Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

Ζωοδόχος Πηγή


Leonardo Da Vinci (1452-1519)




             Ζωοδόχος Πηγή
             Ἡ Μεγάλη Παναγία (Πάτμος)
             Παναγία ἡ Ἀγγελόκτιστη (Κίττιον, Κύπρος)
             Παναγία ἡ Αἱματοῦσα (Κύπρος)
             Παναγία ἡ Ἀκρωτηριανή
             Παναγία ἡ Ἀμαστή (ἰαματική)      
             Παναγία ἡ Ἀνέμη (Σαμοθράκη, ἐπειδὴ φυσᾷ δυνατὸς ἄνεμος στο ξωκλήσι της)
             Παναγία ἡ Ἀρμενοκρατοῦσα
             Παναγία ἡ Ἀχιβάδενα

             Παναγία ἡ Βρυσιανή (Κάρπαθος)
             Παναγία ἡ Γαλαξᾶ ἢ Θαλασσοκρατοῦσα
             Παναγία Γαλατοῦσα (Ῥόδος) (βοηθὸς στὶς λεχωΐδες μὲ πρόβλημα στὸ θηλασμό)
             Παναγία ἡ Γενεσιουργός
             Παναγία ἡ Γερόντισσα
             Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα (Λέσβος)
             Παναγία ἡ Γοργοεπήκοος
             Παναγία ἡ Γοργόνα (Λέσβος)
             Παναγία ἡ Γουρλομάτα (Λέρος)

             Παναγία ἡ Δροσιανή (Νάξος)
             Παναγία ἡ Δυοχούσαινα (Ψαρά)
             Παναγία ἡ Εἰκοσιφοίνισσα (Παγγαῖον Ὄρος)
             Παναγία ἡ Ἐσφαγμένη
             Παναγία ἡ Θαλασσινή (Ἄνδρος, Ναὸς ἐπάνω σὲ βράχο στὴ θάλασσα)
             Παναγία ἡ Θαλασσομαχοῦσα
             Παναγία ἡ Καβουριανή (Λέρος)
             Παναγία ἡ Κακαβιώτισσα (Λῆμνος)
             Παναγία ἡ Καλοπέτρα (Ῥόδος)

             Παναγία ἡ Καμαριώτισσα (Σαμοθράκη)
             Παναγία ἡ Κανάλα
             Παναγία ἡ Καρδιανή (Σύρος)
             Παναγία ἡ Καρδιώτισσα (Κρήτη)
             Παναγία ἡ Κασσιωπία (Κέρκυρα)
             Παναγία ἡ Καταφυγή
             Παναγία ἡ Καψοδεματοῦσα (τιμωρεῖ ὅσους ἐργάζονται τὴν ἡμέρα τῶν ἑορτῶν της)
             Παναγία ἡ Κερά (Κρήτη)
             Παναγία ἡ Κεριώτισσα (Ζάκυνθος)
             
             Παναγία ἡ Κεχριά (Σκιάθος)
             Παναγία ἡ Κουφή (Σαμοθράκη, θεραπεύει προβλήματα ἀκοῆς)
             Παναγία ἡ Κόχη (Σίφνος)
             Παναγία ἡ Κρεμαστή (Ῥόδος)
             Παναγία ἡ Κρηνᾶ
             Παναγία ἡ Κυνηγημένη (Ἀμοργός)
             Παναγία ἡ Κυκκώτισσα
             Παναγία ἡ Κυπαρισσιώτισσα
             Παναγία ἡ Κυρά (Λέρος)

             Παναγία ἡ Κυρά-Χωστή (Κάλυμνος)
             Παναγία ἡ Κυρά-Ψηλή (Κάλυμνος)
             Παναγία ἡ Λεχοῦσα (Σέρρες, ἐπειδὴ προστατεύει τις λεχῶνες)
             Παναγία ἡ Μαχαιρωμένη
             Παναγία ἡ Μεγαλομάτα
             Παναγία ἡ Μυρσινιώτισσα (Λέσβος)
             Παναγία ἡ Μυρτιώτισσα (Κάλυμνος)
             Παναγία ἡ Νεραντζιώτισσα
             Παναγία ἡ Ξενία (Ἱερὰ Μονὴ Ξενιᾶς, Μαγνησία)

             Παναγία ἡ Ξεσπορίτισσα
             Παναγία ἡ Πάντων Χαρά
             Παναγία ἡ Παραμυθία (Ἱερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου, Ἅγιον Ὄρος)
             Παναγία ἡ Πελαγιανή
             Παναγία ἡ Πελαγονήτισσα
             Παναγία ἡ Περγιλοῦ
             Παναγία ἡ Πλατανιώτισσα (Καλάβρυτα)
             Παναγία ἡ Ποταμίτισσα (Κάσος)
             Παναγία ἡ Ἀρχισπορίτισσα
             
             Παναγία ἡ Σπηλιανή (Νίσυρος)
             Παναγία ἡ Φιδοῦσα (Κεφαλονιά)
             Παναγία ἡ Φλεβαριανή
             Παναγία ἡ Χελιδονοῦ
             Παναγία ἡ Χρυσογαλατοῦσα
             Παναγία ἡ Χρυσοκαστριώτισσα (Πλάκα)
             Παναγία ἡ Χρυσολεόντισσσα (Αἴγινα)
             Παναγία ἡ Χρυσολεοῦσα
             Παναγία ἡ Χρυσομαλλοῦσα (Λέσβος)

             Παναγία ἡ Χώρα τοῦ Ἀχωρήτου
             Παναγία Ῥόδον τὸ Ἀμάραντον
             Παναγία στὸ Λιβάδι (Πάτμος)
             Παναγία τῆς Ἄμμου (Σίφνος)
             Παναγία τοῦ Ἀπωλλοῦ στον Κάμπο (Πάτμος)
             Παναγία τοῦ Μακρυμάλλη (Ψαχνὰ Εὐβοίας)
             Παναγία τοῦ Κήπου (Μῆλος)
             Παναγία τοῦ Πάθους
             Παναγία τοῦ Χάρου (Λειψοὶ Ἰκαρίας)

_____________________________________


             Αθηνά Θεά (για προσωνύμια της θεάς ανατρέξτε στο τέλος της εδώ παραπομπής)
             Άνοιξη-θεά
             Άρτεμις Αιγαία (από τον τράγο της)
             Άρτεμις Ατάγαρτις ή Βριτόμαρτις
             Άρτεμις Δίκτυννα (από το δίχτυ της)
             Άρτεμις Ελάτη
             Άρτεμις Καρυάτις
             Άρτεμις Κυνηγός
             Άρτεμις Ταυροπόλος

             Αφροδίτη Ερυκίνη
             Αφροδίτη Ουρανία
             Βασίλισσα η Μεγάλη
             Βασίλισσα Γη
             Βασίλισσα Λευκή
             Βασίλισσα Mητέρα
             Βασίλισσα Ούρα η Ούρα-ανα
             Βασίλισσα της Πεντάδας
             Βασίλισσα της Πρωτομαγιάς

             Βασίλισσα του Έρωτα
             Βασίλισσα του Κυκλικού Σύμπαντος
             Βασίλισσα των Ανέμων
             Βασίλισσα των Δασών
             Βασίλισσα των Δρυϊδών
             Βασίλισσα των Θεών
             Βασίλισσα των Λουλουδιών
             Βασίλισσα των Ξωτικών ή των Νεράιδων
             Βασίλισσα των Ουρανών

             Γαία Θεά
             Δήμητρα γάτα
             Δήμητρα γουρούνα
             Δήμητρα Ερινύς
             Δήμητρα της Στυγός
             Δήμητρα φοράδα
             Δήμητρα φοραδοκέφαλη
             Εκάτη Θεά
             Εστία Θεά

             Έρωτας-θεά
             Ευρυνόμη Θεά
             Ήρα Θεά
             Θεά Eννεαπλή
             Θεά η Λευκή
             Θεά Μεγάλη
             Θεά Ουρανία
             Θεά Παρθένος
             Θεά Πενταπλή

             Θεά της Γης
             Θεά της Γνώσης
             Θεά της Ζωής εν τω Θανάτω
             Θεά της Ουράς του Λιονταριού
             Θεά του Κάτω Κόσμου
             Θεά του Πεπρωμένου
             Θεά Τριπλή
             Θεά των Μαγικών Επωδών
             Θεά των Τεμπέληδων
     
             Ιώ Θεά
             Καρνέα Θεά
             Κορωνίς (από την κουρούνα της, όνομα αλλα και τίτλος πολλών θεαινών)
             Κρανάη ή Κραναή ή Καρνασία
             Κριθαρο-θεά
             Κυβέλη Θεά
             Κυρά της Αναρχίας
             Κυρά των Αχαλίνωτων Όντων
             Λάμια ή Νηίθ ή Ρουφήχτρα ή Βδέλλα
     
             Λεπρέα Θεά
             Λευκοθέα
             Μέδουσα Θεά
             Μητέρα Παντός Ζώντος Όντος
             Μήτρα Θεά
             Μούσα Εννεαπλή
             Μούσα Θεά
             Μούσα Τριπλή
             Νηνεμία Θεά
      
             Νύχτα Θεά
             Ουρανία ή Αράνα ή Εράνα
             Περσεφόνη Θεά
             Ρέα Θεά
             Σελήνη Θεά
             Φθινόπωρο-θεά
             Φιδο-θεά
             Φοράδα-θεά
             Χαρά-θεά
                


             Οι παραπάνω πίνακες είναι απλώς ενδεικτικοί  και σε καμία περίπτωση  
             δεν εξαντλούν το Θέμα.


________________________________________



Αντί σχολίου:

Ο Φρόυντ βλέπει τον «γύπα» στον πίνακα


Είχε, λέει, ο νεαρός Λεονάρντο, μια φαντασίωση: «όταν βρισκόμουν ακόμα στην κούνια, με πλησίασε ένας γύπας, μου άνοιξε το στόμα με την ουρά του και με αυτήν με χτύπησε πολλές φορές στα χείλη». Δεν χρειάζονται άλλα για να κεντρίσουν τον Φρόυντ ο οποίος βλέπει στο γύπα του Λεονάρντο την αντιστοιχία με την αιγυπτιακή θεά της μητρότητας Μουτ που συνδυάζει ανδρικά και γυναικεία χαρακτηριστικά όπως ακριβώς η μητέρα στη φαντασία ενός παιδιού. Η ομοφυλοφιλία, παρατηρεί ο συγγραφέας, έχει τις ρίζες της στην προσκόλληση του μικρού παιδιού στη μητέρα και την εξιδανίκευση της μορφής της. Ακολουθεί το στάδιο της απώθησης που έρχεται με τη συνειδητοποίηση ότι από το αγαπημένο πρόσωπο απουσιάζει το δικό του σεξουαλικό όργανο. Τέλος, το ίδιο το μικρό αγόρι παίρνει τη θέση της εξιδανικευμένης μορφής ταυτιζόμενος με το αντικείμενο του παιδικού έρωτα και αναζητώντας στους συντρόφους του υποκατάστατα του δικού του εαυτού. Η ερμηνεία της παιδικής ανάμνησης είναι τώρα προφανής: «Με αυτήν την ερωτική σχέση με τη μητέρα μου έγινα ομοφυλόφιλος» (πηγή)

Εγώ δεν βλέπω πάντως «γύπα» στο μαρκαρισμένο σχήμα της παραπάνω εικόνας. Βλέπω ένα άνθος σαν ανοικτό κρίνο όπου το χέρι της Αγίας Άννας είναι ο μίσχος του. 



_

23 σχόλια:

  1. Ενδέχεται, φυσικά, το χέρι της Αγίας Άννας να είναι ο ύπερος, την ώρα που εισβάλλει στο άνθος από τον κάλυκα και τα σέπαλα για να φανεί πάνω από τα πέταλα, όπως στην τελευταία εικόνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μέρος της ζωγραφικής διαδικασίας, έτσι όπως μπορεί να προκύψει και από τη μελέτη της σχετικής παράδοσης, αν όχι από την ζωγραφική εμπειρία, είναι η αντιμετώπιση από τον ίδιο τον ζωγράφο (που είναι εξάλλου και ο ποιητής τους), των επιμέρους φορμών, ανεξαρτήτως του τι αυτές δύνανται να αναπαριστούν στην συμβατική/καθιερωμένη ερμηνεία τους. Περιστρέφοντας, για παράδειγμα, τη ζωγραφική επιφάνεια και δουλεύοντας τις φόρμες λοξά ή ανάποδα, δεν τις αντιμετωπίζει σαν «ένα κομμάτι ουρανού» ή «υφάσματος», αλλά σαν κάτι διαφορετικό, κάθε φορά, ανάλογα τη θέση, τη διάθεση της φαντασίας, τις σκέψεις της στιγμής κλπ. (Ο Λεονάρντο σύστηνε στους νέους ζωγράφους, αν θέλουν να βελτιωθούν στην τοπιογραφία, να παρατηρούν και να ξεσηκώνουν μοτίβα τοπίων από μουχλιασμένους τοίχους). Ακόμη κι αν ο ζωγράφος έχει πάρει την απόφαση κατά τη χάραξη ακόμα, «το μπλε φόρεμα της Παρθένου να έχει σχήμα γύπα», ο ίδιος βλέπει πως κάλλιστα μπορεί να έχει και το σχήμα κρίνου, του εσωτερικού του αιδοίου και χίλια δυο άλλα. Το αν θα πλέξει κάποιον μύθο ή κάποιους μύθους (ή αν στον αρχικό περιπλέξει και άλλους) με κάποια ή με όλες τις πιθανές μορφές υπό τις οποίες δύναται να «δει» την όποια φόρμα, είναι ζήτημα ελεύθερης επιλογής (ενώ μπορεί να τα συμπεριλάβει όλα ή και τίποτα, εν τέλει – οι αναγεννησιακοί συνήθως περιέπλεκαν ένα σύμπλεγμα πιθανών μύθων πάνω σε χάραξη με χρυσές τομές, οι οποίες δομούνταν επίσης πάνω σε έναν ή διάφορους μύθους). Κατά τη γνώμη μου, ζωγράφοι της διανοητικής ευελιξίας του Λεονάρντο, δεν «κλειδώνουν» τις φόρμες τους σε έναν ή δυο μύθους (έναν φανερό κι έναν κρυφό) αλλά αντιθέτως τα έργα τους, αποτελούν μια πανσπερμία μύθων και ερμηνειών, δίχως η εικόνα να παύει να είναι «ρεαλιστική» και να μετατρέπεται σε σου-ρεαλιστική. Το έργο, δεν παύει να είναι ένα πορτραίτο και τίποτα «ακαταλαβίστικο». Το δε «μήνυμα» δεν «κρύβεται» στην αποκρυπτογράφηση της ακολουθίας των μύθων όσο κι αν κάτι τέτοιο είναι ενδιαφέρον (στην περίπτωση του Λεονάρντο πολλά έργα παρέμεναν ατελείωτα), όσο στον τρόπο διαχείρισης του όλου υλικού ο οποίος είναι επίσης «αποτυπωμένος» στο πίνακα με χίλιους δυο τρόπους. Αν δε, αυτός ο τρόπος διαχείρισης, έχει την τάση να υπερβεί τον εαυτό/ποιητή, προκειμένου να υμνηθεί το έργο, τότε το έργο αποκτά «σάρκα και οστά» και απογαλακτίζεται ακόμα και από τον γεννήτορά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. […] θεωρώ άσκοπο και άχρηστο για την κατανόηση της ζωγραφικής το να μιλάει κανείς για χαρακτήρες μεμονωμένων χρωμάτων. Γιατί έχει πάντα στο νου του ειδικές εφαρμογές. Το γεγονός ότι το πράσινο σαν χρώμα τραπεζομάντηλου επενεργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, ότι το κόκκινο επενεργεί κατά κάποιον άλλο τρόπο, δε μας λέει για το πώς αυτό επενεργεί στα πλαίσια μιας εικόνας.
    L.W. 1950
    http://tinker-tinker-tinker3.blogspot.gr/2012/07/blog-post.html

    «Μια εικόνα» είναι και η κάθε εικόνα μέσω της οποίας βλέπουμε έναν πίνακα είτε ζωγραφίζοντάς τον είτε βλέποντάς τον. Εξάλλου, πότε «αποτυγχάνει» ένας πίνακας; Όταν οι εικόνες μέσω των οποίων «αντιμετωπίζεται» είναι όλες μη διεξοδικές.

    Ο Freud με τις φανταστικές ψευδοεξηγήσεις του (επειδή ακριβώς ήταν πνευματώδεις) πρόσφερε μια κακή υπηρεσία.
    (Διότι τώρα ο οποιοσδήποτε ηλίθιος έχει στη διάθεσή του τούτα τα μοντέλα, για να ‘εξηγεί’ μέσ’ απ’ αυτά τα συμπτώματα κάθε αρρώστιας).
    L.W. 1946

    Ομοίως από: http://tinker-tinker-tinker3.blogspot.gr/2012/07/blog-post.html

    Στη θέση του «τα συμπτώματα κάθε αρρώστιας» μπορεί να διαβαστεί «τις δομές της ανάλυσής του», την «εδραίωση των όποιων πεποιθήσεών του» κλπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αναφέρει ο Γκρέιβς στην υποσημείωση 1 της σελ. 478 της (σχετικής ελληνικής εκδόσεως του ΚΑΚΤΟΥ) Λευκής Θεάς του:

    Η Αφροδίτη επιμένει ακόμα να ζει στην Πάφο. Στο χωριό Κούκλια, όπως ονομάζεται σήμερα από το κοχύλι με το οποίο βγήκε στη στεριά, ένας αλάξευτος άμορφος λίθος – η πρωτογενής νεολιθική απεικόνισή της – έχει απομείνει στην περιοχή του πρώιμου ελληνικού ιερού και οι ντόπιοι εξακολουθούν να τον αντικρίζουν με δέος. Εκεί κοντά βρίσκεται φράγκικη εκκλησιά που αναστηλώθηκε περί το 1450 ως κανονικό ελληνικό παρεκκλήσι, η αγία του οποίου είναι μία πανέμορφη ξανθομαλλούσα ονόματι Παναγία η Χρυσοπολίτισσα, «η υπεραγία χρυσή γυναίκα της πόλης», έξοχος χαρακτηρισμός για την Αφροδίτη που κρατά στον κόρφο της το βρέφος Έρωτα. Ο Κρίστοφερ Κίνινμονθ ο οποίος μου έδωσε αυτές τις πληροφορίες αναφέρει επίσης ότι η παραλία εκεί είναι εξαιρετική και ότι οι Ρωμαίοι, που αντικατέστησαν το πρώιμο ελληνικό κτίσμα με τον ογκώδη και άκομψο ναό της Βένους, δεν περιφρόνησαν τον κωνικό λίθο αλλά τον ενσωμάτωσαν στο ιερό τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. καλημέρα

    και ο πίνακας που βρέθηκε ως σκίτσο με τον Ιωάννη ως έτερο παιδί στην εικόνα ;;;

    Και η αντικατάσταση του με τον αμνό στην τελική (;) εικονα-πίνακα ...

    ποιός είναι ο αληθινός αμνός του Θεού ;;; (agnus dei στα λατινικά)

    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/50/Stained_glass_Agnus_Dei.jpg/422px-Stained_glass_Agnus_Dei.jpg

    Μήπως θα έπρεπε να εστιάσουμε και στην προς τα άνω κίνηση των χεριών, άλλοτε του δεξιού και αλλοτε του αριστερού με τον δείκτη να δείχνει προς τον ουρανό ;;;

    Χαρακτηριστική κίνηση σε πολλούς πίνακες του...

    http://images.worldgallery.co.uk/i/prints/rw/lg/1/3/Leonardo-da-Vinci-The-Virgin-and-Child-with-Saint-Anne-and-Saint-John-134218.jpg

    Είναι εξάλλου η Αγία Αννα αυτή πάνω στα πόδια της οποίας κάθετε η Παρθένος ;;; ή κάποιο άλλο προσωπο ισως αρσενικού γένους που χρησιμοποιεί και πάλι την χαρακτηριστική κίνηση του χεριού δείχνοντας με το αριστερό χέρι προς την "χαμένη" (αριστερή) ατραπό αυτή τη φορά ;;;

    Μερικές απο τις ερωτήσεις που τις θέτω προς προβληματισμό ...

    Καλη συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σ’ ευχαριστώ Ατάργα. Ο «κώδικας Ντα Βίντσι» είναι όντως πολυδαίδαλος και οι προβληματισμοί που θέτεις ιδιαίτερα γόνιμοι!

    Το συγκλονιστικό για μένα, παράλληλα με τους όποιους κώδικες και τις αποκωδικοποιήσεις τους, είναι πως οι εικόνες του Λεονάρντο μου δημιουργούν αισθήματα που σπάνια άλλες εικόνες (είτε της τέχνης είτε της καθημερινότητας) μου δημιουργούν. Κι αυτό, ειδικά με το συγκεκριμένο έργο, μου συμβαίνει από πολύ μικρός, «προτού προετοιμαστώ κατάλληλα», όπως λέγεται, προκειμένου να το «προσλάβω» στις «πραγματικές» διαστάσεις του. Η ανάλυση, ωστόσο, αυτών των αισθημάτων μου, δεν νομίζω πως είναι κάτι που αφορά την ψυχολογία που προσεγγίζει το αντικείμενό της μέσω «δοκιμασμένων» νοητικών σχημάτων, όσο την αισθητική, μια «οικουμενικότητα», δηλαδή που θα την περιέγραφα ελεύθερα ως «ποιητική φιλοσοφία».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ειδικά, πάντως, περί των αναλύσεων που έχω διαβάσει πάνω σε πίνακες του Λεονάρντο, δεν έχω και την καλύτερη γνώμη. Έχω διαβάσει κείμενα «επιστημόνων» όπου ειδικοί στη φαλάκρα έχουν γράψει πως η Μόνα Λίζα έπασχε από αλωπεκίαση και το «ιδιαίτερο» στο χαμόγελό της, προέρχεται από ένα αίσθημα ντροπής λόγω της έλλειψης μαλλιών, όπως έχω διαβάσει και αναλύσεις άλλων διακεκριμένων γιατρών που υποστηρίζουν πως το μυστηριώδες χαμόγελο προέρχεται από τραυματισμό κάποιου μυός των χειλιών της Μόνα Λίζα που προκλήθηκε κατά τη διάρκεια πεοθηλασμού!! Αυτά ανακοινώνονται σε διεθνή συνέδρια!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το «αστείο» είναι πως η Μόνα Λίζα (που πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι μάλλον βρέθηκε ο σκελετός της και ενδεχομένως να την κλώνο-ποιήσουν και στο μέλλον να μας πει ακόμα και τι έτρωγε ο Λεονάρντο κατά το ποζάρισμα – ώστε να εξάγουμε κι εμείς τα ανάλογα επιστημονικά συμπεράσματά μας), προφανώς και δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, υπό την έννοια πως ένα πορτραίτο που δουλεύεται για χρόνια, δίχως την παρουσία μοντέλου (όπως είναι γνωστό για τη «Μόνα Λίζα»), ακόμα και αν κάποτε ξεκίνησε να ζωγραφίζεται ως πορτραίτο της Μόνα Λίζα, λίγη σημασία έχει για το έργο, το τι από την πραγματική Μόνα Λίζα αποτυπώνεται στον πίνακα. Στον συγκεκριμένο πίνακα ενδέχεται να μην αποτυπώνεται τίποτα. Άλλοι λένε και αποδεικνύουν με φωτογραφίες αχτίνων x πως το πρόσωπο της Μόνα Λίζα έχει τη δομή προσώπου του Λεονάρντο και πως σε αυτό το πορτραίτο ζωγράφισε τον εαυτό του. Άλλοι λένε πως μέσα στο μάτι της, ο Λεονάρντο έχει ζωγραφίσει κάποιον να δείχνει τον πισινό του, επειδή, μεγεθύνοντας μια «ζάρα του χρόνου» πάνω στην επιφάνεια του πίνακα, είδαν ένα λεκέ μέσα στο μάτι της Μόνα Λίζα, που μοιάζει με κάποιον που μας δείχνει τον πισινό του, όπως ακριβώς και το φόρεμα της παρθένου, μοιάζει άλλοτε με γύπα και άλλοτε με φραγκόγκοτα (μελεαγρίδα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. καλησπέρα

    ελπίζω να μην ενοχλούν τα σχόλια μου...

    Αναμφισβήτητα αινιγματική προσωπικότητα όπως και το έργο του.

    Απο την αλλη εχει ασχοληθεί με τόσες επιστήμες που δύσκολα άνθρωπος μπορεί να τις εμπεδώσει ή να τις γνωρίσει σ' ολη του τη ζωή...

    Η μορφή της Mona Lisa απο την αλλη αινιγματική και μονο Gioconda (ευτυχισμένη/χαρούμενη) δεν μου μοιάζει !!!

    Για κάποιους απεικονίζει τον ίδιο τον ζωγράφο στη γυναικεία εκδοχή της μορφής του. Δεν αμφισβητούν την "ιδιαιτερότητά" του, όπως και σε αρκετά έργα του πιστεύω απεικόνιζε την εικόνα που μπορεί ν΄αντικρυζε συχνότερα, τον εαυτό του.
    Κάποιοι άλλοι θεωρούν οτι θέλησε ν απεικονίσει μια μορφή "ουδέτερη" όπως πίστευε ότι ήταν ο Θεός. Ως καλλιτέχνης άφησε πολλά σχέδια και πίνακες ατέλειωτους ισως λόγω έλλειψης εμπνευσης...

    Κανείς δεν ξέρει μόνο υποθέσεις μπορουμε να κάνουμε, και να δίδουμε τις δικές μας ερμηνείες με τα μάτια μας και πάνω απ΄ολα με την Καρ(α)Δία.

    Καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλημέρα Φίλη Ατάργα

    Σ’ ευχαριστώ για τα σχόλιά σου. Όχι μόνο δεν με ενοχλούν αλλά αποτελούν για μένα πρόσφορο εφαλτήριο για νέους συλλογισμούς. Αντιθέτως, εμένα θα σε παρακαλέσω να συγχωρείς, που δεν ερευνώ και δεν εμβαθύνω άμεσα στα όσα προτείνεις ως νέες διόδους έρευνας και δημιουργικού προβληματισμού, αλλά απλώς συνεχίζω να συλλογίζομαι τα «δικά» μου. Αλλά τα δημόσια σχόλια, μια και εκ φύσεώς τους απευθύνονται σε όλους, έχουν το προνόμιο να απευθύνονται και πέραν του τρέχοντος χρόνου και χώρου.

    Ο Ν. Λυγερός γράφει για τον Λεονάρντο:

    «…όταν μελετούμε τα χειρόγραφα του Leonardo da Vinci δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ο δάσκαλος της γνώσης ανήκει στο μέλλον που μπορεί να μην έχουμε ζήσει ακόμα…»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. καλημέρα

    μα καθένας μας λιγο πολυ στον κόσμο του δεν ειναι ;;;

    εκει εγκειται και η μαγεία της τέχνης να δημιουργεί διαφορετικές ματιές στον θεατή ανάλογα με τα βιώματά του, τις γνώσεις του και τα ιδανικά του...κάθε φορα, οπως και μέσα απο τα κείμενα, ανάλογα με τις εμ-πυρίες μας βρίσκουμε ή μας βρίσκουν διαφορετικά ερεθίσματα.

    Τον Λυγερό δεν τον εχω γνωρίσει, αν και εχει ερθει τουλάχιστον δυο φορές στην πόλη μου,αλλα θα συμφωνήσω μαζί του... το μέλλον μας γίνεται γρήγορα παρόν και δασκαλος γνώσης αλλα ταυτοχρονα με το πέρασμα της καθε μέρας η γνώση απλώς δεν αρκει αν δεν μπορεί να μετατραπεί σε σοφία...

    Καλο Σκυριακο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ως σοφία, βλέπω τη φυσική, πηγαία συμπεριφορά του επόμενου ανθρώπου. Αυτού που υπάρχει και πριν απ’ το παρελθόν σε όλες τις φυλές και όλα τα παρόντα. Του Ανθρώπου της Ανθρωπότητας.

    Καλή μας Ημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Μακρύς κατάλογος που δεν εξαντλείται, μα και δεν βάλλεται...

    Άρτεμις Αιγαία...
    Ανατρεπτικά συγκλονιστικό,
    αινότατε Κρονίδη!
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. «αινότατε Κρονίδη»!!

    Κρονίδης πρέπει να είναι ο Ζευς.

    Έψαξα και βρήκα πως το ‘αινός’ προέρχεται από το επιφώνημα ‘αί’ και σημαίνει δεινός, φοβερός, σκληρός, τρομερός, εξ αυτού το ‘επαινός’ (επί) και ‘Ιανός’ (αινός>ιανός) –θεος πολέμου και ειρήνης. Επίσης ‘Ιανουάριος’. Το ‘αινότατος’ το βρίσκω – αν δεν κάνω λάθος - αντί του ‘δεινότατος’ και αλλού αντί του ‘δυσχερέστατος’.

    ‘Αινέω’, επίσης, είναι «ομιλώ πολύ για κάποιον, επαινώ εξυμνώ».

    Σας παρακαλώ, διαφωτίστε μας αξιέπαινε Ανώνυμε:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Το βρήκα και στην εξής σειρά, μάλλον ως επίθετο του Κρονίου Διός: Αιγιοχος, αινοτατος, ενρυοπης, κυδιστος, μέγιστος, ΰψιζυγος, κελαινεφης, ύπερμενης, ΐδάϊος, ερισθενης, ύπατος κρειοντων.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Είναι όπως τα λέτε, θέλω μόνο να πω ότι στο ομηρικό κείμενο (απ'όπου προέρχεται η φράση) οι λέξεις έχουν έναν δικό τους, ιδιαίτερο τόπο, και όπως έλεγε και ο Αρίσταρχος από τη Σαμοθράκη, “Ὅμηρον ἐξ Ὁμήρου σαφηνίζειν”...
    Και για τα προσωνύμια των θεών οι σημασίες οι βαθύτερες, είναι αυτές που εμείς - που ζούμε σε τέτοια εποχή... - δεν είμαστε σε θέση εύκολα να γνωρίζουμε.
    καλημέρα Αγαπητέ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. «Η μια εποχή παρανοεί την άλλη και η ασήμαντη εποχή παρανοεί όλες τις άλλες με το δικό της ποταπό τρόπο».

    «Πίθηκος εκ πιθήκου σαφηνιζειν».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Στο άκουσμα της λέξης «πίθηκος», πολλοί αντιδρούν «επιθετικά». Ίσως σε αυτή την επιθετικότητα να στηρίζεται και μια ευρεία άποψη περί της έννοιας της εξέλιξης. Εγώ (και να με συγχωρείτε για τέτοιου είδους προσφωνήσεις που με αφορούν, όπως το λήμμα «εγώ») αισθάνομαι περισσότερο οικεία όταν μιλώ για πίθηκο. Αισθάνομαι πως μιλώ για τους δικούς μου!! Αντιθέτως, από το έδαφος της λέξης «άνθρωπος» δύναται να αναπτυχθεί εν αφθονία, άπειρη ποικιλία απόγνωσης:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Γιατί επιθετικά;
    Μια χαρά είναι ο πίθηκος!
    Για να ξέρετε, μιλάτε με έναν πίθηκο (του κινέζικου ωροσκοπίου :)))

    Και λόγω του ενστίκτου του, έχει ένα καλό ο πίθηκος...
    δεν πιάνεται ποτέ όμηρος!
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Μιλάτε με ένα φίδι του κινέζικου, που είναι Ιτιά (ελίκη – υδροχαρές δέντρο αφιερωμένο στη Σεληνη-θέα, αλλά και στους ποιητές) στο κέλτικο:)))) Ιτιά ορθωνόταν κι έξω από το άντρο της Κρήτης όπου γεννήθηκε ο Ζευς. Στην Κρήτη είναι και ο τάφος του. Η ιτιά είναι επίσης το δέντρο της γητειάς. Η ιτιά είναι το S (που μοιάζει με φίδι), ως saille-σάιλε, το πέμπτο δέντρο-γράμμα-μήνας (15 Απριλίου – 12 Μαΐου) του Δεντροαλφάβητου Α’, από το οποίο προέρχονται οι ονομασίες των γραμμάτων του σύγχρονου ιρλανδικού αλφαβήτου. Ο δρυοκολάπτης που φωλιάζει στις ιτιές, κατ’ εξοχήν οργιαστικό πουλί της Θεάς, συρίζει σαν φίδι και ξαπλώνει φαρδύ πλατύ στα κλωνάρια της, φέρει σχέδια σαν V (5) στα φτερά του όπως εκείνα που σχημάτιζαν οι φολίδες των μαντικών φιδιών στην Αρχαία Ελλάδα.

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Δρυοκολάπτη, καλημέρα!
    (Βελανιδιά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Yπάρχει ένα μαγικό ραβδάκι που κάνει ένα τσακ και εμπνέει τον ζωγράφο, και η έμπνευσή του αυτή τον ταξιδεύει μαζί με τα χρώματά του και κάθε φορά με το θέμα του (θέμα που φορές δεν είναι καν δικό του, αν η παραγγελία είναι καλή).

    Υπάρχει ένα μαγικό ραβδάκι που ταξιδεύει μαγευτικά έναν θεατή που έτυχε να είναι μπροστά από αυτή τη ζωγραφιά, το ίδιο ραβδάκι κάνει κάποιους άλλους να προσπαθούν ευγενικά να κρύψουν την βαρεμάρα τους μπροστά στην ίδια ζωγραφιά, οι περισσότεροι αποφεύγουν αυτές τις κακοτοπιές.

    Ο Φρόιντ δεν έμεινε αδιάφορος σε αυτά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Υπάρχει ένα μαγικό ραβδάκι (της Κίρκης) που μεταμορφώνει τους άντρες σε χοίρους.

    Στην ίδια σελίδα (42) στο Ετυμολογικό Λεξικό (παρατίθεται στη «βιβλιοθήκη», δεξιά) βρίσκουμε τις λέξεις:

    Γρυπός [γυρτός>γρυτός>γρυπός] ο έχων μύτη κυρτωμένη, αέτιο, κεκυρτωμένος. Γρυπαιετος (αετός, αιετός), …γρυπαλώπηξ, …γυπάετος, γύπας.

    ( Ο γύπας, για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ο θεϊκός υπηρέτης που μετέφερε τις ανθρώπινες ψυχές στο μακρινό σύμπαν. Ως αποκλειστικά πτωματοφάγος, παίζει σπουδαίο ρόλο στην ανακύκλωση της οργανικής ύλης. Από κόκκαλο γύπα γίνεται αυλός).

    Κύκλος [κατά το ένα ήμισυ κυρτός…, κατά δε το άλλο κοίλος, δηλαδή κύ-κοιλος>κύκλος]απ’ όπου κυκλάμινος (έχει στρογγυλές βωλοειδής ρίζες) Κυκλάδες και Κύκλωψ

    Κλώθω [κύ-κλωθ-εν, κύκλος]- νήθω, γνέθω, επί των Μοιρών, ορίζω το πεπρωμένο. Απ’ όπου και Κλωθώ (προσωνυμία της Δήμητρας, της Λευκής Θεάς)

    Κύκνος [κύκλος, λ>ν, έχει λαιμό κυρτωμένο]- το πτηνό, αοιδός, ψάλτης (από τους μύθους για το επιθανάτιο άσμα του) Κύκνειος (κυκνειο άσμα)- ερωδιός. (ο Κύκνος είναι αφιερωμένος στην Αθηνά-Λευκή Θεά, και στην Παναγία)

    Κρίκος [γυρός, δηλαδή γυρικός>γρικός>κρίκος (γ>κ διότι από το κυρτός παράγεται το γυρός)]- δακτύλιος

    Κίρκος [Ο Όμηρος το αναφέρει ως είδος γερακιού. Κατόπιν όπως το κρίκος (ρι>ιρ), κύκλος, δακτύλιος, είδος λύκου. Το πτηνό αυτό φέρει κυρτό ράμφος και κυρτά νύχια], κιρκόω,… κιρκηλασία (ελάυνω), Κίρκη[περιβαλλομένη από λύκους (κίρκος=λύκος) και λέοντες].

    Στη Λευκή Θεά του Γκρέιβς διαβάζουμε:

    Η Κίρκη, θυγατέρα της Εκάτης, υπήρξε θεά στην Αιαία, «ολολυγμός», ταφική νήσο στη βόρειο Αδριατική. Το όνομά της σημαίνει «γεράκι», πουλί οιωνοσκοπίας, και συνδέεται με τον κίρκο, «κρίκο, δακτύλιο», από τους κύκλους που διαγράφουν τα γεράκια στο πέταγμά τους και από τη χρήση του κύκλου στις γητειές. η λέξη είναι ηχοποίητη από το κρώξιμο του γερακιού, κάτι σαν «κιρκ, κιρκ». Θρυλείται γι’ αυτήν ότι μεταμόρφωνε τους άντρες σε γουρούνια, λιοντάρια και λύκους, ενώ Παιδιά της Κίρκης υπήρξαν ίσως οι μεταμφιεσμένες σε γουρούνες γυναίκες που μετείχαν στο γιορτάσι της πανσελήνου προς τιμήν της και προς τιμήν του Διονύσου. Ο Ηρόδοτος παραδίδει ότι το τελετουργικό αυτό υπήρξε κοινό στους Έλληνες και στους Αιγύπτιους. Στην Περσία στις οργιαστικές γιορτές προς τιμήν του Μίθρα, κοινής προέλευσης με εκείνες της Δήμητρας στις οποίες θυσιαζόταν ταύρος και ακολουθούσε ωμοφαγία, οι άντρες αποκαλούνταν λέοντες και οι γυναίκες ύαιναι, «γουρούνες».

    Σ’ ευχαριστώ habilis. Έτσι μπόρεσα (μη μένοντας αδιάφορος προς το σχόλιό σου:) να συνδέσω το μαγικό ραβδάκι , με τον Γύπα, τον Φρόιντ και την Παρθένο Θεά του Λεον-άρντο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή