Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Αφροδίτη Ανωνύμου






                 Venus
                 Creator:

                         Vervaardiger: anoniem

                 Date of creation: 1524

                 Rijksmuseum




Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Προβληματικές αλληγορίες




William Blake (1757-1827) 
Η Ευρώπη υποστηρίζεται από την Αφρική και την Αμερική, 1796


Johann Friedrich Overbeck (1789-1869) 
Γερμανία και Ιταλία, 1811-28

 
Christian Köhler (1809-1861) 
Γερμανία, 1849


Friedrich August von Kaulbach (1850-1920), Γερμανία (1914)

Problematic Allegories

 

 

http://painting-history.blogspot.gr/ 

 

 

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

kitsch art from Greece



Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία



 John William Waterhouse (1849-1917) English painter
The Danaides

_

Μιχάλης Κατσαρός (1919-1998)

Θα σας περιμένω
                           

                              Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα
                                 αδιάφορος –
                              Δεν έχω τι άλλο να πιστοποιήσω.
                              Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το
                                 τέλος μου
                              ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και
                                 λεγεώνες.
                              Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
                              χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.
                              Πίσω από το χάρτινο κήπο σας
                              πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
                              εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
                              ο άνεμος δικός μου
                              μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
                                 μάταιοι λόγοι.
                            
                              Μην αμελήσετε.
                              Πάρτε μαζί σας νερό.
                              Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία.



Ακολουθούν παρατηρήσεις και σχόλια από τον Δημήρτη Τζωρτζόπουλο, στην ανάρτηση Μ. Κατσαρός: Τα είδωλα των πολιτικών Σαδδουκαίων του Ιστολογίου Hegel-Platon.blogspot.com απ' όπου και η αναδημοσίευση του ποιήματος του Μιχάλη Κατσαρού.
    

_______________________________________



Waterhouse
Σπουδή για τις Δαναΐδες 

_______________________________________ 

Τα δυο αδέλφια, ο Δαναός και ο Αίγυπτος, εγγονοί του ποταμού Νείλου, αλληλο- μισούνταν θανάσιμα. Ο πρώτος είχε κάνει πενήντα κόρες, τις αποκαλούμενες Δαναΐδες και ο δεύτερος πενήντα γιους, τους Αιγυπτιάδες. Ο Δαναός φοβούμενος τον αδελφό του αποφάσισε να εκπατρισθεί κι έτσι πήγε στο Άργος, όπου με τη βοήθεια των θεών του Ολύμπου, ο βασιλιάς Γελάνωρ του παραχώρησε το θρόνο του. Σε λίγο καιρό όμως έφτασαν στην Αργολίδα και οι πενήντα γιοι του Αίγυπτου, που ζήτησαν να παντρευτούν τις πενήντα κόρες του Δαναού και ας ήταν ξαδέλφες τους.
Ο Δαναός μετά από πολλή σκέψη δέχτηκε την πρόταση, αλλά έδωσε εντολή στις κόρες του να δολοφονήσουν τους άντρες τους την πρώτη κοινή νύχτα του γάμου, με ένα εγχειρίδιο που  μοίρασε στην κάθε μία. Όλοι οι γιοι του Αίγυπτου έχασαν τη ζωή τους πάνω στο νυφικό κρεβάτι, εκτός από έναν, τον Λυγκέα, που λυπήθηκε να τον σκοτώσει η γυναίκα του Υπερμνήστρα, την οποία όμως ο πατέρας της τη φυλάκισε για την ανυπακοή της.
Για να βρει γαμπρούς για τις 49 κόρες του που χήρεψαν τόσο γρήγορα, ο Δαναός θέσπισε αγώνες δρόμου, όπου κάθε φορά ο νικητής θα  έπαιρνε για έπαθλο μία από τις κόρες του. Με τους γάμους αυτούς παντρεύτηκαν όλες οι Δαναΐδες, που γίνανε μητέρες της νέας φυλής, των Δαναών, διαδόχων των Πελασγών.
Για το τρομερό έγκλημά τους όμως, οι Δαναΐδες τιμωρήθηκαν σκληρά μετά το θάνατό τους. Όταν πήγαν στον Άδη καταδικάστηκαν να ρίχνουν αδιάκοπα νερό μέσα σε  «τητρημένον πίθον», ένα τρύπιο πιθάρι. Από τότε έμεινε γνωστή η έκφραση, «ο πίθος των Δαναΐδων» που χρησιμοποιούμε π.χ. στην περίπτωση ενός δημόσιου έργου, που κάθε χρόνο απορροφάει μεγάλες πιστώσεις, αλλά ποτέ δεν τελειώνει….



Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα




(Αναδημοσίευση από το protagon)

Κέρδισε στα σημεία την Δευτέρα το βράδυ η ομάδα που υποστήριξε την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στο debate που οργάνωσε στο Λονδίνο ο οργανισμός Intelligence Squared στο Cadogan Hall. Την επιστροφή υποστήριξαν ο ηθοποιός και γνωστός φιλέλληνας Stephen Fry και ο Andrew George, Βρετανός Βουλευτής με τους Φιλελεύθερους Δημοκρατικούς και Πρόεδρος της καμπάνιας Marbles Reunited. Κατά της πρότασης τάχθηκαν ο Felipe Fernández-Armesto, καθηγητής ιστορίας στο αμερικάνικο πανεπιστήμιο Notre Dame και ο βουλευτής των Εργατικών, Tristram Hunt. Την συζήτηση συντόνισε η παρουσιάστρια του BBC World News, Zeinab Badawi.

Σε μια κατάμεστη αίθουσα πήρε πρώτος τον λόγο ο κύριος George ο οποίος αναφέρθηκε στην χιουμοριστική κατάθεση αιτήματός του προς τη Βουλή των Κοινοτήτων την 1η Απριλίου για την καταδίκη της αρπαγής από Έλληνες βράχων από το μνημείο του Στόουνχετζ υπενθυμίζοντας στο κοινό ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί.

Πρόσθεσε επίσης ότι ο Λόρδος Έλγιν βοήθησε να προστατευτούν τα μάρμαρα αλλά ότι η αναστήλωση είχε τελειώσει πια. Ο κύριος George τελείωσε την ομιλία του λέγοντας ότι η επιστροφή των μαρμάρων δεν θα σήμαινε το άδειασμα του Βρετανικού Μοσείου αλλά θα ήταν μια σωστή και ηθική πράξη.

Συνεχίζοντας την υποστήριξη της επιστροφής των μαρμάρων ο κύριος Fry είπε ότι θα ήταν αρχοντικό και θα έδειχνε χάρη και ευπρέπεια αν το Βρετανικό Μουσείο επέστρεφε τα μάρμαρα στον τόπο όπου δημιουργήθηκαν, κοντά στο βουνό από όπου προήλθε το μάρμαρο με το οποίο κατασκευάστηκαν και στο μέρος όποιυ γεννήθηκαν οι ιδέες που σηματοδότησαν το χτίσιμο του Παρθενώνα, όπως η αρχιτεκτονική, η φιλοσοφία, ο εμπειρισμός, η ιστορία, η αστρονομία, η δικαιοσύνη, τα μαθηματικά, η άλγεβρα. Πρότεινε επίσης τα μάρμαρα να αντικατασταθούν με γύψινα ομοιώματα στο Βρετανικό Μουσείο και να συνοδευτούν από ενημερωτική ταινία που να δείχνει την επιστροφή τους και την κατασκευή των ομοιωμάτων.

Επίσης, απέρριψε το επιχείρημα ότι το Λονδίνο δικαιούται τα γλυπτά διότι ο λόρδος Έλγιν τα έσωσε από την καταστροφή, λέγοντας ότι αν έσωζε κανείς κάποιους πίνακες από το φλεγόμενο σπίτι του γείτονά του δε θα τα κρατούσε ο ίδιος όταν ο γείτονας επέστρεφε. Κατέληξε λέγοντας ότι «αν και με την υπάρχουσα κρίση χρέους ακούμε ότι η Ελλάδα είναι αυτή που χρωστά, η Βρετανία ποτέ δε θα μπορέσει να ξεπληρώσει όσα χρωστά η ίδια στο ελληνικό πνεύμα».

Το βασικό επιχείρημα της αντίπαλης πλευράς, το οποίο υποστήριξε ο κύριος Hunt, ήταν ότι η Βρετανία αγόρασε τα μάρμαρα νόμιμα, θέση που αντέκρουσε ο κύριος Fry λέγοντας ότι η χώρα εκείνη την περίοδο βρισκόταν υπό κατοχή. Επίσης, πρόσθεσε ότι η ελληνική κυβέρνηση γνώριζε για την πώληση των μαρμάρων και δεν έχει προσφύγει ποτέ σε κάποιο διεθνές δικαστήριο για τον επαναπατρισμό τους. Στο τέλος προέτρεψε το ακροατήριο να ψηφίσει κατά της επιστροφής των μαρμάρων, η οποία θα μπορούσε να προκαλέσει ένα καινούριο κύμα εθνικισμού.

Τελευταίος πήρε τον λόγο ο καθηγητής Fernández-Armesto, ο οποίος ξεκίνησε τον λόγο του με μια προσωπική επίθεση εναντίον του κυρίου Fry που προκάλεσε την αποδοκιμασία του κοινού. Ο κύριος Fernández-Armesto αποκάλεσε το Βρετανικό Μουσείο αρχείο της ιστορίας του κόσμου και υποστήριξε ότι η παραμονή των μαρμάρων στο μουσείο θα βοηθήσει ακαδημαικούς και επισκέπτες να τα μελετήσουν και να τα συγκρίνουν με τα άλλα εκθέματα.

Το βασικό του επιχείρημα κατά της επιστροφής των μαρμάρων ήταν το ζήτημα της δημιουργίας προηγούμενου καθώς και ότι η διασπορά των γλυπτών σε πολλά σημεία του κόσμου βοηθά το έργο μελέτης των ακαδημαϊκών. Απέρριψε επίσης το επιχείρημα ότι τα γλυπτά ανήκουν στη σύγχρονη Ελλάδα, λέγοντας ότι οι Έλληνες ουδεμία σχέση έχουν με τους αρχαίους Έλληνες της εποχής του Περικλή.

Πριν την αρχή του debate οι παριστάμενοι ψήφισαν για την επιστροφή των γλυπτών με 196 ψήφους υπέρ, 202 κατά και 158 αναποφάσιστοι. Το τέλος του debate ανέδειξε θριαμβευτές τους υποστηρικτές της επιστροφής με τεράστια διαφορά: 384 υπέρ έναντι 125 κατά με 24 αναποφάσιστους.

Η βραδιά μαγνητοσκοπήθηκε από το BBC World News που θα το προβάλει στις 30 Ιουνίου και μεταδόθηκε ζωντανά στο Μουσείο Ακρόπολης στην Αθήνα.

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Μυθολογία, Γιούνγκ και Φρόυντ





Goustave Moreau (1826-1898), The Chimera, 1867


Από την Εισαγωγή των Ελληνικών Μύθων του Ρόμπερτ Γκρέιβς:

Παρά την ομοιότητα στο σχέδιο των ελληνικών μύθων, όλες οι λεπτομερειακές ερμηνείες των επιμέρους θρύλων είναι ανοιχτές σε ερωτήματα ώσπου οι αρχαιολόγοι να μπορέσουν να προσφέρουν ακριβέστατη καταγραφή των φυλετικών μετακινήσεων στην Ελλάδα και των χρονολογιών τους. Ωστόσο, η ιστορική και ανθρωπολογική προσέγγιση είναι η μόνη λογική: η θεωρία ότι η Χίμαιρα, η Σφίγγα, η Γοργόνα, οι Κένταυροι, οι Σάτυροι και τα παρόμοια είναι τυφλά ξεσπάσματα του κατά Γιούνγκ  συλλογικού υποσυνείδητου, στο οποίο κανένα ακριβές νόημα δεν έχει δοθεί ούτε θα μπορούσε ποτέ να δοθεί, είναι ευαπόδεικτα αβάσιμη. Η εποχή του Χαλκού και η Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου στην Ελλάδα δεν ήταν η παιδική ηλικία της ανθρωπότητας, όπως υποστηρίζει ο Δρ. Γιούνγκ. Το ότι λόγου χάρη ο Ζευς κατάπιε τη Μήτι και συνακόλουθα γέννησε την Αθηνά από μια τρύπα στο κεφάλι του, δεν είναι αχαλίνωτη φαντασία αλλά πολυμήχανο θεολογικό δόγμα που ενσωματώνει τρεις τουλάχιστο αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις: 

   1.Η Αθηνά ήταν η παρθενογενής κόρη της Μήτιος. δηλαδή το νεότερο πρόσωπο της Τριάδας που είχε επικεφαλής τη Μήτι, τη Θεά της Σοφίας.
    2.Ο Ζευς κατάπιε τη Μήτι. δηλαδή οι Αχαιοί κατάργησαν τη λατρεία της και απένειμαν όλη τη σοφία στον Δία σαν πατριαρχικό θεό τους.
    3. Η Αθηνά ήταν η κόρη του Δία. δηλαδή οι Αχαιοί που λάτρευαν τον Δία, δεν πείραξαν τα ιερά της, με τον όρο ότι οι πιστοί της θα αναγνώριζαν τη νόμιμη κυριαρχία του.
[…]


 
Jacek Malczewski (1854-1929) Πολωνός ζωγράφος
 Artysta i Chimera

Η αληθινή επιστήμη του μύθου θα έπρεπε θα αρχίζει από τη μελέτη της αρχαιολογίας, της ιστορίας και της συγκριτικής θρησκείας, και όχι από το ιατρείο του ψυχοθεραπευτή. Αν και οπαδοί του Γιούνγκ υποστηρίζουν ότι οι μύθοι  είναι αρχέτυπες αποκαλύψεις της προσυνειδητής ψυχής, αθέλητες εκφάνσεις ασύνειδων ψυχικών συμβάντων, η ελληνική μυθολογία δεν ήταν στο περιεχόμενό της περισσότερο μυστηριώδης παρ’ όσο είναι οι σύγχρονες εκλογικές γελοιογραφίες, και κατά το μεγαλύτερό της μέρος διαμορφώθηκε σε περιοχές που διατηρούσαν στενές πολιτικές σχέσεις με τη μινωική Κρήτη, περιοχή αρκετά εξελιγμένη ώστε να έχει γραπτά αρχεία, τετραόροφα κτήρια με σύστημα αποχέτευσης, πόρτες με κλειδαριές που μοιάζουν σύγχρονες, εμπορικά σήματα κατατεθέντα, σκάκι, κεντρικό σύστημα μέτρων και σταθμών, και ημερολόγιο βασισμένο στην υπομονετική αστρονομική παρατήρηση.

Προηγουμένως, στην εισαγωγή του Γκρέιβς, διαβάζουμε:

Ο Απόλλων πάλι εξοντώνει τον Πύθωνα στους Δελφούς, πράγμα που φαίνεται να απηχεί την κατάληψη του ιερού της Θεάς – Γης της Κρήτης από τους Αχαιούς. το ίδιο και η απόπειρά του να βιάσει τη Δάφνη, που η Ήρα εκείνη τη στιγμή τη μεταμορφώνει στο ομώνυμο φυτό. Ο μύθος αυτός αναφέρεται από τους φροϋδιστές ψυχολόγους σαν συμβολικός της ενστικτώδους φρίκης του κοριτσιού για τη σεξουαλική πράξη. ωστόσο η Δάφνη κάθε άλλο ήταν παρά η φοβισμένη παρθένα. Το όνομά της είναι σύμπτυξη του Δαφοινή, «αιμοσταγής», η θεά σε οργιαστική διάθεση: που οι ιέρειές της, οι Μαινάδες, μασούσαν φύλλα δάφνης μεθυστικά και ξεχύνονταν κάθε τόσο με την πανσέληνο για να επιτεθούν σε ανύποπτους ταξιδιώτες και να σπαράξουν παιδιά ή νεαρά ζώα. η δάφνη περιέχει κυανούχο κάλιο. Τους συλλόγους αυτούς των Μαινάδων τους διέλυσαν οι Έλληνες, και μόνο το σύδεντρο από δάφνες μαρτυρεί ότι η προηγούμενη ένοικος των ιερών ήταν η Δαφοινή: το μάσημα της δάφνης από οποιονδήποτε εκτός από την προφήτισσα Πυθία, την ιέρεια που ο Απόλλων διατήρησε στην υπηρεσία του στους Δελφούς, ήταν για τους Έλληνες ταμπού ως τους ρωμαϊκούς χρόνους.    



John William Godward (1861-1922)
L'oracle de Delphes

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Οι Γιοί του Έλληνα




Giovanni Maria Bottalla (1613-1644) ο επονομαζόμενος  Raffaellino, Ιταλός ζωγράφος, 
Δευκαλίων και Πύρρα, 1635

  
 
 
 Adrea di Mariotto del Minga (1540-1596) Φλωρεντινός ζωγράφος
Δευκαλίων και Πύρρα, 1572

Ο Δευκαλίων (ο Έλληνας Νώε) και η Πύρρα, οι μόνοι που σώθηκαν από τον κατακλυσμό που προκάλεσε ο Δίας, πετούν πέτρες πίσω τους (τα οστά της Μητέρας Γαίας) προκειμένου να δημιουργηθούν  και πάλι οι άνθρωποι. Από την πρώτη πέτρα που πέταξε ο Δευκαλίων, γεννιέται ο γιός του Έλλην. Η λέξη λαός προέρχεται από τη ρίζα –λας = πέτρα, εξ ου και λα-τομείον.
________________________________________

43
ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

Ο ΕΛΛΗΝ*, ο γιός του Δευκαλίωνα, παντρεύτηκε την Ορσηίδα, και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλία, όπου τον διαδέχτηκε ο πρεσβύτερος γιός του Αίολος [Απολλόδωρος Α 7,3].

β. Ο νεότερος γιός του Έλληνα, ο Δώρος, μετανάστευσε στον Παρνασσό, όπου ίδρυσε την πρώτη δωρική κοινότητα. Ο δεύτερος γιός, ο Ξούθος, είχε ήδη διαφύγει στην Αθήνα, αφού τα αδέλφια του τον κατηγόρησαν για κλοπή, και εκεί παντρεύτηκε την Κρέουσα, κόρη του Ερεχθέα, που του γέννησε τον Ίωνα και τον Αχαιό. Έτσι τα τέσσερα ενδοξότερα ελληνικά έθνη, δηλαδή οι Ίωνες, οι Αιολείς, οι Αχαιοί και οι Δωριείς, κατάγονταν όλα από τον Έλληνα. Αλλά ο Ξούθος δεν πρόκοψε στην Αθήνα: όταν εκλέχθηκε διαιτητής, με το θάνατο του Ερεχθέα, ανακήρυξε τον πρεσβύτερο γαμπρό του Κέκροπα δεύτερο νόμιμο κληρονόμο του θρόνου. Η απόφαση αυτή αποδείχτηκε διόλου δημοφιλής, και ο Ξούθος εξορίστηκε από την πόλη και πέθανε στον Αιγιαλό, τη σημερινή Αχαΐα [Ηρόδοτος Α  56. Παυσανίας Ζ 1,2].


1**.Οι Προέλληνες, που βρίσκονταν ήδη εκεί, έπεισαν του Ίωνες και τους Αιολείς, τα δύο πρώτα κύματα των πατριαρχικών Ελλήνων που εισέβαλλαν στην Ελλάδα, να λατρέψουν την Τριπλή Θεά, μεταβάλλοντας ανάλογα τα κοινωνικά τους έθιμα, και να γίνουν έτσι Γραικοί («αυτοί που λατρεύουν τη Γραία-θεά»). Αργότερα, οι Αχαιοί και οι Δωριείς κατόρθωσαν να εγκαθιδρύσουν την πατριαρχική διακυβέρνηση και την πατρογραμμική κληρονομιά, και έτσι χαρακτήρισαν τον Αχαιό και τον Δώρο γιούς πρώτης γενεάς από κοινό πρόγονο, τον Έλληνα, που είναι ο αρσενικός τύπος της Σελήνης-θεάς Έλλης ή Ελένης. Το Πάριο Χρονικό αναφέρει ότι η αλλαγή από Γραικοί σε Έλληνες πραγματοποιήθηκε το 1521 π.Χ., χρονολογία που φαίνεται αρκετά λογική. Ο Αίολος και ο Ίων μετατέθηκαν τότε στη δεύτερη γενεά, και αποκλήθηκαν γιοί του Ξούθου που έρρεπε προς την κλεψιά, και τούτος ήταν ένας τρόπος για να καταγγελθεί η αφοσίωση των Αιολέων και των Ιώνων στην οργιαστική Σελήνη-θεά Αφροδίτη – που ιερό πουλί της ήταν ο ξούθος ή σπουργίτης και που οι ιέρειές της  αδιαφορούσαν για την πατριαρχική άποψη ότι οι γυναίκες είναι ιδιοκτησία των πατεράδων και των συζύγων τους. Αλλά ο Ευριπίδης, σαν νομοταγής Ίωνας της Αθήνας, θέλει τον Ίωνα πρεσβύτερο αδελφό του Δώρου και του Αχαιού, καθώς επίσης και γιό του Απόλλωνα.

*[από την παράθεση του μύθου παραλείπονται οι παράγραφοι γ,δ,ε,ζ,η,θ,ι]

**[από την παράθεση του επεξηγηματικού σχολίου παραλείπονται οι παράγραφοι 2,3,4,5]

44
ΙΩΝ

Ο ΑΠΟΛΛΩΝ πλάγιασε κρυφά με την κόρη του Ερεχθέα Κρέουσα, σύζυγο του Ξούθου, σε ένα σπήλαιο κάτω από τα Προπύλαια της Αθήνας. Όταν γεννήθηκε ο γιός της Κρέουσας, ο Απόλλων τον φυγάδευσε στους Δελφούς, όπου ο γιός έγινε υπηρέτης του ναού και οι ιερείς τον ονόμασαν Ίωνα. Ο Ξούθος δεν είχε κληρονόμο, και ύστερα από πολλές αναβολές πήγε τελικά στο μαντείο των Δελφών να ρωτήσει πώς θα μπορούσε να αποκτήσει. Προς μεγάλη του έκπληξη πήρε την απάντηση ότι ο πρώτος άνθρωπος τον οποίο θα συναντούσε βγαίνοντας από το ιερό, θα ήταν γιός του. ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Ίων, και ο Ξούθος έβγαλε το συμπέρασμα ότι τον είχε αποκτήσει από κάποια Μαινάδα στα αχαλίνωτα όργια των Δελφών πριν από πολλά χρόνια. Ο Ίων δεν είχε τι να του αντιτείνει σ’ αυτό, και τον αναγνώρισε για πατέρα του. Αλλά η Κρέουσα θύμωσε βλέποντας ότι ο Ξούθος είχε τώρα γιό ενώ αυτή δεν είχε, και αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Ίωνα προσφέροντάς του ένα κύπελλο με δηλητηριασμένο κρασί. Ο Ίων όμως έκανε πρώτα σπονδή στους θεούς, και ένα περιστέρι κατέβηκε να δοκιμάσει το χυμένο κρασί. Το περιστέρι ψόφησε, και η Κρέουσα ζήτησε καταφύγιο στο βωμό του Απόλλωνα. Όταν ο Ίων, θέλοντας να εκδικηθεί, επιχείρησε να την τραβήξει σέρνοντας από εκεί, επενέβη η ιέρεια που εξήγησε ότι ο Ίων ήταν γιός της Κρέουσας από τον Απόλλωνα, αν και ο Ξούθος δεν έπρεπε να πάψει να πιστεύει ότι τον είχε αποκτήσει από κάποια Μαινάδα. Ύστερα δόθηκε στον Ξούθο η υπόσχεση ότι θα αποκτούσε από την Κρέουσα τον Δώρο και τον Αχαιό.

β. Κατόπιν ο Ίων  παντρεύτηκε την Ελίκη, κόρη του Σελινούντα, βασιλιά του Αιγιαλού, τον οποίο διαδέχτηκε στο θρόνο. και μετά το θάνατο του Ερεχθέα, εκλέχθηκε βασιλιάς της Αθήνας. Οι τέσσερις επαγγελματικές τάξεις των Αθηναίων – αγρότες, τεχνίτες, ιερείς και στρατιωτικοί – πήραν τα ονόματά τους από τους γιούς που η Ελίκη έκανε του Ίωνα [Παυσανίας Ζ 1, 2Ευριπίδης ΊωνΣτράβων Η 7, 1. Κόνων Διηγήσεις 27].

1.Ο θεατρικός αυτός μύθος διατυπώθηκε για να δώσει υπόσταση στην αρχαιότητα των Ιώνων απέναντι στους Δωριείς και στους Αχαιούς (βλ. 43. 1), καθώς και για να τους εξασφαλίσει θεϊκή καταγωγή από τον Απόλλωνα. Αλλά η Κρέουσα στο σπήλαιο είναι ίσως η θεά που παρουσιάζει το βρέφος ή τα βρέφη (βλ. 43. 2), σ’ έναν βοσκό, ο οποίος κατά λάθος εκλαμβάνεται ο Απόλλων με ποιμενική αμφίεση. Η Ελίκη,  η ιτιά, ήταν το δέντρο του πέμπτου μήνα, αφιερωμένο στην Τριπλή Μούσα, που η ιέρειά της το χρησιμοποιούσε σε κάθε είδους μαγείες και νερομαγείες (βλ. 28. 5). oι Ίωνες φαίνεται ότι της είχαν υποταχθεί με τη θέλησή τους. 

Για τις υπόλοιπες παραγράφους του μύθου των Γιών του Έλληνα και των υπόλοιπων επεξηγηματικών σχολίων που παραθέτει ο Γκρέιβς, για το μύθο του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνα καθώς και για τις σχετικές παραπομπές, μπορείτε να ανατρέξετε στο βιβλίο:


απ' όπου και τα παραπάνω αποσπάσματα.

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2012