Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.








Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσαν.

Τ' αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις

όπως το φέρει ο κόπος της  τελειωμένης μέρας

και βγάζεις άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες,

πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.

Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω

λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη~

νησιά, χρώμα Θλιμμένης Παναγίας, αργά στη χάση

ή φεγγαρόφωτα σε πολιτείες του βοριά ρίχνοντας κάποτε

σε ταραγμένους δρόμους ποταμούς και μέλη ανθρώπων

βαριά μια νάρκη.

Κι όμως χτες βράδυ εδώ, σε τούτη τη στερνή μας σκάλα

όπου προσμένουμε την ώρα της  επιστροφής μας να χα-

    ράξει

σαν ένα χρέος παλιό, μονέδα που έμεινε για χρόνια

στην κάσα ενός φιλάργυρου, και τέλος

ήρθε η στιγμή της  πλερωμής κι ακούγονται

νομίσματα να πέφτουν πάνω στο τραπέζι~

σε τούτο το τυρρηνικό χωριό, πίσω από τη Θάλασσα του

    Σαλέρνο

πίσω από τα λιμάνια του γυρισμού, στην  άκρη

μιας φθινοπωρινής μπόρας, το φεγγάρι

ξεπέρασε τα σύννεφα, και γίναν

τα σπίτια στην  αντίπερα πλαγιά από σμάλτο.

Σιωπές αγαπημένες της  σελήνης.



Είναι κι αυτός ένας ειρμός της  σκέψης, ένας τρόπος

ν' αρχίσεις να μιλάς για πραγματα που ομολογείς

δύσκολα, σε ώρες όπου δε βαστάς, σε φίλο

που ξέφυγε κρυφά και φέρνει

μαντάτα από το σπίτι κι από τους συντρόφους,

και βιάζεσαι ν' ανοίξεις τη καρδιά σου

μη σε προλάβει η ξενιτιά και τον  αλλάξει.

Ερχόμαστε απ' την Αραπιά, την Αίγυπτο την Παλαιστίνη

   τη Συρία

το κρατίδιο της Κομμαγηνής που 'σβησε σαν το μικρό λυχνάρι

πολλές φορές γυρίζει στο μυαλό μας,

και πολιτείες μεγάλες που έζησαν χιλιάδες χρόνια

κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής για τις γκαμούζες

χωράφια για ζαχαροκάλαμα και καλαμπόκια.

Ερχόμαστε απ' την άμμο της  έρημος απ' τις Θάλασσες του

    Πρωτέα,

ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,

καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του.

Το βροχερό φθινόπωρο σ αυτή τη γούβα

κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας

ή αυτό που Θά 'λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα

ή μοναχά κακές συνήθειες, δόλο και απάτη,

ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων.

Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους~

ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο~

χείλια και δάχτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος

μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της  μέρας

και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα,

στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους.

Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο,

άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν~

σαν έρθει ο Θέρος

προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ' άλλο χωράφι~

σαν έρθει ο Θέρος

άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό

άλλοι μπερδεύουνται μες στ' αγαθά τους,  άλλοι  ρητο-

    ρεύουν.

Αλλά τα ξόρκια τ' αγαθά τις ρητορείες,

σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι Θα τα κάνεις;

Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα;

Μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή;

Καιρός του σπείρειν, καιρός του Θερίζειν.



Πάλι τα ίδια και τα ίδια, Θα μου πεις, φίλε.

Ομως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου

   τη σκέψη

του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια

δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.

lσως και να 'Θελε να μείνει βασιλιάς ανθρωποφάγων

ξοδεύοντας δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει,

να σεργιανά μέσα σε κάμπους αγαπάνθων

ν' ακούει τα τουμπελέκια κάτω απ' το δέντρο του μπαμπού,

καθώς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες.

Όμως ο τόπος που τον  πελεκούν και που του καίνε σαν

    το πεύκο, και τον  βλέπεις

είτε στο σκοτεινό βαγόνι, χωρίς νερό, σπασμένα τζάμια,

   νύχτες και νύχτες

είτε στο πυρωμένο πλοίο που Θα βουλιάξει καθώς το δει-

    χνουν οι στατιστικές,

ετούτα ρίζωσαν μες στο μυαλό και δεν αλλάζουν

ετούτα φύτεψαν εικόνες ίδιες με τα δέντρα εκείνα

που ρίχνουν τα κλωνάρια τους μες στα παρθένα δάση

κι αυτά καρφώνουνται στο χώμα και ξαναφυτρώνουν~

ρίχνουν κλωνάρια και ξαναφυτρώνουν δρασκελόντας

λεύγες και λεύγες~

ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας.

Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές

είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη

δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή

γιατί είναι αμίλητη και προχωράει~

στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο

μνησιπήμων πόνος.



Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης

που έφυγε μ' ανοιχτές πληγές απ' το νοσοκομείο

ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη

που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία,

ούρλιαζε ψηλαφώντας τον  πόνο μας~ "Στα σκοτεινά

πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε..."

Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.



Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσουν.



                           Cava dei Tirreni, 5 Οκτωβρίου '44





Γιώργος Σεφέρης, Τελευταίος σταθμός
 
ΤΩ ΑΝΩΝΥΜΩ    


13 σχόλια:

  1. σαν ο Σεφέρης να "μεταφράζει" τη Φοινικιά του Παλαμά
    καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως xtina. Τα γαλανά λουλουδάκια που συνομιλούν στον ίσκιο της φοινικιάς και που τον διάλογό τους ρυθμίζει ο ποιητής που ‘χει πεθάνει, είναι πράγματι οι ήρωες που προχωρούν στα σκοτεινά!

      Ακάμαντος κι ο Φοίνικας (το μυθικό πολύ). Κρατά τη δύναμή του και ως νεκρός αφού αναγεννάται από τις στάχτες του. Η Φοινικιά, το δέντρο του τοκετού στην Αίγυπτο, στη Βαβυλωνία, στην Αραβία και στη Φοινίκη έδωσε το ελληνικό όνομά της φ ο ί ν ι ξ «ερυθρή» ή «αιμάσσουσα» στη Φοινίκη η οποία στα πολύ πρώιμα χρόνια κάλυπτε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο και στο Φοίνικα (το μυθικό πουλί) που γεννάται και αναγεννάται πάνω σε χουρμαδιά (φοινικιά). Η ποιητική συνάφειά της με τη γέννα έγκειται στο ότι η θάλασσα είναι η Οικουμενική Μητέρα και η φοινικιά ευδοκιμεί κοντά στα νερά της σε αμμώδη εδάφη εμπλουτισμένα με αλάτι. Χωρίς αλάτι στο ριζικό σύστημα, τα νεαρά άτομα της φοινικιάς δεν αναπτύσσονται.

      Ο Φοίνικας γενάρχης των Φοινίκων ήτανε γιος του Αγήνορα, του βασιλιά της Φοινίκης που ήταν αδελφός του Πελασγού. Ο Φοίνικας παρέμεινε στη Φοινίκη και εκσημιτίστηκε εντελώς. Το ότι "πήραμε" το αλφάβητο από τους Φοίνικες σημαίνει πως το πήραμε από τους Έλληνες:)

      Το πουλί Φοίνικας ήταν «είδος αετού». Ο αετός αντιπροσώπευε τον Ήλιο-θεό Θοραίο Ακάμαντα και η Φοινικιά υπήρξε αφιερωμένη στη Μεγάλη Θεά, τη μητέρα του. Μόλις ο Ήλιος συμπληρώσει τη μεγάλη περιστροφή του, ο παλιός ήλιος-αετός επιστρέφει στη φωλιά για την έναρξη της νέας Εποχής του Φοίνικα. (Σύμφωνα με μαρτυρίες αρχαίων ιστορικών, που αναφέρονται στο «Ημερολόγιο της Πέτρας» που υπήρχε στην επικάλυψη της μεγάλης πυραμίδας, προκύπτει ότι ο νέος «Κύκλος του Φοίνικα» συμπίπτει με το κλείσιμο της ζωδιακής τροχιάς της Γης, στις 21-12-2012 του ισχύοντος σήμερα ημερολογίου – εξ ου και ο «Τελευταίος Σταθμός» μπορεί να ειδωθεί ως μετάφραση της «Φοινικιάς» όπως λες:). Οι πρώτοι χριστιανοί συνέχισαν να πιστεύουν σε έναν κατά κυριολεξία Φοίνικα, τον οποίο έκαναν σύμβολο του αναστημένου Χριστού. Τα βάγια με τα οποία υποδέχονται τον Ιησού στην Ιερουσαλήμ είναι φύλλα φοινικιάς. Ο Φοίνικας που αναγεννάται από τις στάχτες του υπήρξε το πρώτο σύμβολο του Ελληνικού κράτους μετά την επανάσταση του 21. Είναι επίσης μασονικό σύμβολο και υπήρξε σύμβολο και της επτάχρονης δικτατορίας στην Ελλάδα.

      Διαγραφή
  2. "τί ὡραιώθης καὶ τὶ ἡδύνθης ἀγάπη, ἐν τρυφαῖς σου; 8 τοῦτο μέγεθός σου, ὡμοιώθης τῷ φοίνικι καὶ οἱ μαστοί σου τοῖς βότρυσιν. 9 εἶπα· ἀναβήσομαι ἐπὶ τῷ φοίνικι, κρατήσω τῶν ὕψεων αὐτοῦ, καὶ ἔσονται δὴ μαστοί σου ὡς βότρυες τῆς ἀμπέλου καὶ ὀσμὴ ρινός σου ὡς μῆλα"
    από το άσμα ασμάτων

    για να βρει την αλήθεια κανείς, πρέπει να πάει πέρα κι απ'τις ρίζες

    σ'ευχαριστώ για την εμβριθή σου απάντηση
    χ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. http://www.youtube.com/watch?v=c08i_9gumJs
    ///\\\||/////|||/////

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η Φοινικιά του Παλαμά κάποιος είπε-υπερβολή;- ότι είναι το τελευταίο και σπουδαιότερο ποίημα του Παλαμά..θεωρώ εύστοχη την παρατήρηση xtina, και σκέφτομαι, τι μοίρα είναι αυτή που κάνει ένα ποίημα-"σταθμό"- να θέλει να συνεχίσει. Να ολοκληρωθεί; δε ξέρω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @xtina

    Συγκλονιστικός ο Arvo Pärt. Σ’ ευχαριστώ. Δεν είχα ακούσει ποτέ. Τώρα ακούω το Tabula Rasa, I. και με συνεπαίρνει.

    Από την «εμβριθή» μου απάντηση ο Ακάμαντος έπρεπε να έχει γραφτεί Ακάμαντας και το «μυθικό πολύ», μυθικό πουλί. Εσένα οφείλω να ευχαριστήσω για την ποιητική ώθηση που μου έδωσες να ψάξω για το φοίνικα.

    Βρήκα την εξής μετάφραση των στίχων που μας προσέφερες:

    Πόσον ωραία γίνεσαι, αγάπη μου! Πόσον ηδονική εις τας τρυφερότητάς σου!
    Το ανάστημά σου ομοιάζει με φοίνικα και οι μαστοί σου με σταφύλια αμπέλου.
    Είπα• θα ανεβώ επάνω στον φοίνικα, θα φθάσω εις τα ύψη αυτού, και οι μαστοί σου θα είναι πλησίον μου ωσάν σταφύλια αμπέλου, και η ευωδία της ρινός σου ως ευωδία μήλων.

    Ο Παλαμάς στην ‘Φοινικιά’ του, γράφει για την ευωδία που συναντά τη σκέψη μες την ψυχή:

    Τῆς εὐωδιᾶς αἰθεροπόταμο, κρατήσου·
    δὲν ἔτρεξες, δὲν πότισες τὴν ἄνθησή μας·
    τῆς εὐωδιᾶς εἴπαμε: πάψε τὴν ὁρμή σου,
    μὴ χύνεσαι ἀπὸ μᾶς, μὴ γίνεσαι πνοή μας,
    βυθίσου μὲς στὰ φυλλοκάρδια μας, καὶ κλείσου
    ἀκάτεχη ἀπ᾿ τὸ μύρισμα, μὲς στὴν ψυχή μας·
    ψάξε νὰ βρῇς τὴ σκέψη μας, καὶ ὁμάδι ζῆσε.
    Ἂς εἶναι ἡ μέλισσα, κ᾿ ἐσὺ τὸ μέλι ἂς εἶσαι!

    Βρήκα ωστόσο και μια ιδιαίτερη σχέση της φοινικιάς με την άμπελο, όσο και με την ελάτη, μέσω Ιρλανδίας, Ιταλίας και αρχαίας Ελλάδας:

    Η φοινικιά στα Ιρλανδικά είναι pailme. Στα πρώιμα ιρλανδικά είναι ailm (άιλμ), όρος που αντιπροσώπευε τόσο την φοινικιά όσο και το έλατο. Στα σύγχρονα ιρλανδικά ο όρος ailm κατέληξε να σημαίνει φτελιά (αρχαία ελληνικά: ελάτη), elm, υπό την επήρεια των λατινικών. Δεδομένου ότι στην Ιταλία τη φτελιά, ulmus, τη χρησιμοποιούσαν για να υποστυλώνουν τα νεαρά αμπέλια, εξού και η φτελιά (που με τη φοινικιά, μοιράζονταν την ίδια λέξη) εξελίχθηκε σε μητέρα τροφό του Οίνου – θεού. Το ευρωπαϊκό έλατο, ωστόσο, στο οποίο επίσης αρέσουν τα αμμώδη εδάφη και οι θαλασσινές αύρες, λογίζεται ως δέντρο του τοκετού από τόσο παλαιά όσο και ο φοίνικας. Ο Δήλιος Απόλλων (που κάνει ‘δ ή λ α’ και ορατά τα πάντα) γεννήθηκε κάτω από φοίνικα, ενώ το ευρωπαϊκό έλατο, που είναι δέντρο θηλυκό, ήταν αφιερωμένο στη Σελήνη-θεά Άρτεμη (δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα), προστάτιδα του τοκετού. Στη Βόρεια Ευρώπη κατείχε την πρωτοκαθεδρία μεταξύ όλων των δέντρων του τοκετού και είναι οικείο στο γενικό πλαίσιο των Χριστουγέννων.

    - Καλησπέρα Eriugena.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ευχαριστώ και πάλι για τις ωραίες συνδέσεις.πάντα ας έχουμε κατά νου πως η ετυμολογία είναι πολυπλόκαμη-και κατά κάτι αυθαίρετη.
    στη δική μου σκέψη πάντως ο Παλαμάς, ο Ποιητής, το χέρι που ορθώνεται με ανοιχτή την παλάμη και συνδέει την καρδιά, την θέληση και τον ουρανό, όλα αυτά ενώνονται σε μια εικόνα διαχρονική.
    καληνύχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βρίσκω πως:

      Αυθαίρετη πράξη είναι αυτή που το υποκείμενό της δεν παίρνει υπόψη του τη γνώμη, τη θέληση, τα δικαιώματα άλλων ή κάποιους νόμους, συνήθειες ή κανόνες: Αυθαίρετη συμπεριφορά, δεσποτική. Αυθαίρετη απόφαση. Αυθαίρετο συμπέρασμα. Αυθαίρετο κτίσμα, που οικοδομήθηκε χωρίς προηγούμενη άδεια των πολεοδομικών αρχών. Το λέμε επίσης για κάτι που δεν υπόκειται σε κανόνες, που δεν καθορίζεται από αυτούς. Το αυθαίρετο του γλωσσικού σημείου: η μη αναγκαία σχέση που συνδέει το σημαίνον με το σημαινόμενο.

      Ωστόσο μιλάμε και για την αυθαιρεσία των νόμων, όπως και των κανόνων.
      Αν ας πούμε η αυθαιρεσία, είναι σε κάποια έκφανσή της, αναγκαία φυσική καταβολή του πνεύματος (στην ποίηση μπορεί να γίνει κάλλιστα χρήση ενός γλωσσικού σημείου όπου η σχέση σημαίνοντος και σημαινόμενου να μην είναι αναγκαία ή να είναι ακόμα και επίτηδες στρεβλή) ο όποιος περιορισμός της δια νόμων είναι αυθαίρετη πράξη που το υποκείμενό της δεν παίρνει υπόψη του το «φυσικό αυτό δικαίωμα στην αυθαιρεσία». Η ίδια η γνώση εξάλλου (δοκιμάζοντας αυθαίρετους πολλές φορές πειραματισμούς) αυτό-ανα-θεωρείται και έτσι εξελίσσεται.

      Αυθαίρετος στην αρχαία είναι αυτός που ενεργεί με ελεύθερη επιλογή: Αυτός + [Αίρεσις = κατάληψις, εκλογή (πιθανόν να γινόταν δείχνοντας τον υποψήφιο δια της χειρός μια και το αιρέω, απ’ όπου και το αίρεσις, σημαίνει λαμβάνω με το χέρι, δράττομαι, αρπάζω, και προκύπτει εκ του χειρ>χειρέω>ειρέω(το χ σε δασεία)>αιρέω].

      Όσον αφορά τον δικό μου λόγο, προσπαθώ να παραθέτω στοιχεία (μυθολογικές, ετυμολογικές και νοηματικές διαδρομές) που βρίσκω, δίχως να υιοθετώ ή να προτείνω κατ' ανάγκη κάποιο πάγιο (αυθαίρετο ή μη) συμπέρασμα.

      Διαβάζοντας κάποιος τη υπέροχη σκέψη σου πως «ο Παλαμάς, ο Ποιητής, το χέρι που ορθώνεται με ανοιχτή την παλάμη και συνδέει την καρδιά, την θέληση και τον ουρανό, ... ενώνονται σε μια εικόνα διαχρονική» θα μπορούσε κάλλιστα να πει πως είναι «κατά κάτι αυθαίρετη σκέψη».

      Οπωσδήποτε συμφωνούμε xtina.
      Και φυσικά, προσπαθούμε να έχουμε τα πάντα στο νου μας!

      Διαγραφή
  7. Έγινε εξαιρετικότερη με την παρουσία σου fourteenth!

    @ Eriugena,

    Νομίζω πως ανταπόκριση σε ό,τι αναρωτιέσαι για τη μοίρα του ποιητή/ποιήματος/σταθμού/Φοίνικα αποτελεί η φράση της xtina «ο Παλαμάς, ο Ποιητής, το χέρι που ορθώνεται με ανοιχτή την παλάμη και συνδέει την καρδιά, την θέληση και τον ουρανό, όλα αυτά ενώνονται σε μια εικόνα διαχρονική».
    Διαχρονική εικόνα είναι νομίζω κι η «εικόνα» του σπόρου (της φοινικιάς κι όλων των δέντρων και φυτών και όλων των όντων) που σπέρνεται από σπόρο, γεννάται κι αναπτύσσεται και σπέρνει κι αναπαύεται και ξεριζώνεται …και πάντα αναγεννάται.

    Αν η ολοκλήρωση δεν είναι η αέναη συνέχεια, είναι ο πλήρης θάνατος το οποίο και μου φαίνεται… (αν εξαιρέσεις την πολιτισμική νέκρα που επικάθεται γύρω μας:) …άτοπο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μου στάλθηκε η παρακάτω φράση την οποία υιοθετώ (ορθότερα: στην οποία υπόκειμαι) και δημοσιεύω:

    "Δεν υπάρχει σκοτάδι. Ούτε ήρωες. Υπάρχει μόνο φως που πορεύεται χωρίς σταθμούς."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. συγνώμη για την καθυστέρηση στο σχολιασμό, είχα διάφορα αυτές τις μέρες.
    η έννοια της "αυθαιρεσίας του σημείου", είναι δανεισμένη από το πεδίο της γλωσσολογίας, όπου χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Σοσσύρ για να δηλώσει ακριβώς αυτό που περιέγραψες:πως κανείς θα πρέπει να λαμβάνει υπ'όψη του το πλαίσιο μέσα στο οποίο νοηματοδοτείται το σημείο και πως δεν υπάρχει μονοσήμαντη ερμηνεία. η ετυμολογία λοιπόν, μπορεί να κάνει κάποιες δόκιμες υποθέσεις για την πιθανή ερμηνεία μιας λέξης σε μια άλλη εποχή, αλλά δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν κι άλλες, ή πως διαχρονικά άλλαξε και η σημασία του σημείου (καμμιά φορά εώς και την πλήρη αντιστροφή του).ενδιαφέρον ίσως θα είχε ο συσχετισμός και η εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων κατ'αυτόν τον τρόπο:να αναγνωρίσουμε τις ερμηνευτικές διαφορές στο ίδιο σημείο.
    εξάλλου το τι επιλέγουμε μέσα από τις τόσες ερμηνείες, έχει να κάνει και με τα δικά μας περιεχόμενα.δλδ κι εγώ δεν ισχυρίστηκα πως ο Σεφέρης αναφερόταν όντως στη Φοινικιά του Παλαμά (δεν έχω τουλάχιστον κάποια σχετική πληροφόρηση), αυθαίρετη και ίσως ταυτόχρονα εύστοχη ήταν η ερμηνεία μου.το θέμα είναι κατά τη γνώμη μου να ανοιγόμαστε σε νέες νοηματοδοτήσεις, να διευρύνουμε τη σκέψη μας και ν'απελευθερώνουμε τη φαντασία μας.
    την καληνύχτα μου σε όλους
    και σε σένα ειδικά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ό,τι γράφουμε xtina, μπορεί να ειδωθεί ως ότι διαφεύγει διαρκώς του παρόντος (όντας αιωνίως παρών), οπότε δεν γεννάται ζήτημα «καθυστέρησης».

      Σχετικά με τον τελευταίο σχολιασμό σου, είναι νομίζω και τα σχόλια στην επόμενη ανάρτηση, τη Χίμαιρα, όπου δεν υπάρχουν ούτε ήρωες, ούτε σκοτάδι, ούτε σταθμοί.

      Σ’ ευχαριστώ ειδικά, για την ειδική προς εμένα καληνύχτα σου

      Διαγραφή