Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Mύθος και Αλήθεια




Gustave Dore, 1832-1883








The grasshopper and the ant

Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας



Ο μύθος:




Χειμῶνος ὥρᾳ τὸν σῖτον βραχέντα οἱ μύρμηκες ἔψυχον. 

Τέττιξ δὲ λιμώττων ᾔτει αὐτοὺς τροφήν. 

Οἱ δὲ μύρμηκες εἶπον αὐτῷ· 

Διὰ τί τὸ θέρος οὐ συνῆγες καὶ σὺ τροφήν; 

Ὁ δὲ εἶπεν· 

Οὐκ ἐσχόλαζον, ἀλλ᾿ ᾖδον μουσικῶς. 

Οἱ δὲ γελάσαντες εἶπον· 

Ἀλλ᾿ εἰ θέρους ὥραις ηὔλεις, χειμῶνος ὀρχοῦ. 



Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οὐ δεῖ τινα ἀμελεῖν ἐν παντὶ πράγματι, ἵνα μὴ λυπηθῇ καὶ κινδυνεύσῃ.



Δεύτερη εκδοχή:


Ὥρας δέ ποτε χειμῶνος τυγχανούσης,
μύρμηκες σῖτον ἡλίαζον βραχέντα.
Τέττιξ δὲ τούτους οὕτως ἰδὼν ποιοῦντας,
αὐτὸς λιμώττων καὶ μέλλων τεθνηκέναι,
δραμὼν παρ᾿ αὐτοὺς ἐδωδὴν ἐπεζήτει.
Τῶν δὲ φησάντων· Τῷ θέρει πῶς οὐκ ἔσχες,
ἀλλ᾿ ἐῤῥᾳθύμεις, καὶ προσαιτεῖς ἀρτίως;
τέττιξ ἀντεῖπεν· Ἀλλ᾿ ἐτερπόμην τότε,
αὐλῶν καὶ τέρπων ὅλους τοὺς ὁδοιπόρους.
Οἱ δὲ αὐτίκα ταῦτα ἀκηκοότες
ἐμειδίασαν καὶ πρὸς αὐτὸν ἐβόων·
Χειμῶνος ὀρχοῦ, εἴπερ ηὔλεις ἐν θέρει·
ἀλλ᾿ ἐν θέρει σὺ τὸν σῖτον ἀποτίθει
καὶ μὴ λυρίζων ἡδύνῃς ὁδοιπόρους.

Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οὐ δεῖ τινα ἀμελεῖν ἢ ὀκνεῖν ἐπί τινος πράγματος, ἀλλὰ τὰ δέοντα ποιεῖν, μή πως ὀκνήσας κινδύνῳ περιπέσῃ.



[Ο τζίτζικας στη δεύτερη εκδοχή λέει πως τραγουδά τα καλοκαίρια προς τέρψη όλων των οδοιπόρων]



Και η αλήθεια:












12 σχόλια:

  1. One but must ask who is like an ant, and who is like a grasshopper, and.. are not all creative people who dream and have visions like grasshoppers? They are not able to be like ants, who toil mindlessly, without a dream, without a higher vision, just so they can grab their goods in winter and feel fine and fat themselves. And not think of showing mercy to others..

    But I know a version of the tale, in which the grasshopper promises to play beautiful music for the ant during all the cold and dark winter. The ant agrees to provide shelter. And when the food gets scarce, since the winter turns out very grim and long, no one suffers. Because the grasshopper's beautiful songs and stories let them remember the warm summer, and dream of warmer and better times, so everyone forgets the hunger :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν μεταφέρουμε την κατάσταση στα ανθρώπινα, αν δηλαδή ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς τρόπους ζωής με διαφορετικά οράματα (ο μέρμηγκας μαχητής/πολεμιστής υπηρετεί τη βασίλισσα-εξουσία, και γι’ αυτό αποθησαυρίζει, τσιγκουνεύεται και σκοτώνει, κι ο τζίτζικας αοιδός, δίχως να κάνει χρήση όπλων, υμνεί με τη λύρα του τον πλούτο της φύσης και του έρωτα που είναι αστείρευτος), οφείλουμε να μεταφέρουμε και την κατάσταση «χειμώνας» στα ανθρώπινα, υπό την έννοια πως ο ανθρώπινος χειμώνας δεν είναι φυσικό φαινόμενο και δεν έρχεται ούτε φεύγει περιοδικά όπως ο φυσικός χειμώνας, αλλά είναι ένας χειμώνας παραμόνιμος, τεχνητός και επιβεβλημένος από έναν ολοκληρωτικό τρόπο ζωής: τον απάνθρωπο. Στον μύθο, σώνονται οι τροφές από μόνες τους, λόγω φυσικού χειμώνα. Στην αλήθεια, ο μέρμηγκας άνθρωπος αποθησαυρίζει όλους τους καρπούς, τους εμπορεύεται, τους απαγορεύει, τους αστυνομεύει, τους μεταλλάσει και τους εξαφανίζει. Και δεν είναι μόνο ο τζίτζικας/άνθρωπος που πεινάει, κατά την μακρά και τεχνητή περίοδο του ανθρώπινου χειμώνα. Αυτός (ο τζίτζικας), ως σπάνιο πλέον είδος, τη βρίσκει κάποτε τη λύση ακόμα κι αν αυτή είναι να κλείσει ειρηνικά τα μάτια του κάτω από ένα φύλλο ιτιάς. Στον ανθρώπινο χειμώνα, υποφέρουν κατά κανόνα τα δισεκατομμύρια των μυρμηγκιών που ενώ δουλεύουν ασταμάτητα, πεινάνε και ασταμάτητα. Στον ανθρώπινο χειμώνα, επιπλέον, δεν πεινάνε ασταμάτητα μόνο όσοι δεν έχουν να φάνε, όντας εργαζόμενοι. Αυτοί που με βουλιμία έχουν ανάγκη διαρκώς για περισσότερους καρπούς, είναι οι πιο χορτάτοι μέχρι σημείου κορεσμού. Αλλά δεν υπάρχει ούτε κορεσμός σ’ αυτούς.

      Δεν νομίζω πως οι τζίτζικες θα μπορούσαν να τραγουδούν για τους άπληστους, προκειμένου να έχουν να φάνε. Δεν είναι αυτή η φύση τους. Οι τζίτζικες συντροφεύουν με το τραγούδι τους, τους οδοιπόρους των μαγικών/ερωτικών μονοπατιών, αφιλοκερδώς, προσφέροντας διαρκώς καρπούς από ένα αστείρευτο, μαγικό μποστάνι!

      Σ’ ευχαριστώ Αλήθεια :)

      Υ.γ. Σέβομαι τα οράματα των μυρμηγκιών. Ας περιοριστούν όμως στις μυρμηγκοφωλιές τους, ας φροντίζουν τις βασίλισσές τους, κι ας μη φαντάζονται την παγκόσμια μυρμηγκοφωλιά, με όλα τα όντα στην υπηρεσία τους, γιατί αυτό είναι ένα «Όνειρο Θερινής Νυκτός».

      Διαγραφή
  2. Please do not see the things in such a negative light :) The beautiful songs of the τζίτζικας could transform the cold hearts of the ants, which were frozen in endless mindless toil, always fearing the power of the higher-ups. They could encounter a true spring and summer in their hearts, remebering their humanity again :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για ν’ αναδειχτεί το φως στην ασπρόμαυρη φωτογραφία (η τεχνολογία της οποίας είναι προϊόν εφαρμογής της ανθρώπινης λογικότητας επί των φυσικών/υπαρκτών οδών/μορφών του φωτός) αποτυπώνεται πρώτα ως σκιά στο αρνητικό φιλμ κι έπειτα εκκολάπτεται σε σκοτεινό θάλαμο. Το “negative light”, επομένως, στο οποίο αναφέρεστε, ενδέχεται να είναι μια μέθοδος μέσω της οποίας το φως (εν δυνάμει: το Απόλυτο Φως πέρα από το πώς το καθορίζουν οι διάφορες διδασκαλίες) δύναται να προβάλλεται μέσα στην ανθρώπινη λογικότητα. Αν επομένως για τον οποιονδήποτε λόγο επιθυμεί η Αλήθεια (που φέρετε το όνομά της) να μην φωτίζονται κάποιες περιοχές, οφείλει να απευθυνθεί στο Απόλυτο Φως και να το παρακαλέσει να μην τις επισκέπτεται. Δεν ξέρω βέβαια, στην περίπτωση που το φως εισακούσει την παράκληση της Αλήθειας, κατά πόσο απόλυτο και άπλετο θα παραμείνει αν δεν μπορεί να φωτίσει (και να μεταμορφώσει) ακόμα και το πιο φρικτό σκοτάδι. Μπορεί, ωστόσο, το φως, να σέβεται κάποιες Α-ληθείς περιοχές (αλλ’ ακόμα και περιοχές της Λήθης), ως ιερά σκοτεινά άβατα, υποκείμενο στην ευρύτερη συμπαντική διάσταση της Απόλυτης Ελευθερίας- αλλά αυτό αφορά το Απόλυτο Φως και τη ελεύθερη δυνατότητά του να διατίθεται όπου και όπως εκείνο βούλεται.

      Όταν η ελπίδα παραμένει αιώνια, αποκόπτεται διαπαντός από το αιώνιο αντικείμενό της (αποτελούν μαζί ένα ζεύγος παράλληλων ευθειών, στον χωροχρόνο του Ευκλείδη). Θα πρέπει επομένως, προκειμένου η ελπίδα να επιτελέσει τον σκοπό της, να πάψει κάποτε να είναι ελπίδα, μια και θα έχει φτάσει εκεί που έλπιζε (θα έχει υπάρξει σημείο τομής των ευθειών της ελπίδας και του αντικειμένου της). Κι αυτό δεν θα είναι βέβαια κανένα τέλος, μια και τότε θ’ αρχίσει μια άλλη εξίσου πραγματική ζωή/πορεία, διάφορη της όποιας τελματώδους πραγματικότητας. Όσο ελπίζουμε στο Φως της Αλήθειας, σημαίνει πως πορευόμαστε στο Σκότος της Λήθης (η οποία ενδέχεται να είναι επίσης μια αιώνια και μη αναστρέψιμη πραγματικότητα, ας πούμε για παράδειγμα, αυτή των μυρμηγκιών, και να υφίσταται παράλληλα με μια άλλη αιώνια πραγματικότητα, αυτή των τζιτζικιών… να μην τέμνονται ποτέ… ή και να τέμνονται με τις όποιες επιπτώσεις…:).

      Το ζητούμενο είναι ο Άλλος Κόσμος ως βίωμα στο παρόν και όχι η διαρκής διατήρηση της ελπίδας μας για τον ερχομό Του που αναμένεται μονίμως και δεν έρχεται ποτέ. Η ελπίδα/πίστη, μπορεί να είναι αυτό που θα μας κάνει ν’ αφήσουμε τον άλλον να πεθάνει στο κρύο, μια και θα ελπίζουμε/πιστεύουμε πως ο Θεός είναι μεγάλος και κάποτε θα αποκαταστήσει την όποια ζημιά.

      Διαγραφή
  3. If "hope/faith may be what will make us let each other die in the cold", then I better do not wish to know what hopelessness and a cold heart would create... Please do not give up your hope.. The tale may be saying that Pandora released all the suffering and all the sorrows, and only the hope was shut away. But I firmly believe this was only ancient misogyny, as is so often met in tales meant to show the presumed "weaknesses of women", so to explain the terrible suffering inflicted on them as rightful and proper. It is always the first step in attacking someone who is innocent, to display that human as "horrible" and "deserving all pain imaginable". And in a societal system based on the belief that men are "rightful" and "good" by birth, the women must be logically displayed as "evil" and "weak" by design.

    However, "surprisingly", recent research has shown that men feel happiest and are measurably healthier in all societies where women have a high societal status, and the rights of men and women are very much near equal (like for example in Island). Also, the children are generally healthier, the families are more stable and the criminality is so low that people can leave bicycles or little babies outside their houses unguarded, and no thief or child abuser will suddenly appear.

    It is very easy to explain - frightened, tired, sick and abused women are very very bad partners, mothers, sisters or grandmothers. The entire society loses 50% of its potential, it stands but on 1 leg alone, it is shaky and unstable, and logically the other 50% are very unhappy and struggling too.

    Any society where a woman has to fear to just speak the truth, to her partner or husband or father or grandfather, will be bound to be struggling and shaken by "bad luck", which simply stems from the fear and despair of all its women. If a woman has to fear to lose her partner if she is not always smiling and telling him "pretty lies", then HOW are the children to learn to be responsible truthful citizens? How are the future politicians to learn to be truthful and responsible? It all starts at the lies being told at the very source, from the birth of a child and growing up surrounded by liars and fakers :/

    So we see a weak, criminal society, build up on "pretty lies", and then we see how a Nikos Lygeros tires to save everyone when almost all is too late.. But does he understand the sources of all the suffering? Does he know he has to be an example of truthfulness and of respect towards women, and especially towards his own girlfriend or wife :)?

    A society where men are full of anger or fear, and either do not want or do not dare to be kind and respectful towards their wives or girlfriends or mothers or sisters, a society like that is bound to be "unlucky" and "suddenly struggling". The politicians will be bound to lie, and think it only normal and proper, they learned all that from when they were little - "lies are the only way to communicate and live" :/

    And if the mythology of that country is full of "examples" of "terrible weak women", and "evil women", of course everyone will wish to believe that it is only correct to treat women badly. And the vile unstoppable circle of suffering is going to repeat over and over and over.

    Why is there so little crime in Island, yet so much crime and struggle in Ellada? Both are islands, both are not large, and both do not have many resources or riches - yet Island is doing so well, the politicians are mostly hard working respectable people, most citizens are happy and most families stable. There is virtually no crime at all, and all that despite Island really not being rich, and not having any really rich citizens or major companies.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «Please do not give up your hope..»

      Ας πάρουμε για παράδειγμα την ελπίδα του ερωτευμένου που ελπίζει να τον ερωτευτεί η γυναίκα με την οποία είναι ερωτευμένος.

      Στην περίπτωση που η γυναίκα δεν ανταποκριθεί ποτέ, τότε ο ερωτευμένος ή παραιτείται από την ελπίδα του και πεθαίνει κάποτε ο έρωτάς του, ή την διατηρεί αιωνίως ως ελπίδα κι έτσι παραμένει η ανάγκη/ελπίδα του για έρωτα μια αιωνίως ανεκπλήρωτη κατάσταση.

      Στην περίπτωση που η γυναίκα ανταποκριθεί, τότε ο ερωτευμένος παραιτείται εκ των πραγμάτων από την ελπίδα του, η οποία ευδοκιμούσε μόνο στον χώρο του ανεκπλήρωτου, ενώ οι εραστές συμβιώνουν πλέον στο πεδίο της πλήρωσης. (Το αν θα δημιουργηθούν νέα πεδία ανεκπλήρωτου και θα γεννηθούν νέες ελπίδες στους εραστές, για κοινή μετάβασή τους σε απώτερα πεδία πλήρωσης, αυτό και πάλι θα επιτευχθεί μόνον όταν οι εραστές καταφέρουν ν’ αφήσουν το νέο πεδίο του ανεκπλήρωτου και τις ελπίδες που σ’ αυτό γεννήθηκαν, πίσω τους, και να μεταβούν στο νέο πεδίο πλήρωσης).

      Αυτό που εννοώ κάνοντας λόγο για απομάκρυνση από το πεδίο της ελπίδας, είναι πως οφείλουμε να παραιτηθούμε κάποτε από την ελπίδα στο πεδίο του ανεκπλήρωτου, και να συμβιώσουμε ως άνθρωποι στο πεδίο της πλήρωσης. Αυτό βέβαια, δεν μπορεί να ισχύσει υπό την μορφή του «ή όλοι ή κανένας», γιατί θα ήταν ολοκληρωτικό και ανελεύθερο. Οφείλει όμως να υπάρξει έστω και μια βραχονησίδα του πεδίου της πλήρωσης, παρά το ότι ο πλανήτης είναι υπό την καταχρηστική κατοχή των μερμηγκιών που έχουν βάλει παντού τα διακριτικά της ιδιοκτησίας τους, βάσει των μυρμηκικών δικαιωμάτων τους (που δεν είναι δυνατόν όμως να αφορούν τους τζίτζικες).

      Επομένως, μιλώ για μια μετάβαση από την θερμή καρδιά αυτού που ελπίζει, σε μια θερμότερη, αυτού που βιώνει αυτό για το οποίο έλπιζε και όχι σε μια ψυχρότερη, αυτού που δεν ελπίζει σε τίποτα από απόγνωση.

      Διαγραφή
    2. «Αυτό βέβαια, δεν μπορεί να ισχύσει υπό την μορφή του «ή όλοι ή κανένας», γιατί θα ήταν ολοκληρωτικό και ανελεύθερο»…
      Να προσθέσω πως θα ήταν και ανόητο. Θα ήταν σαν να πιστεύουμε πως είναι αδύνατος και ανήθικος (και για αυτό οφείλει να είναι παράνομος) ο έρωτας, εκτός αν όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη είναι ερωτευμένοι στο πεδίο της απόλυτης πλήρωσης.
      Στις πολιτείες μας, οι σημαντικοί κεντρικοί δρόμοι είναι οι γεμάτοι οίκους ανοχής εμπορικοί δρόμοι του Ερμή και όχι τα γεμάτα Ιερά Άλση και Πηγές, ερωτικά μονοπάτια της Αφροδίτης.

      ...Οι πολιτείες της Αφροδίτης είναι γενοκτονημένες από τον αρσενικό πολιτισμό του Αγίου Αρσενικού Αγοραίου Πνεύματος, υπό το φως του Ήλιου της Απολλώνιας και επίσης Αγοραίας Δικαιοσύνης.

      Διαγραφή
  4. Έχει «καταγγελθεί» επανειλημμένως σ’ αυτό εδώ το Ιστολόγιο, η κατάπτυστη ιστορία ενός πολιτισμού που ενώ ρυπαίνει τον πλανήτη για αρκετές χιλιάδες χρόνια, με αποκορύφωμα τις τελευταίες εκατονταετίες, μόλις πριν λίγες δεκαετίες κατάφερε μέσα στις επίσης κατάπτυστες χάρτες των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» του, να κάνει λόγο και για τις γυναίκες. Έχει επίσης «καταγγελθεί», πως συντελείται γενοκτονία κατά του πολιτισμού της ποίησης, από αυτόν της αγοράς. Η έκσταση, η μαγεία, η ποίηση, η φύση και ο έρωτας, απόκτησαν κέρατα, έβγαλαν ουρά και δαιμονο-ποιήθηκαν.

    Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η γυναίκα και η ποίηση, έχουν κάτι να διεκδικήσουν, έναν ρόλο ή μια θέση… από τους βάρβαρους λάτρεις του φύλου τους, τις παιδαριώδεις χάρτες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους και τα αποχωρητήρια που αποκαλούν «πόλεις» τους.

    Δεν πιστεύω πως ο ανθρώπινος πλανήτης στερείτε το 50% του δυναμικού του, εξοβελίζοντας τη γυναίκα και την ποίηση (πέραν της απολλώνιας ποίησης που υμνεί τα αντρικά καθεστώτα) στο πυρ το εξώτερο. Πιστεύω πως μαζί με τη γυναίκα/Μούσα, έχει εξοβελιστεί και ο ανάλογος άνδρας, υμνητής, ποιητής και εραστής της. Επομένως, ο ανθρώπινος πλανήτης, τείνει να στερείται μάλλον το 100% του ανθρώπινου/ποιητικού δυναμικού του, ενόσω βρίσκεται υπό την κατοχή ανίκανων να ερωτευτούν αποφύσεων, που ξέρουν μόνο να απομυζούν τον πλανήτη, αποθησαυρίζοντας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο Robert Graves, που δηλώνει υμνητής της Λευκής Θεάς (και της ενωτικής σχέσης του αρσενικού με το θηλυκό, ενόσω διατηρούνται η θηλυκή και αρσενική φύση αναλλοίωτες μέσα στη Θεία Χάρη, δίχως να μεταλλάσσονται σε άφυλους αγγέλους) γράφει:

    Θα μπορούσε κάποιος να αντιτάξει ότι και ο άντρας έχει βάσιμα δικαιώματα στη θεία φύση όπως η γυναίκα. Αυτό αληθεύει μόνο υπό της εξής έννοια: είναι θείος όχι αφ’ εαυτού αλλά μαζί με τον δίδυμό του. Όπως ο Όσιρις, το πνεύμα του Αύξοντος Έτους, πάντοτε ζηλεύει τον συνήθη αντίπαλό του Σηθ, το πνεύμα του Φθίνοντος Έτους, και αντιστρόφως. Δεν μπορούν αμφότεροι να ενοποιηθούν παρεκτός εάν καταβάλουν έντονη διανοητική προσπάθεια η οποία αφανίζει την ανθρώπινη υπόστασή τους και τούτη είναι η κεφαλαιώδης ατέλεια της λατρείας του Απόλλωνα και του Ιεχωβά*. Ο άντρας είναι ημίθεος: βρίσκεται πάντα με το ένα πόδι στον τάφο. Η γυναίκα έχει θεία υπόσταση διότι είναι σε θέση να κρατάει και τα δύο πόδια της στο ίδιο μέρος: είτε στους Ουρανούς είτε στον Κάτω Κόσμο είτε σ’ αυτήν εδώ τη Γη.

    *[πνεύμα του Αύξοντος Έτους θεωρείται ο Ιησούς/Αμνός/Απόλλων/Άνδρας κλπ και πνεύμα του Φθίνοντος ο Πύθωνας/Τράγος/Σατανάς και οι μαινάδες/μάγισσες ιέρειές του, δηλαδή οι γυναίκες. Τα δίδυμα παλαιότερα ήταν αρσενικό και θηλυκό, Άρτεμις και Απόλλων, ενώ η Άρτεμις ήταν η ξαναγεννημένη Θεά και ο Απόλλων η αρσενική μορφή της, που μέσω της ερωτικής ένωσής τους, διαιωνιζόταν η Θεία Χάρις. Με την άνοδο του αρσενικού πολιτισμού, ο Απόλλων σφετερίστηκε τα ποιητικά προνόμια της θηλυκής φύσης, φόρεσε δάφνες στο κεφάλι, υπέταξε τον όφη της δημιουργίας κι έκανε τη γυναίκα από Θεά, δούλα και πόρνη του άντρα]

    …αλλά αυτά είναι μύθοι…:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "…αλλά αυτά είναι μύθοι…:)" But it seems it requires a vast education and knowledge to know such beautiful myths, the majority of people never even heard about them once, and a few generations later they will be probably forgotten forever... It is good therefore that there are people left, who do not think that profound education would be "uncool" or "useless" :)

    It is a sad thing if someone falls in love and the other person is indifferent, it is even more heartbreaking if both are in love, but suddenly one of them decides otherwise and disappears. It is not easy to still hope that there will ever be a good ending in such a case :/ If someone keeps up the hope against all better understanding and against all logic and all despair, this hope is probably very foolish, and everyone can but laugh about and ridicule such a person. But then the other person maybe suddenly decides to come back, but feels equally foolish and ridiculed, because so many years have passed, and so many pains were caused on both sides. So what will they do? Will they forever keep mistrusting each other and feeling guilty and despaired? Will they go crazy or both run in the wrong directions? Or can they still have hope to meet again one day ;/?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα είναι ο "απόηχος μέσα στη ζωή" της όποιας γνώσης (είτε άγνοιας) και όχι η ίδια η γνώση (είτε άγνοια). Την ίδια ακριβώς γνώση μπορεί να την έχει τόσο ο άνθρωπος όσο και ο απάνθρωπος (ο απάνθρωπος ενδέχεται μάλιστα να έχει περισσότερη).
      Αν είναι δυνατό να ξεχαστεί για πάντα αυτό που μπορεί να θυμάται τα πάντα, τότε, δεν είναι μόνο οι μύθοι που θα ξεχαστούν για πάντα, αλλά μάλλον τα ίδια τα πάντα.

      Το παράδειγμα με την "ελπίδα του ερωτευμένου" ήταν μια μεταφορά
      (metaphor) και δεν αφορούσε την ελπίδα του ερωτευμένου. :)

      -Ευχαριστώ για τον διάλογο και συγνώμη για την καθυστέρηση δημοσίευσης του τελευταίου σχολίου σας.

      Διαγραφή