτερη αυτής του αυτοκράτορα ενώ οι Γιβελλίνοι υποστήριζαν το αυτεξούσιο του αυτοκράτορα και την πλήρη απεξάρτηση της πολιτικής εξουσίας από την Εκκλησία. Εμφανίστηκαν στη Γερμανία μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Ερρίκου Ε΄ (1125), όταν με την επέμβαση της Εκκλησίας δεν ανέβηκε στο θρόνο ο νόμιμος διάδοχος Φρειδερίκος Β' της Σουαβίας - Χόχενσταουφεν (ο Μονόφθαλμος), αλλά ο Λοθάριος Σούπλιμπουργκ, δούκας της Σαξονίας, με αποτέλεσμα να αρχίσει ένας δυναστικός αγώνας. Στα ιταλικά Guelfo (πληθυντικός Guelfi) είναι μια  μορφή του Welf (1), του Οίκου των δουκών της Βαυαρίας  στον οποίο ανήκε ο Λοθάριος. 


Η κραυγή Welfs, χρησιμοποιήθηκε ως σύνθημα κατά τη διάρκεια της Μάχης της Weinsberg που έδωσε ο Λοθάριος το 1140, εναντίον του  Hohenstaufen της Σουαβίας, τα στρατεύματα του οποίου  χρησιμοποιούσαν την κραυγή  Waiblingen ως σύνθημά τους, το όνομα του κάστρου που είχαν κληρονομήσει οι Hohenstaufen (2) από τους Salian, δυναστεία Γερμανών βασιλέων (1024-1125) και Αυτοκρατόρων (1027-1125 - Salic dynasty) από τους οποίους και κατάγονταν. Η ιστορική περίοδος που κυριαρχείται από αυτή τη  δυναστεία χαρακτηρίστηκε από έντονη αντιπαράθεση με τον παπισμό μετά τη λεγόμενη μάχη για την ανάληψη. Το Waiblingen, με το χρόνο άρχισε να προφέρεται και να γράφεται κάπως σαν "Wibellingen", και στη συνέχεια  Ghibellino, στα ιταλικά, απ’ όπου και οι Γιβελλίνοι.



___________________________





Sandro Botticelli
Dante Aligheri 

Ο ποιητής Δάντης (Dante Alighieri 1265-1321) ήταν Γουέλφος της Φλωρεντίας.  Από το 1289  έλαβε μέρος σε πολέμους εναντίον των Γιβελλίνων, ενώ στη "Θεία Κωμωδία" του, στο βιβλίο της κολάσεως, στον κύκλο των Επικούρειων (άθεων), τοποθετεί τον Farinata degli Uberti, περιβόητο Γιβελλίνο ευγενή της Φλωρεντίας, στον τάφο του αιώνιου μαρτυρίου των άθεων.Το 1292, το κόμμα των Γουέλφων ήρθε στην εξουσία και εκδίωξε από τα δημόσια αξιώματα τους αντιπάλους τους Γιβελλίνους. 
Οι Γουέλφοι ωστόσο ήταν διασπασμένοι σε δύο διαφορετικές ομάδες που ανταγωνίζονταν για την πολιτική και οικονομική ηγεμονία της πόλης, στους  Μαύρους και στους Λευκούς Γουέλφους. Αν και οι δύο ομάδες υποστήριζαν τον Πάπα, εξέφρασαν την αντίθεσή τους ως προς την  ιδεολογία, την πολιτική,  και την οικονομία. Οι Λευκοί Γουέλφοι, μια ομάδα εύπορων οικογενειών, ανοικτή στις λαϊκές δυνάμεις, επιδίωκαν την πολιτική ανεξαρτησία και την απόρριψη κάθε παπικής παρέμβασης. Οι Μαύροι Γουέλφοι, που εκπροσωπούσαν  κυρίως τα συμφέροντα των πλουσιότερων οικογενειών της Φλωρεντίας, ήταν στενά συνδεδεμένοι με τον πάπα ως προς τα οικονομικά συμφέροντα και υποστήριζαν την απόλυτη παρέμβαση του στις εσωτερικές υποθέσεις της πόλης. Ο Δάντης πήρε το μέρος των Λευκών, ωστόσο η πλευρά των Μαύρων επικράτησε με αποτέλεσμα να καταδικαστεί σε εξορία και επιπλέον στο να πληρώσει πέντε χιλιάδες φλωρίνια εντός τριών ημερών. Μετά από αδυναμία του Δάντη να πληρώσει αυτό το ποσό, μια νέα καταδικαστική απόφαση όρισε πως έπρεπε να καεί ζωντανός όπου και αν πιαστεί. Ο Δάντης περιπλανήθηκε εξόριστος από την Φλωρεντία, βρίσκοντας καταφύγιο στη Βερόνα ως καλεσμένος του Γιβελλίνου Bartolomeo Della Scala.
Για ένα διάστημα συμφιλιώθηκε με τους Γιβελλίνους εναποθέτοντας τις ελπίδες του στον ερχομό του Ερρίκου Ζ' της Γερμανίας, ο οποίος πολιορκούσε την Ιταλία. Ο Ερρίκος Ζ' επιτέθηκε και στην Φλωρεντία, όπου κατάφερε να νικήσει τους Μαύρους Γουέλφους. Ο θάνατος του όμως το 1313 στερεί από τον Δάντη τη δυνατότητα να επιστρέψει στη Φλωρεντία.
Το 1315 δόθηκε αμνηστία στους εξόριστους Γουέλφους, υπό τον όρο όμως πως θα παρουσιάζονταν δημόσια ομολογώντας πως έσφαλαν. Ο Δάντης αρνήθηκε να δεχτεί κάτι τέτοιο και χαρακτηριστικά έγραψε: "Δεν είναι αυτός ο δρόμος για να γυρίσω στην πατρίδα, αν μπορέσετε να βρείτε άλλον τρόπο πιο σύμφωνο με την τιμή και τη δόξα του Δάντη, θα έρθω με βήματα γοργά".


Τα τελευταία χρόνια του Δάντη πέρασαν χωρίς ιδιαίτερες κακουχίες, στη αυλή του άρχοντα της Ραβέννας Guido Novello. Εκεί τον επισκέπτονταν οι γιοί του και οι φίλοι του, ενώ ο ίδιος αφοσιώθηκε σε επιστημονικές μελέτες. Στην πόλη της Ραβέννας ολοκλήρωσε και την Θεία Κωμωδία.
Γυρνώντας από τη Βενετία όπου βρισκόταν μαζί με επίσημη αποστολή του ηγεμόνα της Ραβέννας, ο Δάντης αρρώστησε και τελικά πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1321. Τον έθαψαν με τιμές στον Άγιο Πέτρο όπου βρίσκεται έως σήμερα ο τάφος του.







Δάντης και Βιργίλιος παρατηρούν τον  Γιβελλίνο Farinata degli Uberti να βγαίνει από τον τάφο, σε εικονογράφηση της Θείας Κωμωδίας από τον Gustave Doré.


___________________________


1.


Οίκος των Welf

Οίκος των Este
(το οικόσημο

ίσχυσε μέχρι το 1239)
Ο Οίκος των Welf  (οι Γουέλφοι - στην αγγλική γλώσσα παρέχεται ιστορικά ως Guelf ή Guelph) είναι μια ευρωπαϊκή δυναστεία που περιέλαβε πολλούς Γερμανούς και Βρετανούς μονάρχες από τον 11ο έως και τον 20ο αιώνα (3). Ήταν ο μεγαλύτερος κλάδος του Οίκου των Este, μιας δυναστείας που τα πρώτα γνωστά μέλη της ζούσαν στη Λομβαρδία (της ευρύτερης της βόρειας Ιταλίας περιοχής που πρωτεύουσά της είναι το Μιλάνο) τον 9ο αιώνα. Το πρώτο μέλος αυτού του κλάδου ήταν ο Welf IV. Το 1070, ο Welf IV έγινε δούκας της Βαυαρίας. 


2.

Αυτοκρατορικό Οικόσημο
των Hohenstaufen - 1196
Ο Οίκος των Χοενστάουφεν, (Hohenstaufen), (οι Γιβελλίνοι) ήταν ένας από τους αρχαιότερους ηγεμονικούς οίκους της Γερμανίας και κατ΄ επέκταση της Ευρώπης, γόνοι του οποίου υπήρξαν ηγεμόνες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και Βασιλείς της Γερμανίας και της Σικελίας. Γενάρχης του Οίκου ήταν ο Φρίντριχ φον Μπύρεν, ιππότης στα μέσα του 11ου αιώνα. Ο γιος αυτού Φρίντριχ φον Στάουφεν έλαβε το Δουκάτο της Σουαβίας (ή Σουηβίας) (5), μετά τον γάμο του με την Αγνή, κόρη του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ερρίκου Δ', όπου και έλαβε τον τίτλο Φρειδερίκος Α΄ Δούκας της Σουαβίας. Αυτόν διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκος Β΄ ο μονόφθαλμος, ο οποίος το 1121 παντρεύτηκε την Ιουδήθ της Βαυαρίας μέλος του ισχυρού αντίπαλου οίκου των Welf. Αργότερα ξέσπασε η σύγκρουση ανάμεσα στον Φρειδερίκο και τον Λοθάριο. Μετά την επικράτηση του Λοθάριου οι Γιβελλίνοι Φρειδερίκος και ο αδελφός του Κονράδος,  συμφιλιώθηκαν με τον Γουέλφο Λοθάριο, ωστόσο οι πολιτικές και πολεμικές διαμάχες μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων θα κρατήσουν μέχρι τον 15ο αιώνα. Με τον θάνατο του Λοθάριου (1137) στην θέση του αυτοκράτορα εξελέγη ο Γιβελλίνος Κονράδος (Conrad III of Germany – 1093-1152,) που είχε πάντα την υποστήριξη του μεγαλύτερου αδελφού του Φρειδερίκου.


3.

   

Οίκος του Αννόβερου

Οίκος των Welf
Κάτω Σαξονία
Η Βασίλισσα Βικτωρία (Alexandrina Victoria, 1819–1901) ήταν Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου, Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας και Αυτοκράτειρα των Ινδιών. Η περίοδος της βασιλείας της διήρκεσε εξήντα τρία χρόνια και υπήρξε η πλέον μακρέτειος στην ιστορία της Γηραιάς Αλβιόνας. Ήταν η τελευταία εκπρόσωπος στο βρετανικό θρόνο του Βασιλικού Οίκου του Αννόβερου (που ήταν κλάδος του Οίκου των Welf - κλάδου των Este της Λομβαρδίας). Η Βικτωρία ήταν η πρώτη μονάρχης της Βρετανίας  που είδε το όνομά της να δίνεται στη χρονική περίοδο της βασιλείας της ενόσω βρισκόταν ακόμη στη ζωή. Μέσα στο διάστημα, που χαρακτηρίζεται ως Βικτωριανή Εποχή, με την έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης και τη σημαντική εδαφική επέκταση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας άλλαξαν ριζικά οι οικονομικές και κοινωνικές δομές του Ηνωμένου Βασιλείου.


Ο επίσης απόγονος του Οίκου των Welf Γουλιέλμος Β' της Γερμανίας (1859-1941) γνωστός και ως Κάιζερ, υπήρξε βασιλιάς της Πρωσίας και τελευταίος αυτοκράτορας της Γερμανίας (1888-1918). Κατά την διάρκεια της βασιλείας του η Γερμανία εισήλθε στο παιχνίδι του διεθνούς εμπορικού και αποικιακού ανταγωνισμού που κατέληξε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. [Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος με εκατομμύρια νεκρούς, έθεσε τη βάση για τις παγκόσμιες διαμάχες του 21ου αιώνα, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο (Νίκολας Μπόιλ)]. Ήταν εγγονός της Βασίλισσας Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και αδελφός της Βασίλισσας Σοφίας (1870 - 1932) της Ελλάδας.











Γεώργιος Ιακωβίδης (1853–1932) 
Βασίλισσα Σοφία της Ελλάδας, 1915 (απόγονος  του Οίκου των Welf) 
σύζυγος του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας








Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας, Αθήνα, 2012.
Αστυνομικές δυνάμεις έχουν στήσει φράχτη ενόψει της ψήφισης του προϋπολογισμού από τη Βουλή των Ελλήνων (το γερμανικό κτήριο – πρώην ανάκτορα - που φαίνεται στο βάθος του αττικού ουρανού).

                                                    



Ο Νικών Αχιλλέας
O Κάιζερ φιλοξενήθηκε από το βασιλιά της Ελλάδας Γεώργιο Α' των Γλύκξμπουργ, στο Μον Ρεπό της Κέρκυρας (Αχίλλειο), στα θερινά ανάκτορα της Ελληνικής βασιλικής οικογένειας από το 1864, που ενσωματώθηκαν τα ιόνια Νησιά στην Ελλάδα. Ο Γεώργιος, που ήταν πεθερός της αδελφής του Κάιζερ, Σοφίας, του πρότεινε τότε να αγοράσει το Αχίλλειο, όπως και έκανε μετά από διαπραγματεύσεις δυο χρόνων, το 1907. Κύριος πλέον ο Κάιζερ του ανακτόρου, προχώρησε σε διάφορες αλλαγές και προσθήκες σε αυτό, όπως τη μεταφορά του θνήσκοντα Αχιλλέα στη σημερινή του θέση, από το σημείο που δεσπόζει σήμερα ο Νικών Αχιλλέας, ένα κολοσσιαίο άγαλμα που ο ίδιος έφερε και αφιέρωσε με την επιγραφή «Στον μέγιστο των Ελλήνων από τον μέγιστο των Γερμανών» (ένα αισθητικό έκτρωμα κατά πολλούς, που θυμίζει "αισθητικό πρόγονο" της "ναζιστικής αισθητικής" και του "σοσιαλιστικού ρεαλισμού"). Επίσης έδιωξε από το Αχίλλειο το άγαλμα του ποιητή Χάϊνε, που είχε φέρει και τοποθετήσει η Ελισάβετ της Βαυαρίας (η θρυλική Αυτοκράτειρα Σίσσυ - απόγονος Γιβελλίνων) στο δάσος του. 




Το Αχίλλειο κτίστηκε από την Σίσσυ  το 1890 στη μνήμη του γιου της Ροδόλφου και διαδόχου της αυτοκρατορίας. Όπως ο Αχιλλέας, έτσι κι εκείνος λαβώθηκε θανάσιμα στη δική του αχίλλειο πτέρνα, την καρδιά, μια και σύμφωνα με  τον σχετικό ισχυρισμό, αποκάλυψε ο ίδιος  σε ένα γραμμα που είχε στην κατοχή της η μητέρα του, πως αυτοκτόνησε αφού προηγουμένως αφαίρεσε τη ζωή της αγαπημένης του, όταν έμαθαν πως ήταν ετεροθαλή αδέλφια. Αρχικά διατυπώθηκε ο ισχυρισμός πως δολοφονήθηκε, όπως συνέβη στη Σίσσυ αργότερα, όταν δολοφονήθηκε από αναρχικούς (όπως αναφέρεται) στη Γενεύη το 1898. 







Οίκος των Wittelsbach
1240
Η θρυλική Σίσσυ ήταν μέλος του Βασιλικού Οίκου των Wittelsbach, βαυαρικής δυναστείας  που έδωσε μεταξύ πολλών δουκών και βασιλέων της Ευρώπης και τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Louis (Ludwig) IV (1282-1347) απόγονο από γάμο μελών  των αντίπαλων Οίκων των Welf (Γουέλφων) και των Hohenstaufen (Γιβελλίνων), ο οποίος και αντιτάχθηκε στην παπική εξουσία. 

Νεότερο μέλος του Οίκου των  Wittelsbach ήταν ο Βασιλιάς Όθωνας της Ελλάδας (4).














Αυτοκρατορικό Οικόσημο του 
Louis IV (1286 † 1347) των Wittelsbach της Βαυαρίας, Βασιλιά των Ρωμαίων το 1314 
και Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1328.








Οικόσημο  του δούκα της Βαυαρίας
Scheib Lersches των Wittelsbach
1450-1480


















Εθνόσημο του Βασιλείου της Ελλάδας
κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα 
των Wittelsbach της Βαυαρίας (1831-1862)



 Σε όλα τα Οικόσημα των Wittelsbach οι γαλανόλευκοι ρόμβοι και οι δράκοι αποτελούν κεντρικό θέμα τουλάχιστον από το 1240. 



4.

Οι Έλληνες είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1821, που οδήγησε σε μια προσπάθεια που διάρκεσε μέχρι το 1829. Η Ελλάδα από το 1828 ήταν κάτω από την ηγεσία του Ιωάννη Καποδίστρια, αλλά μετά από τη δολοφονία του το 1831 η χώρα οδηγήθηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Σε αυτή τη φάση, οι μεγάλες δυνάμεις παρενέβησαν και αποφάσισαν να κάνουν την Ελλάδα βασίλειο. Στη διάσκεψη του Λονδίνου το 1832, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία (οι μεγάλες δυνάμεις τότε) πρόσφεραν τον ελληνικό θρόνο στον δεκαεπτάχρονο πρίγκιπα Όθωνα του οίκου  Wittelsbach (Βίτελσμπαχ) της Βαυαρίας, ο οποίος έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας.






Εθνόσημο του Βασιλείου της Ελλάδας
την περίοδο των Γλύκξμπουργκ
(το εθνόσημο ίσχυσε
από το 1863 μέχρι το 1936)
Μετά την "υποχρεωτική" (ιδίως των Βρετανών) εκδίωξη του Όθωνα από τον θρόνο της Ελλάδας, έπρεπε να βρεθεί νέος ηγεμόνας για τη χώρα. Αρχικά οι Έλληνες, υπό τις βρετανικές διπλωματικές ίντριγκες, ήταν υπέρ του δευτερότοκου γιου της Βασίλισσας Βικτωρίας, Πρίγκιπα Αλφρέδου, αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν ήδη δεσμευτεί με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1832 να μην ανέλθει στο θρόνο της Ελλάδας γόνος καμιάς δικής τους βασιλικής οικογένειας. Έτσι, υπό την πίεση των άλλων Δυνάμεων αποφασίστηκε να δοθεί ο θρόνος στον Γεώργιο, δευτερότοκο γιο του μετέπειτα (1863) Βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ΄, εκ του Οίκου των Σλέσβιχ - Χόλσταιν - Ζόντερμπουργκ – Γκλύξμπουργκ (Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg), συνολικού κλάδου του Οίκου του Ολδεμβούργου (Oldenburg), παλιάς δυναστείας της βόρειας Γερμανίας (πολιτική επικράτεια των Γουέλφων εν αντιθέσει με τη νότια Γερμανία που ήταν των Γιβελλίνων) που ανήλθε στο προσκήνιο όταν ο κόμης Χριστιανός Ι του Oldenburg εξελέγη βασιλιάς της Δανίας το 1448, και της Νορβηγίας το 1450. Ο οίκος κατέχει το θρόνο της Δανίας από τότε μέχρι σήμερα. Ο νέος βασιλικός οίκος του Γεωργίου Α΄ ήταν ο Βασιλικός Οίκος των Βασιλέων της Ελλάδας για τα επόμενα 111 χρόνια, από το 1863 έως την αλλαγή του πολιτεύματος σε Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με το δημοψήφισμα του 1974.



5.



Χάρτης της Σουαβίας

(της χώρας των Γιβελλίνων)
του 1572
Σουηβοί, αλλά και Σουήβοι, Σουαβοί ή Σουάβοι στα νέα ελληνικά, και Σόηβοι ή Σούιβοι στα αρχαία ελληνικά, αποκαλούνται συλλογικά τα γερμανικά φύλα των Μαρμοκανών, Κουάδων, Ερμουνδούρων, Σεμνώνων και Λογγοβάρδων, οι οποίοι ζούσαν κατά κύριο λόγο στις παραποτάμιες περιοχές κατά μήκος του ποταμού Έλβα.  Ο όρος Σουαβός χρησιμοποιείται σήμερα αναφορικά με τους κατοίκους ή εκείνους που έχουν καταγωγή από την Σουαβία στη νότια Γερμανία, τη σημερινή περιοχή Σβάμπεν. Είναι μια περιοχή της Γερμανίας που υπάγεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης (Baden-Würtemberg), και κατά το μικρότερο μέρος της στη Βαυαρία.
Γενικά, οι κάτοικοι της Σουηβίας (όπως και της υπόλοιπης νοτιοδυτικής Γερμανίας) είναι οι Αλεμάννοι, απόγονοι των Σουηβών, γερμανικού φύλου που άρχισε να μεταναστεύει στη χώρα το 260. Οι ντόπιοι Κελτορωμανοί έφυγαν ή υποτάχτηκαν. Οι Ρωμαίοι ονομάζουν αυτούς τους Σουηβούς Alamanni. Οι Αλεμάννοι μένουν στην Αλσατία της Γαλλίας, στη Νότια Βάδη και στη Σουηβία της Γερμανίας, σ' ένα μεγάλο τμήμα της Ελβετίας, στο Πριγκηπάτο του Λίχτενσταϊν και στο Φόραρλμπεργκ της Αυστρίας. Η γλώσσα τους ονομάζεται Αλεμαννική γλωσσα (Alemannisch). (οι Γερμανοί του βορρά δεν καταλαβαίνουν τα Αλεμαννικά σχεδόν καθόλου). [Υπάρχει σχετική αναφορά πως  κάποιοι κόμητες της Σουαβίας προέρχονταν από τον Οίκο Μπούα φάρα (οικογένεια) Αρβανιτών ή Βλάχων  προερχόμενη από τα ορεινά της Θεσσαλίας ή της Ηπείρου, από την οποία αναδείχτηκαν αρκετοί σημαντικοί στρατιωτικοί. Απόγονοι των Μπούα υπήρξαν ονοματοδότες οικογενειών, όπως Σπαταίοι, Γριβαίοι, Μερκουραίοι, Λιοσαίοι, Παπαβασιλείου, Μουρικαίοι και άλλοι.]
Στο παρελθόν, οι Σουαβοί ήταν ο στόχος πολλών ανεκδότων και ιστοριών, όπου απεικονίζονταν ως υπερβολικά τσιγκούνηδες, υπερβολικά σοβαροί και σεμνότυφοι, ως και αφελείς, όπως για παράδειγμα στο "The Seven Swabians" που δημοσιεύθηκε στην Kinder-und Hausmärchen από τους  αδελφούς Grimm. Παρά το γεγονός πως η λέξη  Σουαβός υπήρξε κάποτε υποτιμητικός χαρακτηρισμός για έναν Γερμανό, πολλοί διάσημοι Σουαβοί, (γόνοι της γης των Γιβελλίνων), προσπάθησαν, ο καθένας με τον τρόπο του, να αφήσουν το ιδιαίτερο στίγμα τους στην ιστορία:


Berthold Brecht ποιητής και θεατρικός συγγραφέας
Albert Einstein φυσικός
Georg Elser προσπάθησε να δολοφονήσει τον Χίτλερ το 1939
Friedrich Gustav Jaeger 
 αξιωματικός που συμμετείχε σε απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ
Alfred και Lina Haag κομμουνιστές, μέλη της γερμανικής αντίστασης
Erwin Rommel, στρατηγός του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου
κατηγορήθηκε πως συμμετείχε σε απόπειρα κατά του Χίτλερ
Georg Wilhelm Friedrich Hegel φιλόσοφος
Rudolf Diesel μηχανικός και εφευρέτης της μηχανής ντίζελ
Martin Heidegger φιλόσοφος
Hermann Hesse ποιητής και συγγραφέας
Ernst Heinkel σχεδιαστής αεροσκαφών
Johannes Kepler αστρονόμος
Wolfgang Amadeus Mozart μουσικός (ήταν Σουαβός ο πατέρας του)
Friedrich Wilhelm Joseph Schelling φιλόσφος
Friedrich Schiller συγγραφέας και ιστορικός
Friedrich Hölderlin ποιητής.

-επίσης το επίθετο Σόιμπλε, προέρχεται από τη Σουαβία]


_________________________






Carl Gustaf Hellqvist (1851-1890) Σουηδός ζωγράφος

Valdemar Atterdag holding Visby to ransom, 1361, 1882




Ο πίνακας απεικονίζει το πώς ο Δανός βασιλιάς Valdemar IV (aka Valdemar Atterdag) συλλέγει θησαυρούς από τους ανθρώπους της μεσαιωνικής πόλης του Visby, το καλοκαίρι του 1361. Αν οι άνθρωποι της πόλης δεν γεμίσουν τις τρεις μεγάλες ξύλινες δεξαμενές μπύρας με χρυσό, ασήμι και άλλα πλούτη, ο Valdemar θα κάψει την πόλη τους συθέμελα. Αυτό το είδος της φορολογίας έμεινε γνωστό ως «φορολογία φωτιά».


Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Dying as a Country



Πεθαίνω σαν χώρα









Ich sterbe als Land

 Dying as a Country

Je meurs comme un pays















Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

pink freud - have a cigar








Oh, by the way, which one's Pink?




Have a Cigar ονομάζεται το τρίτο τραγούδι από το άλμπουμ Wish You Were Here του Αγγλικού ροκ συγκροτήματος Pink Floyd.


Ο στίχος "Oh, by the way, which one's Pink?" φημολογείται πως τέθηκε σαν ερώτηση στο συγκρότημα από έναν εκτελεστικό παράγοντα δισκογραφικής εταιρίας στα μέσα της δεκαετίας του 1960, όπου βρίσκονταν ακόμα σε στάδιο σχηματισμού. Η φήμη λέει πως ο παράγοντας της δισκογραφικής αφού χαιρέτησε ένα-ένα τα μέλη του συγκροτήματος και τους μίλησε με κολακευτικά λόγια, τότε προχώρησε σε αυτήν την ερώτηση. Αργότερα το όνομα Pink χρησιμοποιήθηκε για τον βασικό χαρακτήρα του δίσκου The Wall.

Οι Pink Freud  είναι πολωνική τζαζ μπάντα αυτοσχεδιασμού που ιδρύθηκε στο Γκντανσκ.

Η αφίσα "Pink Freud" με τον Φρόυντ να κρατά πούρο και το τραγούδι των Pink Floyd, Have a Cigar, αποτέλεσαν την «έμπνευση» του παραπάνω video, κατά το οποίο ο ροζ Φρόυντ κρατώντας ένα πούρο, περιστρέφεται αριστερόστροφα.