Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Odyssey mosaics










αναδημοσίευση από σύδεντρο




Odyssey mosaics






Syrian rebel fighters pose for a picture at the museum of Maaret al-Numan, in the northwestern Idlib province, an area under the control of rebel fighters, on October 17, 2012. (AFP Photo / Bulent Kilic)


Syrian rebel fighters pose for a picture at the museum of Maaret al-Numan, in the northwestern Idlib province, an area under the control of rebel fighters, on October 17, 2012. (AFP Photo / Bulent Kilic)



























File:Simeon Stylite Louvre.jpg

6th century depiction of Symeon Stylites on his column














A 2nd-century mosaic from Tunis, Tunisia, 
depicting Odysseus listening to the music of Circe, a winged siren






























































 memory of Mohsen Subhi











επί-μετρο στην αναδημοσίευση:


"Ceterum censeo Carthaginem delendam esse" ή "ceterum autem censeo Carthaginem delendam esse" ( "Επιπλέον, θεωρώ ότι η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί»), συχνά με τα αρχικά "ceterum censeo", "Carthago Delenda est", ή " Delenda est Carthago " ("Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί") είναι μια λατινική ρητορική φράση η οποία ήταν δημοφιλής σε χρήση στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία το 2ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών των Καρχηδονιακών πολέμων. Η φράση προέτρεπε για μια εξωτερική πολιτική με κύρια επιδίωξη να εξαλειφθεί κάθε περαιτέρω απειλή για την Ρωμαϊκή Δημοκρατία από την αντίπαλό της Καρχηδόνα, η οποία είχε ηττηθεί δύο φορές πριν και είχε μια τάση μετά από κάθε ήττα για γρήγορη ανοικοδόμηση και ανάκτηση της δύναμής της προκειμένου να προβεί σε νέο πόλεμο. Αντιπροσώπευε μια πολιτική για την εκρίζωση των εχθρών της Ρώμης, οι οποίοι απέρριπταν τη συνθήκη ειρήνης ως μέσο για τον τερματισμό των συγκρούσεων. Η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε συχνά και επίμονα σχεδόν σε σημείο παραλογισμού από το Ρωμαίο γερουσιαστή Κάτωνα τον Πρεσβύτερο (234-149 π.Χ.), ως μέρος των ομιλιών του. 


Σήμερα δεν υπάρχει τίποτε από την αρχαία πρωτεύουσα του κράτους της Καρχηδόνας, που άρχιζε από τη Μεγάλη Σύρτη, ανατολικά, έφτανε στα δυτικά μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό και στα νότια μέχρι την Τριτωνίδα λίμνη (απ' όπου καταγόταν και η Θεά Αθηνά). Οι δύο πόλεις άρχισαν πόλεμο μεταξύ τους, που διακρίνεται σε τρεις περιόδους: ο Α' Ρωμαιο-Καρχηδονιακός Πόλεμος 264 - 241 π.Χ., ο Β' Ρωμαιο-Καρχηδονιακός Πόλεμος 218 - 201 π.Χ. Και στους δύο αυτούς πολέμους οι Καρχηδόνιοι νικήθηκαν από το στρατό των Ρωμαίων. Τέλος ο Γ' Ρωμαιο-Καρχηδονιακός Πόλεμος 149 - 146 π.Χ., ήταν ο μοιραίος για την Καρχηδόνα. Σε αυτόν η πόλη ισοπεδώθηκε και οι κάτοικοί της πωλήθηκαν ως δούλοι. 


Παρά το ότι το προαιώνιο  μίσος των Καρχηδονίων για τους Ρωμαίους αποτυπώνεται στον μύθο της Διδούς (που έχτισε την Καρχηδόνα) και του Αινεία (που έχτισε τη Ρώμη) και που αναφέρεται στο Ίριδας Άρωμα, η Καρχηδόνα ήταν αρχικά σύμμαχος των Ρωμαίων στους πολέμους τους κατά των Ελλήνων της Κάτω Ιταλίας.  


Κατά «σύμπτωση» η βασίλισσα της Καρχηδόνας Διδώ, ήταν μια πριγκίπισσα που καταγόταν από την Τύρο της Φοινίκης. Η Τύρος ήταν αρχαία πόλη της Συρίας και σημαντικός λιμένας των Φοινίκων. Πρόκειται για τη σημερινή Σουρ επί νησίδας παρά τις ακτές του Λιβάνου εκτεινόμενη στην απέναντι ακτή. Σήμερα παραμένει μία μικρή πόλη πέριξ παλαιού λιμένα με περιορισμένη κίνηση.

Πώς είχε όμως βρεθεί η Διδώ από την Τύρο στην Καρχηδόνα; Σύμφωνα με τον μύθο, προσπαθώντας να ξεφύγει από την καταδίωξη του αδελφού της και βασιλιά της Τύρου, η πριγκίπισσα Διδώ αναχώρησε δυτικά παραπλέοντας τις ακτές της Μεσογείου, σε αναζήτηση ασύλου. Μια τοποθεσία στον κόλπο της Τύνιδας τράβηξε την προσοχή της. Η Διδώ ήρθε σε διαπραγμάτευση με τον τοπικό ηγεμόνα Ιάρβα για να αγοράσει γη, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις απαιτήσεις της. Δεν ζητούσε παρά μόνο όση έκταση μπορούσε να κυκλωθεί με το δέρμα ενός ταύρου. Η Διδώ κατάφερε να πείσει τον Ιάρβα και η συμφωνία κλείστηκε. Τότε η πονηρή πριγκίπισσα τεμάχισε την προβιά ενός ταύρου σε λεπτές λωρίδες, τις έδεσε τη μια με την άλλη φτιάχνοντας ένα πολύ μακρύ δερμάτινο σχοινί, με το οποίο κύκλωσε μια μεγάλη έκταση γης όπου έχτισε ένα φρούριο, το οποίο ονομάστηκε Βύρσα (=δέρμα), και κοντά του, έχτισε την πόλη της Καρχηδόνας.
Από αυτόν τον μύθο της Διδούς, που διασώζει ο Βιργίλιος στην Αινειάδα, ανακύπτει το γεωμετρικό πρόβλημα, γνωστό έκτοτε ως Πρόβλημα της Διδούς ή Κλασικό Ισοπεριμετρικό Πρόβλημα.
Το ισοπεριμετρικό πρόβλημα είναι, σύμφωνα με τους ειδικούς, το αρχαιότερο ίσως πρόβλημα μεγιστοποίησης, που με απλά λόγια λέει το εξής: Από όλες τις καμπύλες του επιπέδου που έχουν το ίδιο μήκος, αυτή που περικλείει χωρίο με το μέγιστο δυνατό εμβαδόν είναι ο κύκλος.
Τη λύση του προβλήματος, σύμφωνα με την παράδοση, έδωσε η Διδώ,  τον 9ο περίπου, π.Χ. αιώνα.  



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου