Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Μήδεια



Gustave Moreau (1826-1898) Peintre  français



Jason and Medea
_

John William Waterhouse (1849-1917) English painter



Jason and Medea, 1907
_

 Victor-Louis Mottez (1809-1897) Peintre  français




Médée
_





ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ (1923 - 1977) // Φινάλε της όπερας «MEDEA (Μήδεια)» // Τρίτη Πράξη // Σύνθεση: Λουίτζι Κερουμπίνι (1760 - 1842) // Λιμπρέτο: Φρανσουά - Μπενουά Οφμάν (1760 - 1828), βασισμένο στην ομώνυμη Τραγωδία του Ευριπίδη // Ρετσιτατίβα: Φραντς Λάχνερ (1803 - 1890) // Μετάφραση στα Ιταλικά: Κάρλο Ζανγκαρίνι (1874 - 1943) // Συμμετέχει ο τενόρος ΜΙΡΤΟ ΠΙΣΚΙ και η μεσόφωνος ΜΙΡΙΑΜ ΠΙΡΑΤΖΙΝΙ // Από το άλμπουμ CALLAS - CHERUBINI - MEDEA 1957

ΦΙΝΑΛΕ (Σύνοψη):
Μια καταιγίδα που σκοτεινιάζει την σκηνή αποτελεί το κατάλληλο περιβάλλον για την εμφάνιση της Μήδειας, τυλιγμένης σε μαύρο πέπλο. Περιμένει τα παιδιά της από τον Ιάσονα για να ολοκληρώσει τα εγκλήματα της. Η Νέρις σπρώχνει τα παιδιά στην αγκαλιά της μητέρας τους, η οποία, παρά το γεγονός ότι δείχνει συγκινημένη, δεν παρεκκλίνει από την απόφαση της να τα σκοτώσει. Είναι παιδιά της, αλλά αυτό που μετράει περισσότερο είναι ότι πατέρας τους είναι ο Ιάσων, που πρέπει να πληρώσει γιατί την πρόσβαλε. Στο μεταξύ, φωνές και οιμωγές από το παλάτι ανακοινώνουν στο ακροατήριο το θάνατο της Γλαύκης. Ο Ιάσων, συγκινημένος και γεμάτος αγωνία για την τύχη των παιδιών του, ικετεύει την Μήδεια να του τα επιστρέψει. Πολύ αργά όμως, είναι ήδη νεκρά. Στον εκμηδενισμένο από τον πόνο και τον σπαραγμό Ιάσονα, η μάγισσα, προτού βάλει φωτιά στο ναό, του φωνάζει πως θα τον περιμένει στις όχθες της Στυγός. Ενώ το πλήθος τρέχει να ξεφύγει, η φωτιά απλώνεται στο ναό και στο παλάτι. Οι κεραυνοί προκαλούν τρόμο. Το βουνό και ο ναός καταρρέουν. Τα ερείπια και η πυρκαγιά καταστρέφουν το σκηνικό. Η Μήδεια εξαφανίζεται στον Άδη ανάμεσα στα αποκαΐδια...

_





_

Οι Μήδοι, ισχυρίζονταν ότι έλκουν την καταγωγή τους από τη θεά Μήδεια των Πελασγών.
_



Από το κεφάλαιο 6, Αποδημία στο Σπειροειδές Κάστρο, παράγραφος 32,  της Λευκής Θεάς του Ρ. Γκρέιβς (Εκδόσεις Κάκτος 1998):

Η γυναίκα λατρεύει το αρσενικό βρέφος, όχι τον ώριμο άντρα: απόδειξη της θείας φύσης της και της εξάρτησης του αντρός στη ζωή από εκείνην. Ωστόσο, πλήρης ερωτικού πάθους, προκαλεί τους ώριμους άντρες επειδή η σχέση αγάπης και μίσους που αισθάνονται ο Όσιρις και ο Σηθ – ο ένας για τον άλλον – εξ αιτίας της προκαλεί φόρο υποτέλειας προς τη θεία υπόστασή της. Επιδιώκει να τους ικανοποιήσει αμφότερους αλλά κατορθώνει να το πραγματοποιήσει μόνον εγκληματώντας εναλλάξ. ο άντρας από την πλευρά του προσπαθεί να θεωρήσει την πράξη της ως τεκμήριο της δικής της βαθύτατης δολιότητας και όχι των δικών του αντιφατικών απαιτήσεων από εκείνην.

Παραπάνω στην παράγραφο 31 διαβάζουμε: Θα μπορούσε κάποιος να αντιτάξει ότι και ο άντρας έχει βάσιμα δικαιώματα στη θεία φύση όπως η γυναίκα. Αυτό αληθεύει μόνο υπό της εξής έννοια: είναι θείος όχι αφ’ εαυτού αλλά μαζί με τον δίδυμό του. Όπως ο Όσιρις, το πνεύμα του Αύξοντος Έτους, πάντοτε ζηλεύει τον συνήθη αντίπαλό του Σηθ, το πνεύμα του Φθίνοντος Έτους, και αντιστρόφωςδεν μπορούν αμφότεροι να ενοποιηθούν παρεκτός εάν καταβάλουν έντονη διανοητική προσπάθεια η οποία αφανίζει την ανθρώπινη υπόστασή τους και τούτη είναι η κεφαλαιώδης ατέλεια της λατρείας του Απόλλωνα και του Ιεχωβά. Ο άντρας είναι ημίθεος: βρίσκεται πάντα με το ένα πόδι στον τάφο.  η γυναίκα έχει θεία υπόσταση διότι είναι σε θέση να κρατάει και τα δύο πόδια της στο ίδιο μέρος: είτε στους Ουρανούς είτε στον Κάτω Κόσμο είτε σ’ αυτήν εδώ τη Γη. 



4 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Σ’ ευχαριστώ Τamistas. Προχθές που σκάρωνα την ανάρτηση είδα τα πέντε πρώτα μέρη της ταινίας του Trier (που δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί) και επρόκειτο να δω τα υπόλοιπα. Συμπεριλαμβάνω στην ανάρτηση το υπέροχο κομμάτι που μου έστειλες με μια-δυο παραγράφους από τον Γκρέιβς που νομίζω πως «αρμόζουν» στον γενικότερο προβληματισμό. Και πάλι σ’ ευχαριστώ.

      Διαγραφή
  2. Βλέπω τους δίδυμους (π.χ. Χριστός – Σατανάς) τον καθένα ως την Σκιά του άλλου. Προφανώς ο Ένας (όποιος κι αν είναι) βλέπει τον Άλλο ως τέρας. Η τρυφερότητα προς τα τέρατα, για την οποία έγινε λόγος στα σχόλια της ανάρτησης Perseus Slaying Medusa, μπορεί να ειδωθεί σε αναφορά προς τη σχέση των διδύμων.

    Δίδυμοι, ωστόσο ήταν η Άρτεμις και ο Απόλλων, έως ότου αποδόθηκε στην Αρτέμιδα ο ρόλος του Φιδιού και της Σκιάς και στον Απόλλωνα ο ρόλος του Ήλιου-θεού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φαύλος κύκλος: Είδα τον εχθρό-εαυτό μου και δεν είχε κανένα στοιχείο της Σκιάς μου και των φόβων μου. Αλλά μετά θυμήθηκα πως αυτό κυρίως φοβόμουν: πως θα συναντήσω έναν εχθρό-εαυτό παντελώς άγνωστο και άσχετο με τους φόβους μου.

    Εδώ η θεωρία γλιστρά. Διότι προβάλλοντας διαρκώς τη θεωρία σε οτιδήποτε, αποδεικνύεται πως η θεωρία ισχύει μόνο εξ αιτίας του συστήματος προβολής και ανεξαρτήτως της εμπειρίας. Μοιάζει μ’ αυτό το σχήμα που υπάρχει στις τελευταίες χειρόγραφες φράσεις του W. πριν από το θάνατό του: “Κάποιος που, ενώ ονειρεύεται λέει «ονειρεύομαι», ακόμα κι αν μιλάει με τρόπο που να μπορεί να ακουστεί, δεν είναι περισσότερο σωστός [ακριβής] από το αν έλεγε στο όνειρό του "βρέχει", ενώ πράγματι θα έβρεχε. Ακόμα κι αν το όνειρό του ήταν όντως συνδεδεμένο με το θόρυβο της βροχής.”

    Κοιμάμαι και προβάλλω σε πρόσωπα τις θεωρίες μου δίχως να τα βλέπω παρά μόνο στον ύπνο μου, ανεξαρτήτως από το αν τα πρόσωπα είναι ή δεν είναι μέσα στο δωμάτιο. Αν τα πρόσωπα είναι συμπτωματικά μέσα στο δωμάτιο, αυτό δεν οφείλεται στην προβολή των θεωριών μου επί των ονειρικών προσώπων κατά τον ύπνο μου. Το γεγονός πως τα πρόσωπα ήταν όντως εκεί όταν κοιμόμουν, είναι ανεξάρτητο από το τι ονειρευόμουν την ίδια στιγμή. Οι κόσμοι μας ήταν δυο παράλληλοι και ασύμπτωτοι κόσμοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή