Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Η μπλε Πανσέληνος του Αυγούστου





                                Κι αν είναι μπλε απόψε η σελήνη όπως λες
                                Τα μάτια μου τη βλέπουν κατακόκκινη.
                                Κι αν το κεφάλι στοίβαξα με τις αποσκευές
                                Είναι που δόθηκα στον δήμιο
                                Αλλά στο τέλος το απαρνήθηκε η Σαλώμη.



11 σχόλια:

  1. Θα έλεγα ότι είναι ατυχής συγκυρία και περισσότερο ήττα, όταν η Σαλώμη -γόνος κάθε υλικής εξουσίας, υποκρισίας και αυθαιρεσίας - παίρνει το κεφάλι μιας αιθερικής, γνήσιας ψυχής, όταν η "Ιερουσαλήμ" συνεχίζει απτόητη να αποκτείνει προφήτες...
    Τώρα που όλες οι κοσμικές εξουσίες έχουν συγκεντρωθεί, είναι φανερό ότι οι "δρόμοι" πλέον διαχωρίζονται και οι δυνάμεις που κρύβονταν έως τώρα μέσα σε κουρέλια ή φαινομενική αδυναμία αρχίζουν να ενώνονται...
    Έστω κι αν δεν φαίνεται, η "εξόντωση των μνηστήρων" μυστικά έχει ξεκινήσει...:)

    (μια ερμηνεία...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. υ.γ. Γράφω τα παραπάνω, μέσα από τη σιγουριά που μπορεί να δίνει το βαθύτερο ψυχικό ένστικτο... μακριά από την καχυποψία του "δίδυμου" της λογικής/παραλόγου που έχει ως αποτέλεσμα το τραγικό, την παρεξήγηση...

    (http://seizethesky.blogspot.gr/2008/02/albert-camus.html)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. (...μια άλλη ερμηνεία) Είναι ότι επέστρεψα άμεσα από τη Φλέγρα κρατώντας το κομμένο και απαρνημένο κεφάλι μου στα χέρια… νικητής από τη μάχη με τον εαυτό μου! Ο ερωτικός πόλεμος εξακολουθεί να μαίνεται. Και είναι πάντα συναρπαστικός όσο δεν καταστρέφονται οι πηγές του, αλλά αναγεννιόνται.

    Είναι υπέρτατη ηδονή όμως, όταν η προσωπική σου μάχη με το τώρα, λαμβάνει τις διαστάσεις τιτάνιων, διαχρονικών μαχών της ανθρωπότητας.

    Είμαστε τρελοί. Όλοι μας. Δεν είναι αστείο. Γι’ αυτό μας αγαπάμε εμείς οι άνθρωποι, τους ανθρώπους.

    Θα μελετήσω τον Καμύ και θα επανέλθω. Έχω να κοιμηθώ τρείς μέρες και 1471,6 χιλιόμετρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. «Εάν ο άνθρωπος θέλει να αναγνωρίζεται, πρέπει απλά να λέει ποιος είναι. Αν σιωπά ή ψεύδεται πεθαίνει μόνος και το σύμπαν γύρω του βουλιάζει στη δυστυχία. Αν, αντιθέτως, μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, χωρίς αμφιβολία και πάλι θα πεθάνει, αλλά αφού θα έχει βοηθήσει τους άλλους και τον εαυτό του να ζήσουν.»

    Σ’ ευχαριστώ Ανώνυμε που μ’ έφερες σ’ επαφή μ’ αυτά τα λόγια του Καμύ και μου έδωσες την ευκαιρία να τα αναδημοσιεύσω, να τα αναμεταδώσω. Μα και τα λόγια σου, τα λόγια μας, μήπως δεν διαπραγματεύονται το τραγικό (ακόμα και το πιο προσωπικό), ως μια προσπάθεια να βοηθήσουμε τους άλλους και τον εαυτό μας (ως μέρος των άλλων) για να ζήσουμε; Θα προσέθετα «ελεύθερα», να ζήσουμε ελεύθερα, μια και η ζωή είναι αδυσώπητη μέσω του όποιου τρόπου. «Το τραγικό ως ένα μεγάλο λάκτισμα στη δυστυχία». Τι είναι η δυστυχία, αν όχι ανελευθερία; [Δεν αναφέρομαι στην ετυμολογία των λέξεων δυστυχία/ευτυχία μια και η «τύχη» αντιπροσωπεύει για μένα το τίποτα – αναφέρομαι όμως στα ανθρώπινα βιώματα που αναλογούν σε αυτές τις λέξεις – η «ευτυχία» ως γνωστόν είναι και μια έννοια/καρότο/όπλο της εξουσίας, τις οποίες (και την εξουσία και την ευτυχία της) απεχθάνομαι όσο και την αντίστοιχή τους «δυστυχία»].

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπερα

    προχθές ένας φίλος μου εστειλε το παρακάτω κειμενο του Νίτσε σας στέλνω το αποσπασμα ...

    Φίλος της στήλης μού έστειλε ένα κείμενο του Φρειδερίκου Νίτσε - προς τόνωση της εθνικής μας υπόστασης, ο οποίος το 1872 (!) έκανε την ακόλουθη μνεία στο ελληνικό έθνος στο πρώτο του βιβλίο «Η Γέννηση της Τραγωδίας» και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο 15:

    **...«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Ελληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα»...

    **...«Ετσι ξανά και ξανά», συνεχίζει το κείμενο, «μία οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ' αυτούς. Ολα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους»...

    **...«Ετσι», καταλήγει το κείμενο του Νίτσε, «οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Ελληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Ελληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα»...

    Οσο για τη δική μου ερμηνεία...

    Η κάρα του Ιωάννη/Ιανού στο δίσκο της σελήνης/Σαλώμης ...ο θεός των Ρωμαίων, ο θεος των ενάρξεων και των μεταβάσεων, ο θεός φυλακας των εξόδων/εισόδων κλπ. Ενας διπλοπροσωπος θεός αντιθέσεων όπως το γήρας και η νεότητα, ο ήλιος και η σελήνη.
    Εποχή μετάβασης και αλλαγών σε ολα τα επίπεδα...

    Καλη ξεκούραση απο τα 1471,6 χιλιόμετρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ’ ευχαριστώ Ατάργα

      Φρειδερίκος Νίτσε: Η Θέληση της Δυνάμεως:

      http://www.youtube.com/watch?v=7V-Czk5UYwY&list=UU3mEh-LGvTfWbvskzAVGeXg&index=31&feature=plcp

      Διαγραφή
    2. «Αισθητικές και νοητικές σχέσεις που αλληλεπιδρούν ως μέρη του Όλου», όπως λέει και ο Φίλος Δ`~.

      Και το Όλον είναι Εν (Θείον) που γίνεται δύο (διάβολος) και τρία (κόσμος), όπως λέει και ο Φίλος Eriugena (ο μπλόγκερ):

      Ξεκινάμε με το Έν..
      έπειτα: Διαίρεση/2=καθρέφτης, ζευγάρι, κακό άπειρο/πολλαπλότητα/ταυτό/καθαρή αντίθεση εντός του ταυτού..
      έπειτα: το όριο του τρίτου ανθρώπου, κοινωνία, καλό άπειρο/πολλαπλότητα υπό το Έν/ το 3 ως το όριο που θέτει το εν στην αντίθεση και το ταυτό, αποδεχόμενο την πολλαπλότητα ως αναγκαία αλλά όχι κυρίαρχη..

      Διαγραφή
  6. Επειδή πάλι βάθυνε η ατμόσφαιρα με τη συγκεκριμένη ανάρτηση και τα σχόλια,
    θα απαντήσω με ένα μουσικό αριστούργημα, αρκετά σχετικό..

    http://www.youtube.com/watch?v=NGuNeNVZFo8&feature=related

    μήπως και ο νότος δεν είναι "Φλέγρα"...(φλεγόμενη αύρα;)


    (εκ της Ακαμαντίδος φυλής :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστούμε!

      Πύραυρος
      (εκ του Δήμου Θορικού)

      Διαγραφή
  7. Το παλαιο ονομα της Κασσάνδρας της Χαλκιδικής ήταν Φλέγρα, δηλαδή Τόπος της Φωτιάς. Πεδίο μάχης στην μυθολογία μεταξύ των Θεών του Ολύμπου και των Γιγάντων οταν οι δεύτεροι θελησαν να τους εκδιώξουν απο τον Ολυμπο..

    Πευκοχώρι και απίστευτες παραλίες Χαλκιδικής

    Καλη μας μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν πας προς τα ‘κει Ατάργα, το μόνο απίστευτο, είναι η ασχήμια της τουριστικής «ανάπτυξης», που μπροστά της ακόμα και η κόλαση φαντάζει σαν τόπος χλοερός, σαν τόπος αναψύξεως.

      Ο ποιητικός μύθος, απ’ την άλλη, ήταν ανέκαθεν – όπως βεβαίως γνωρίζεις – ένας τρόπος για να μιλάνε οι άνθρωποι μεταξύ τους μέσω ποιητικών κωδίκων. Κι όσον αφορά την αφεντιά μου, δεν με ενδιαφέρει να μην με καταλαβαίνουν οι άλλοι, «οι αμύητοι». Μου αρκεί να μην καταλαβαίνω ο ίδιος. Είναι ένας τρόπος να μιλώ για την «αλήθεια» μου, δημιουργικά, παρακάμπτοντας και διαλύοντας την ασχήμια που την περιβάλλει. Έτσι, δεν επαναλαμβάνομαι, καθώς νομίζω. Είναι ένας τρόπος μεταμόρφωσης. Μια μυστική τελετουργία μύησης σε κάτι πέρα από αυτό που με μυεί με αδυσώπητο τρόπο ο φασισμός της ίδιας μου της πραγματικότητας.

      Διαγραφή