Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

White Goddess

11 σχόλια:

  1. φλεγόμενη και αναδυόμενη δύναμη
    όμορφο πολύ
    καλησπέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δύναμη παρεξηγημένη και κατακρεουργημένη από τον αρρενωπό/απολλώνιο πολιτισμό, που το «φλεγόμενο» που γράψατε δεν το μεταφράζει ως «αυτό που πυροδοτεί την έμπνευση και τον έρωτα», αλλά μάλλον ως αυτό που προορίζεται «για την πυρά»!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα

    Οσο κι αν προσπαθούν να την εξαφανίσουν είτε με τον πνιγμό ειτε με την φωτιά εκεινη θα βρίσκει τρόπο να αναδύετε μέσα απο την μνήμη/λήθη και να παρουσιάζει την α-λήθεια της σε κομμάτια-δόσεις, κρυβόμενη πολλές φορές σε πολλαπλά είδωλα γυναικών. Πυρπολώντας τη σκέψη των ποιητών και των λογοτεχνών...

    Ομως κατα βάθος κάθε γυναίκα φέρει μέσα της το "εν δυνάμει" σπέρμα της Μεγάλης θεάς ... όπως και καθε άντρας το εν δυνάμει της Ποίησης εκ του Ποιώ-Δημιουργώ.

    Καλη συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. όποιος πιστεύει και στη θηλυκή πλευρά του κόσμου, συμφιλιώνει τα αντίθετα και ανοίγεται σε δημιουργικές συνθέσεις.
    όποιος δεν την τιμά, στερεύει.

    εδώ, βλέπω πλήθος δημιουργικών συσχετίσεων :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. «…μολονότι αγαπάει μόνο για να καταστρέφει (τον εραστή/ποιητή) η Θεά καταστρέφει μόνο για να αναζωογονήσει.»

    Λέμε, «η Θεά», «ο Ποιητής» κι αναφερόμαστε σε «δυνάμεις» μέσα μας. Η Θεά, ο Ποιητής, οι δυνάμεις μέσα μας, η καταστροφή (ως ποιητική/μεταμορφωτική δύναμη) δεν είναι παρά μεταφορές. Έχουμε την τάση να εκλαμβάνουμε τις μεταφορές ως τα ενδεχόμενα του Είναι. Βλέπω, ωστόσο, και το Είναι ως μεταφορά των ενδεχομένων του. Η αλήθεια ως σφαίρα δίχως κέντρο.

    Λέμε «ανδρόγυνο». Έχω στο νου μου περισσότερο την ολότητα/σφαιρικότητα. Αυτή τη συμφιλίωση των αντιθέτων που δεν είναι αφ-ομοίωση ούτε ισοπέδωση και από την οποία προκύπτει, πηγάζει, αναπτύσσεται η ποίηση-δημιουργία (κινητήριος δύναμη και έργο). Μου κάνει εντύπωση που στην φιλοσοφία (ανδρικό, κατά κανόνα, άθλημα) σπάνια συναντάμε τη γυναίκα ακόμα και ως Ιδέα. Ως φιλοσοφική/Μεταφυσική Ιδέα, η γυναίκα, εμφανίζεται μόνο στην μαγική ποίηση. Η απολλώνια ποίηση υμνεί τις σχέσεις μεταξύ ανδρών, την ανδρεία, την εξουσία κλπ. : Κέντρο των πάντων, το αυτάρκες και αιώνιο αρσενικό Εγώ του Πατέρα-θεού. Ένας παραλογισμός!
    Ζούμε υπό το επίσημο κράτος αυτοϊκανοποιούμενων αρσενικών, οι οποίοι και χρησιμοποιούν, ενίοτε, γυναίκες, ως «σεξουαλικό βοήθημα». Η άνθιση της πορνογραφίας αποτελεί, μαζί με τη βία της αρσενικής εξουσίας, το κύριο υπόβαθρο της αγοραίας επικοινωνίας. Η φιλοσοφία των νταβατζήδων: «Θα σε γαμήσω αν δεν με πληρώσεις». «Θα σε κάνω γυναίκα – που είναι κάτι υποδεέστερο – θα σου φερθώ σαν να ήσουν γυναίκα, είσαι δεν είσαι». «Είσαι δειλός, γυναικούλα». «Δεν τιμάς τα παντελόνια που φοράς, να τα βγάλεις και να βάλεις φουστάνια».

    Ζούμε σε καιρούς ποινικοποίησης, διαπόμπευσης και εκχυδαϊσμού της ομορφιάς και της ποιητικής έκστασης. Στην ανθρωπότητα (αν ποτέ υπάρξει και έξω από μας) αυτό που θα απαγορεύεται θα είναι ο νόμος/νταβατζής που τώρα ποινικοποιεί την ανθρωπιά έναντι της δουλείας που υμνείται ως η υπέρτατη αρετή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. καλησπέρα

    Δεν θα έλεγα μονο σε δυνάμεις μέσα μας, θα προσθετα ημι-σφαίρια εγκεφάλου... σε καθε άνθρωπο.

    Δεξι κι αριστερό και πλήρη εξισορόπηση. Μεταξύ λογικής και φαντασίας, αρσενικού και "θηλυκού" ημισφαιρίου. Ο απολυτος ανδρόγυνος εγκέφαλος και τα θαυματά του.

    Ισως τοτε να μπορουσαμε να επιτύχουμε την ισοροπία όπου οι Φιλοσοφοι θα γίνουν ποιητές και οι ποιητές θα φιλοσοφισουν, και ισως οι άντρες ανακαλύψουν οτι ο κόσμος δεν ειναι φτιαγμένος απο άντρες για άντρες αλλα θα δεχθούν τις γυναίκες ως ισοτιμα μέλη της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας όπου δεν θα εκπορνευει και δεν θα μειώνει καθε τι γυναικείο ή καθε γυναικα... Οταν επιστρέψουμε στην αγκαλιά της μεγάλης μητέρας Θεάς ... και βλεπουμε τον κόσμο με το συναίσθημα, την αγάπη κι οχι την λογική και την σκληρή ματιά των ανδρών ...

    Το δυστύχημα ομως ειναι οτι υπάρχουν και γυναικες που όσο ανεβαινουν ιεραρχικά γίνονται πιο σκληρές και απο τον σκληρότερο άντρα ...αρνούμενες τη θηλυκή φύση τους.

    Καλο βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ Ατάργα #8:21

    Μην κυττάς γύρω σου - το νησί είναι γεμάτο άσχημες γριές,
    Θορύβους και βρωμερό αγέρα που μόνο απόγνωση μοιράζουν και καλό δεν κάνουν,
    Κάποιες φορές χίλια μεταλλικά πριόνια
    Σιγοπριονίζουν τα μέλη μου - κι άλλες φορές άγριες φωνές
    Που αν έχω μόλις ξυπνήσει από ύπνο γλυκό
    Θα με κάνουν να ξανακοιμηθώ - και τότε στ’ όνειρό μου
    Θάρρεψα πως τα μαύρα σύννεφα θ’ ανοίξουν και θα φανερώσουν συμφορές
    Έτοιμες να πέσουν πάνω μου - κι όταν ξύπνησα,
    Παρακαλούσα να μην ξανακοιμηθώ ποτέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. λέτε τόσο ενδιαφέροντα λόγια, σας "ακούω" αυτές τις μέρες. αλλά όπως δουλεύω εντατικά για άλλα, δεν έχω τη δυνατότητα να συμμετέχω..
    ευτυχώς που υπάρχετε..
    καλησπέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Παράφρασα, παραπάνω, τα μαγικά λόγια που βάζει ο Σαίξπηρ στο στόμα του Κάλιμπαν, στην «Τρικυμία» (αναφέρονται στην αρχή της ανάρτησης «Λευκή Θεά ΙΙ» όπου ακολουθεί και βίντεο με απαγγελία των αγγλικών στίχων απ’ το πρωτότυπο). Παραδόξως, η χθεσινοβραδινή τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων άρχισε με τα ίδια λόγια απαγγελμένα από τον σαιξπηρικό ηθοποιό Κένεθ Μπράνα. Δυστυχώς, το υπόλοιπο της τελετής έμοιαζε – κατά τη γνώμη μου - περισσότερο με την παραπάνω παράφραση!

    Χίλια ευχαριστώ xtina

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. δεν την είδα..κάποια στιγμή θα το κάνω
    έχετε πιάσει το πνεύμα της εποχής, γι'αυτό η σύμπτωση
    καληνύχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Στην ίδια ανάρτηση από το Hegel-Platon.blogspot.com που είχατε παραπέμψει κατά τη διάρκεια άλλου διαλόγου μας, είναι γραμμένο:

    «η γλώσσα του ποιητή δεν είναι ποτέ σημερινή, αλλά πάντοτε παρελθούσα και ελευσόμενη. Ο ποιητής δεν είναι ποτέ σύγχρονος.»

    Το να «πιάνει κανείς το πνεύμα της εποχής», επομένως, είναι κατά μία έννοια ένας σημαντικός λόγος για να πλύνει μετά τα χέρια του:-) Εσείς, φυσικά, δεν το είπατε με αυτή την έννοια. Και πάλι σας ευχαριστώ.

    (τα «ευχαριστώ» είναι οπωσδήποτε μια εκφραστική σύμβαση, που ελπίζω να μην σας είναι ενοχλητική)

    ΑπάντησηΔιαγραφή