Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Η καταστροφή του κίονα



Αναδημοσίευση από




















.~`~.
I

Άρνηση της Ομορφιάς: απανθρωποποίηση της Τέχνης


Η μοντέρνα τέχνη αρνήθηκε την ιδέα της Ομορφιάς και της Φυσικότητας που πάνω της θεμελιώθηκε η Δυτική Τέχνη από την Αναγέννηση κι έπειτα και ανακάλυψε εκλεκτικές συγγένειες με όλες τις βάρβαρες, τραγικές, αντικλασικές τέχνες που απωθούσε, αγνοούσε ή περιφρονούσε ο κλασικισμός και ο ουμανισμός της μεγάλης εποχής.


Κώστας Παπαϊωάννου


.~`~.
II

Ὕβρις και πολιτική

Αναδημοσίευση από Hegel-Platon.blogspot.com

Κορνήλιος Καστοριάδης
1922–1997


…«η Αντιγόνη του Σοφοκλή είναι μια κορυφή της δημοκρατικής πολιτικής σκέψης και στάσης, που αποκλείει και καταδικάζει το μόνος φρονείν, το οποίο αναγνωρίζει την έμφυτη ύβρη των ανθρώπων, και απαντά σε τούτη με τη φρόνηση».

Δημήτρης Τζωρτζόπουλος


.~`~.
III

Η καταστροφή του κίονα

…η καταστροφή ενός λαού εκφράζεται πάντοτε με την καταστροφή της κουλτούρας του…

«Πρέπει να καταστρέψουμε τον κίονα», προστάζει ο Jacques Derrida...



Γιατί οι γιοί της λύκαινας οδηγήθηκαν στο χαμό τους από τις ίδιες τους τις νίκες.
Κώστας Αξελός


ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνος ὃς πολέμου ἔραται ἐπιδημίου ὀκρυόεντος
(αυτός που χαίρεται όταν ξεσπάει φριχτός εμφύλιος πόλεμος είναι άνθρωπος δίχως σόι, δίχως νόμους, δίχως σπιτικό)


Όμηρος (Ιλιάδα Ι 63)


Ολοκλήρωση μέρους α´



_____________________________

ολόκληρη την ανάρτηση

_____________________________ 

Παρατηρήσεις:



Η φρόνηση προτείνει διάλογο των τεχνών. Η ελληνική κλασική τέχνη δύναται να διαλέγεται με τη μοντέρνα, ή όποια άλλη, λόγω της διαλεκτικής και πολύ-πολιτισμικής φύσης της μια και η ελληνική κλασική τέχνη είναι συγκερασμός προελληνικής, μινωικής, μυκηναϊκής, γεωμετρικής και αρχαϊκής τέχνης. Κάθε μια από της παραπάνω περιόδους ταυτίζεται και με διαφορετικά φύλα (Πελασγοί, Αχαιοί, Δωριείς κλπ) που με τη σειρά τους κυριάρχησαν, κατέστρεψαν,  αφομοίωσαν είτε αφομοιώθηκαν από τον πολιτισμό των λαών που κατάκτησαν. Η κλασική φόρμα, ωστόσο, δεν φέρει απλώς ως τρόπαια, αισθητικά λάφυρα κατακτημένων πολιτισμών. Δεν αναπτύσσεται ως ένα είδος εκλεκτικισμού, αλλά συνθέτει μια συγκεκριμένη φόρμα, την κλασική, που είναι το δημοκρατικό απαύγασμα ενός πολιτισμικού διαλόγου. Ο "παράλογος" μύθος, δομείται και παρουσιάζεται λογικά. Η άναρχη ποίηση δοξάζεται από την εφαρμοσμένη επιστήμη. Χαρακτηριστικό της κλασικής φόρμας είναι η δια της ένωσης υπέρβαση. Μια ένωση όπου το θηλυκό παραμένει θηλυκό με το αρσενικό να το υμνεί. Όσο η τέχνη γίνεται απολλώνια, κυριαρχεί το αρσενικό στοιχείο και ο θαυμασμός του αρσενικού για το αρσενικό, η τέχνη παρακμάζει. Η Αθηνά παρέδωσε τα προνόμιά της, έγινε παρθένος, αλλά κρατά ακόμα  το όνομά της επί της πόλεώς της.   



Κάποιοι εκπρόσωποι/λάτρεις μιας  τέχνης (ακόμα και της "ελληνικής" - όπως δύναται να τη νοεί η καθένας και όχι όπως αυτή προκύπτει από τις πηγές) νομίζουν πως η τέχνη τους κατέχει την πρωτοκαθεδρία, και αρνούνται το διάλογο με τις άλλες τέχνες, θεωρώντας τες βάρβαρες, υποδεέστερες, ξεπερασμένες από την "εξέλιξη" κλπ. (π.χ. κάποιοι "μοντέρνοι" και "μη μοντέρνοι", αποστρέφονται οι μεν τους δε). Το να θεωρήσουμε όμως άπαντες τους αρνητές του διαλόγου, βάρβαρους, όπως μας δίνουν το δικαίωμα, δεν θα μας έκανε να διαφέρουμε από αυτούς, τουλάχιστον στο διαλεκτικό πεδίο.

Οφείλουμε, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς,  να μιλάμε με τον ηττημένο (εν προκειμένω με τον λύκο-άνθρωπο της Δύσης) και να μην τον αφήνουμε δούλο, όπως του αναλογεί, αλλά να πασχίζουμε να γίνει άνθρωπος, όπως αναλογεί σε ανθρώπους. Καλύτερα εχθροί, παρά δούλοι (ακόμα και της αγάπης μας). Με τον εχθρό μπορείς να έρθεις σε ανθρώπινη συμφωνία. Με τον δούλο, είναι απάνθρωπη κάθε συζήτηση.  

Οφείλουμε επίσης, αν μπορούσε να συνεχιστεί ο ισχυρισμός, να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με το παρελθόν και τη γυναικεία σοφία, τη σοφία της Μητέρας Γης. Τόσο η γυναίκα όσο και η γη, είναι υπόδουλες από άντρες δουλόφρονες ...από την κλασική εποχή και παλαιότερα...  

Στον εμφύλιο φταίνε πάντα και οι δύο πλευρές. Αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνούν οι εκπρόσωποι της "καλής πλευράς". Για να αισθάνονται κάποιοι δίχως σόι, νόμους και πατρίδα, ενδέχεται γι' αυτό να ευθύνεται εξ ίσου με τους ανέστιους και η εστία, δηλαδή  οι νόμοι, το σόι και η πατρίδα. Εάν δεν βρεθεί μέση διαλεκτική οδός, ο εμφύλιος είναι αναπόφευκτος και βαρύνει και τις δυο πλευρές.  

Η οδός του ανθρώπου και της φρονήσεως ίσως να είναι ένα στενό, φυσικό όσο α-τελές και απρόβλεπτο (απτό και ορατό όταν λούζεται από το  ελληνικό φως)  μονοπάτι,  ανάμεσα στον δαιμονισμό και τον ευδαιμονισμό των ιδεών.       


1 σχόλιο:

  1. Μεταξύ Αντιγόνης και Κρέοντα νομίζω πως η αδιαλλαξία είναι του Κρέοντα. Η Αντιγόνη δεν ζήτησε από την πολιτεία να στηθεί μνημείο για τον αδελφό της. Θέλησε απλώς να ρίξει χώμα στον νεκρό, ενώ αυτό ήταν απαγορευμένο. Και το έκανε, ως όφειλε. Δεν έπεισε τον Κρέοντα για τους λόγους της (η και αν κάπου τον έπεισε, ο Κρέοντας δεν έκανε πίσω), όπως δεν πείσθηκαν και οι Αθηναίοι, από την απολογία του Σωκράτη. Δεν πείσθηκε από τον Κρέοντα, ώστε να μην θάψει τον αδελφό της, όπως και ο Σωκράτης δεν πείσθηκε από τους Αθηναίους πως ήταν διαφθορέας και ασεβής και προσπάθησε να πείσει για το αντίθετο. Η αδιαλλαξία νομίζω πως βαρύνει και στις δύο περιπτώσεις τον Κρέοντα και την Πολιτεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή