Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

..Γεια..











Τον είχα δει για πρώτη φορά στη «Σάρα», με την Έλλη Λαμπέτη. Ήμουν μαθητής της Α’ Γυμνασίου. Δεν είχα «πάρει μπόι» εκείνη την εποχή και είχα τη μορφή «μπόμπιρα», όταν σχεδόν συγκρούστηκα μαζί του ένα χειμωνιάτικο καταμεσήμερο στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Σίνα. Φάνταξε θεόρατος μπροστά μου μέσα στο μακρύ, μαύρο, μάλλινο παλτό του. Μόλις είχα σχολάσει από το σχολείο και φορτωμένος με τη μαθητική σάκα μου, πήγαινα να πάρω το λεωφορείο της επιστροφής προς το σπίτι. Ενώ κατέβαινα από το Κολωνάκι, εκείνος έμοιαζε ν’ ανεβαίνει. …Τέλος πάντων, ανέβαινε την Ακαδημίας προς τη Βουλή κι εγώ την κατέβαινα πηγαίνοντας προς την οδό Κοραή, που ήταν η αφετηρία της γραμμής του Αγίου Αρτεμίου. «Φρενάρουμε» απότομα και οι δύο, για να μην πέσει ο ένας επάνω στον άλλον. Κοιταζόμαστε. Του χαμογελώ ασυνείδητα και του προτείνω χειραψία λέγοντάς του «γεια σας». Μου πιάνει αντανακλαστικά, κάπως ξαφνιασμένα, αλλά έντονα το χέρι και μου το σφίγγει χαμογελώντας κι εκείνος. «Γεια σας. … Γνωριζόμαστε;». «Σας είδα προχτές στο θέατρο που μας πήγε η μαμά μου» του απαντώ αντανακλαστικά, μ’ ένα πλατύ χαμόγελο, «και μου αρέσατε πολύ». «Αααα…! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ» μου απαντά με τρόπο ειλικρινή, βαθύ, και κάθε άλλο παρά διεκπεραιωτικό, σφίγγοντας περισσότερο το χέρι μου μέσα στη απαλή και θερμή χούφτα του. Μου έκανε εντύπωση που μου μίλησε στον πληθυντικό, ενώ ήμουν μπόμπιρας. Μόνο ένας καθηγητής μας, μαθηματικός, μας απευθυνόταν στον πληθυντικό. Όλοι οι άλλοι τσιφλικάδες, ενώ απαιτούσαν πληθυντικό, μας απευθύνονταν στον ενικό.

Έκτοτε, πέραν των παραστάσεων του, τον είδα δυο τρεις φορές στη Δεξαμενή, στο Κολωνάκι. Πάντα συναντιόμασταν στον δρόμο και πάντα χαιρετιόμασταν σαν δυο παλιοί γνώριμοι, λέγοντας ένα ...γεια... και χαμογελώντας ο ένας στον άλλον, ξαφνιασμένα, ταυτόχρονα και ευχάριστα. Εκείνος, αποκλείεται να με θυμόνταν προσωπικά, κάθε φορά... Ήμουν ένας ανώνυμος… σχεδόν… ιδεατός θεατής του. Έτσι με έκανε να αισθάνομαι!




3 σχόλια:

  1. Τον αγάπησα πολύ γιατί είχε μια απολυτότητα στον πόνο του που σε άγγιζε τόσο ιδιαίτερα, χωρίς να επιβάλλεται [και με την Sara Kane του ακόμα περισσότερο...]

    Μ. Πέμπτη έφυγε...
    [Α, ρε μεγάλε Βαρυποινίτη της Αγάπης, τι παράξενα αδέλφια που έχεις...]

    Καλή του και καλή μας Ανάσταση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή