Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

...



...

10 σχόλια:

  1. Θα της χάραζα κι ένα σφυροδρέπανο στο κούτελο, αλλά σκέφτηκα να μην το ξεφτιλίσω τελείως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χα!... και με ένα μπλουζάκι που στο στήθος θα είχε απότυπωμένο τον Guevara θα το ξεφτίλιζες ακόμα πιο μαζικοκαταναλωτικά...

    Καλώς σε (ξανά)βρήκα φίλε μου.
    Θα τα πούμε και εις τα ενδότερα.
    Σε χαιρετώ.

    Δ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν ειναι ολες οι παραλίες κατεστρεμμένες απο καταναλωτισμό και τουρισμό ... Υπάρχουν μικροι παράδεισοι προσιτοί για οσους τους ψάχνουν. Εχω περάσει μερικά απο τα ομορφότερα καλοκαίρια μου σε παραλίες της Χαλκιδικής στην άκρη του πρώτου ποδιού, εκει όπου ιαματικές πηγές σμιγουν με τα θαλάσσια πεντακάθαρα νερά τους... Εφευγα και "έπαιρνα τα κλειδιά τους" αργά το βράδυ οταν έπεφτε αργά το βράδυ...
    Γεμάτες κοχύλια και ψιλή άμμο... ακομα κρατώ σε βάζα τα κοχύλια που μάζευα και τις αναμνήσεις τους... τα αγκάθια των αχινών τ' αφηνα πάντα πίσω ...

    Θορή, θορής η γονή και το σπέρμα...
    Θοραιος ο Απόλλων, ο σπερμογόνος και ο γεννητικός...και ο Ηλιος καθώς αυτος γεννά και τρέφει τα πάντα...

    Καλη μας μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα Ατάργα

    Προφανώς έτσι είναι. Και σ’ ευχαριστώ που μοιράζεσαι μαζί μας τις υπέροχες αναμνήσεις σου από τη Φλεγόμενη Αύρα των Γιγάντων. Ο χώρος παραμένει άπλετος, ο χρόνος α κ ά μ α ς ! Όμως δεν γεννιόνται πλέον Παρθενώνες από την ελληνική Μητέρα Γη. Αυτό είναι νομίζω πασιφανές. Το σχόλιό μου της προηγούμενης ανάρτησης αφορούσε ακριβώς την «νεο-ανθρώπινη, πολιτισμένη κτίση» που έχει επικαθίσει επί του άγριου παραδείσου, σαν φαρμακερή κουτσουλιά απόκοσμων πλασμάτων.

    Ας ξαναγεννήσουμε Παρθενώνες αν είμαστε σε θέση να ωοτοκήσουμε την αισθητική τους.
    Το μόνο που βλέπω γύρω μου, είναι μοντέρνος και μεταμοντέρνος σοσιαλιστικο-ναζιστικός ρεαλισμός! Η αισθητική της αέναης πτώσης, της αέναης μίμησης και της αέναης ζήλιας - όπως λέει και ο Νίτσε.

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σ' ευχαριστώ Ατάργα και για την ετυμολογική παραπομπή.

    Βρήκα επίσης το θ ο ρ ό ς (εκτινάσσεται – γι’ αυτό ίσως και σπέρμα), εκ του θ ρ ώ σ κ ω = πηδώ, εφορμώ, προσβάλλω, άλλομαι. Όπου και θ ο ρ ι κ ό ς, θ ο ρ ι ώ δ η ς, θ ο ρ α ί ο ς, θ ο ύ ρ η ς,
    θ ο ύ ρ ι ο ς κλπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και σε συνδυασμό με το 3ο σχόλιο στο "Περί Αρχαίου Λαυρίου" στο "νίκος λυγερός" :

    http://anwnymoi-lygeros.blogspot.gr/2012/09/blog-post_9369.html?showComment=1346892265947#c2530451499275274806

    προκύπτει: Ήλιος Θοραίος Ακάμας: Αυτός που γεννά και θρέφει τα πάντα, Αυτός που και πεθαμένος κρατά τη δύναμή του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. και θούρον και θούριος: πηδητικόν, ταχύν και πολεμικότατος Θούριος Αρης ...

    Ετσι η Φλέγρα λοιπον ειναι η κατα-καμένη γή απο τον Θοραίο Ακάμαντα Ηλιο που φέρει μέσα της τον σπόρο/σπέρμα ταχύ γρήγορο, που ακόμα και "πεθαμένο" φέρει ζωή... εξάλλου τα λατομεία του Λαυρίου κρύβουν ακομα αν και ανενεργά πολλούς θησαυρούς σε λίθους και μεταλλεύματα !!! Παρόλη τη Φ-θορά που εχουν υποστεί...

    καλο βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή