Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Ποια ήταν η τροφή των Κενταύρων





Guido Reni (1575-1642) Italian painter 
Η αρπαγή της Δηιάνειρας από τον Kένταυρο Νέσσο, 1617-1621




Robert Graves


Πρόλογος

Αφότου αναθεώρησα τους Ελληνικούς μύθους το 1958, ξανασκέφτηκα το μέθυσο θεό Διόνυσο, τους Κενταύρους με την αντιφατική τους φήμη για σοφία και απρεπή συμπεριφορά, και τη φύση των θεϊκών αμβροσίας και νέκταρος. Τα θέματα αυτά συνδέονται  στενά μεταξύ τους, επειδή οι Κένταυροι λάτρευαν τον Διόνυσο, που η έξαλλη φθινοπωρινή εορτή του ονομαζόταν «Αμβρόσια». Δεν πιστεύω πλέον ότι οι Μαινάδες του, όταν αλώνιζαν ξέφρενες την ύπαιθρο σπαράζοντας ζώα ή παιδιά (βλ. 27. ζ), και καυχιόνταν κατόπιν για  το ταξίδι τους μετ’ επιστροφής στην Ινδία (βλ. 27.γ), ήταν ζαλισμένες μόνο με κρασί ή ποτό από κισσό (βλ. 27. 3). Οι μαρτυρίες, που συνοψίζονται στο δοκίμιό μου Ποια ήταν η τροφή των Κενταύρων (Βαθμίδες, Κάσελ & Σία, 1958, σσ. 319-343), δείχνουν ότι οι Σάτυροι (μέλη φυλής με τοτέμ τον τράγο), οι Κένταυροι (μέλη φυλής με τοτέμ το άλογο) και το γυναικομάνι τους, οι Μαινάδες, χρησιμοποιούσαν αυτά τα ποτά για να καταπίνουν μπουκιές από κάποιο πολύ ισχυρότερο ναρκωτικό, και συγκεκριμένα ένα ωμό μανιτάρι, το Amanita muscaria (Αμανίτης ο μυοκτόνος), που προκαλεί παραισθήσεις, αλόγιστο ρεμπελιό, προφητική όραση, ερωτική ενεργητικότητα και αξιοσημείωτη μυϊκή ρώμη.   Ύστερα από λίγες ώρες σ’ αυτή την έκσταση, ακολουθεί πλήρης αδράνεια, φαινόμενο που θα μπορούσε να εξηγήσει πώς ο Λυκούργος, οπλισμένος μόνο με μια βουκέντρα, έτρεψε σε φυγή το μεθυσμένο στρατό του Διονύσου, Μαινάδες και Σάτυρους, μετά τη νικηφόρα επάνοδό του από την Ινδία (βλ. 27. ε).

 ________________________________________



Η θεά Δήμητρα δίνει στην κόρη της Περσεφόνη ένα παραισθησιογόνο μανιτάρι. Ανάγλυφο (περ. 450 π.Χ.) από την Ελευσίνα, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

  ________________________________________



Amanita muscaria
  ________________________________________

Σε ετρουσκικό κάτοπτρο το Amanita muscaria είναι χαραγμένο στα πόδια του Ιξίονα. ο Ιξίων ήταν Θεσσαλός ήρωας που ευωχήθηκε με αμβροσία ανάμεσα στους θεούς (βλ. 63.β). Κάμποσοι μύθοι (βλ. 102, 126 κτλ.) συνάδουν με τη θεωρία μου ότι οι απόγονοί του, οι Κένταυροι, έτρωγαν αυτό το μανιτάρι. και σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, το μανιτάρι το χρησιμοποιούσαν αργότερα οι νορμανδοί «μπερσέρκοι» (πολεμιστές που τους έπιανε μανία στη θέα του πεδίου της μάχης) για να τους δίνει αδιάπτωτη δύναμη στη μάχη. Πιστεύω τώρα ότι η «αμβροσία» και το «νέκταρ» ήταν μεθυστικά μανιτάρια:  σίγουρα το Amanita muscaria,  ίσως όμως και άλλα, και ιδίως ένα μικρό, λεπτοφυές κοπρόφιλο μανιτάρι αποκαλούμενο Panaeolus papilionaceus (Παναίολος ο ψυχοειδής), που προκαλεί αβλαβείς και άκρως ευχάριστες παραισθήσεις. Παρόμοιο είναι το μανιτάρι που εμφανίζεται σε αττικό αγγείο ανάμεσα στις οπλές του Κενταύρου Νέσσου. Οι «θεοί» για τους οποίους προοριζόταν κατά τους  μύθους η αμβροσία και το νέκταρ, θα υπήρξαν ιερές βασίλισσες και ιεροί βασιλιάδες της προκλασικής εποχής. Το έγκλημα του βασιλιά Τάνταλου (βλ. 108.γ)  ήταν ότι παραβίασε το ταμπού προσκαλώντας κοινούς ανθρώπους να μοιραστούν την αμβροσία του.

 ________________________________________



 Panaeolus papilionaceus
 ________________________________________

Το ιερό βασιλίκι, γυναικών και ανδρών, καταργήθηκε στην Ελλάδατότε η αμβροσία έγινε, φαίνεται, το ιερό στοιχείο των Ελευσινίων, των Ορφικών και άλλων μυστηρίων που σχετίζονταν με τον Διόνυσο. Σε κάθε περίπτωση, όσοι έπαιρναν μέρος στα μυστήρια, ορκίζονταν να τηρούν σιγή σχετικά με το τι έτρωγαν ή έπιναν, έβλεπαν αξέχαστα οράματα, και τους ήταν υπεσχημένη η αθανασία. Η «αμβροσία» που δαψιλευόταν στους νικητές του ολυμπιακού αγώνα δρόμου όταν η νίκη δεν συνεπαγόταν πλέον για αυτούς το ιερό βασιλίκι, ήταν σίγουρα υποκατάστατο: μίγμα τροφών που τα αρχικά τους γράμματα, όπως έδειξα στο δοκίμιό μου Η τροφή των Κενταύρων, σχημάτιζαν την αρχαία ελληνική λέξη για το «μανιτάρι». Συνταγές για νέκταρ που παραθέτουν κλασικοί συγγραφείς, καθώς και για τον κυκεώνα, το ποτό το αρωματισμένο με μέντα που ήπιε η Δήμητρα στην Ελευσίνα, σχηματίζουν επίσης το «μανιτάρι».

Έφαγα ο ίδιος το παραισθησιογόνο μανιτάρι ψιλοκύβη, θεϊκή αμβροσία σε πανάρχαια χρήση ανάμεσα στους ινδιάνους Μασατέκους της επαρχίας Οαξάκας του Μεξικού. άκουσα την ιέρεια να επικαλείται τον Τλαλόκ, το Μανιτάρι-θεό, και είδα υπερβατικά οράματα. Έτσι, συμφωνώ εκθύμως με τον Ρ. Γκόρντον Ουάσον, τον Αμερικανό που ανακάλυψε αυτή την αρχαία τελετουργία, ότι οι ευρωπαϊκές ιδέες για κόλαση και παράδεισο ενδέχεται κάλλιστα να προέρχονται από παρόμοια μυστήρια.

 ________________________________________



 
Τοιχογραφία από το Plaincourault Abbey (Indre, Γαλλία) του 1291, δείχνει τον Αδάμ και την Εύα να στέκονται στις δυο πλευρές του βιβλικού δέντρου της γνώσης, που εικονίζεται ως Amanita muscaria.

 ________________________________________

Τον Τλαλόκ τον γέννησε ο κεραυνός. το ίδιο και τον Διόνυσο (βλ. 14. γ) .  και στην ελληνική λαογραφία, όπως και στων Μασατέκων, το ίδιο ισχύει για όλα τα μανιτάρια: παροιμιωδώς, και στις δύο γλώσσες αποκαλούνται «τροφή των θεών». Ο Τλαλόκ φορούσε στεφάνι από φίδια.  το ίδιο και ο Διόνυσος (βλ. 27. α). Ο Τλαλόκ κατέφυγε κάτω από το νερό.  το ίδιο και ο Διόνυσος (βλ. 27. ε). Η άγρια συνήθεια των Μαινάδων να αποσπούν τα κεφάλια των θυμάτων τους (βλ. 27. ζ και 28. δ)  ενδεχομένως αναφέρεται αλληγορικά στο κόψιμο του κεφαλιού του ιερού μανιταριού – δεδομένου ότι στο Μεξικό ουδέποτε τρώνε το κοτσάνι του. Διαβάζουμε ότι ο Περσεύς, ιερός βασιλιάς του Άργους, αφού προσηλυτίστηκε στη διονυσιακή λατρεία  (βλ. 27. ι)  έδωσε στις Μυκήνες το όνομά τους από έναν μύκητα που βρήκε να φυτρώνει σε αυτή την περιοχή και απ’ όπου ανάβλυσε ρυάκι με νερό (βλ. 73. σ). Το έμβλημα του Τλαλόκ ήταν ένας φρύνος. το ίδιο ήταν και του Άργους. και από το στόμα του φρύνου του Τλαλόκ στην τοιχογραφία της Τεπεντίλας βγαίνει ρυάκι με νερό. Ωστόσο, σε ποια εποχή άραγε ο ευρωπαϊκός και ο κεντροαμερικανικός πολιτισμός βρέθηκαν σε επαφή;

Οι θεωρίες αυτές χρειάζονται περαιτέρω έρευνα, και έτσι δεν έχω ενσωματώσει τα ευρήματά μου στο κείμενο τούτης της έκδοσης. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα οποιαδήποτε ειδική βοήθεια στη λύση του προβλήματος.

Ντεγιά, Μαγιόρκα                                                                           R.G.                                                                                                            
Ισπανία, 1960

 ________________________________________

...Μαγικά Μανιτάρια...











































14 σχόλια:

  1. Φοβερη αναρτηση !!!!
    Μπραβο!!! Η μελετη των πολιτισμων ευτυχως με ανοιχτα τα ματια μας δειχνει το ποσο οι τελετες και τα δρωμενα ειχαν κοινα στοιχεια....ακομα και μεταξυ μακρυνων πολιτισμων. Μ αρεσει η ιδεα γενικα των συμβολων.Ευστοχα τα δειχναν σε αγγεια και αγαλματα και περιτεχνα μας τα κρυψαν απο τον συνβολισμο τους η αλλη αναφορα τους.Τιποτα δεν ειναι οπως το ξερουμε .....θελει ερευνα συνεχωμενη....και μπολικη αναθεωρηση.
    Καλη σπερα και το ξαναλεω θαυμασια αναρτηση....!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα.

    Βρίσκω κι εγώ εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τέτοιες προσεγγίσεις, όσο και σημαντικές μια και δύνανται να διευρύνουν ποικιλοτρόπως τους γνωστικούς ορίζοντες. Η συνεχής αναθεώρηση, στην οποία αναφέρεσαι, είναι επιστημονικώς, ποιητικώς και παντοιοτρόπως διαπιστωμένο πως είναι η κινητήριος δύναμη της γνώσης. Όπου δεν υπάρχει αναθεώρηση, η γνώση πέφτει σε τέλμα. Γίνεται έλος ενός αποτρόπαιου, παρακμάζοντος, βαρετού, νεκρού πολιτισμού. Από την εποχή των προσωκρατικών φιλοσόφων, ακόμα, έχουν χαραχτεί αυτοί οι φυσικοί όσο και λογικοί δρόμοι του ταξιδιού της γνώσης. Αλλά οι άνθρωποι αρέσκονται στο να γυρνούν δεξιόστροφα (που είναι η καλή φορά) γύρω από μία πέτρα, ψέλνοντας ύμνους προς τους τοίχους του ανήλιαγου μπουντρουμιού που βρίσκονται κλεισμένοι, προκειμένου να διατηρήσουν τη γνώση τους ίδια και απαράλλαχτη.
    Όμως…

    Υ πάρχουν παράλληλα σύμπαντα,
    Α πτά,
    Δ ιαχρονικά,
    Ε δώ και τώρα,
    Σ ε λιβελούλες και κισσούς κρυμμένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υάδες τροφοί του ΔΙονύσου και Βάκχες του Ευρυπίδη...

    Πολύ φοβάμαι οτι οι Βάκχες και οι Μαινάδες κλπ γυναίκες ως λάτρευουσες και μεμυημένες στα του Διονυσου μυστήρια, γνώριζαν και το "δέντρο της ζωής" ή το φυτό της αθανασίας... μονο που γνωριζαν συγχρόνως και τις παρενέργειές τους... η Αγαυη φονεύει τον γιό της Πενθέα με τα χέρια της και με δόντια της ... θεωρόντας τον λιονταράκι...

    Παραισθήσεις, κανιβαλισμοί ότι συμβαίνει και σήμερα με το νέο ναρκωτικο, με την μορφή που έχουν τα άλατα μπάνιου...

    Πόσο μάλλον αν το "ταξίδι" σε προσγειώνει απότομα...

    Αλλα "ταξίδια" του Δον Χουαν με ανάλογα μανιτάρια, δατουρες κλπ...

    προσοχή στα μανιτάρια, πάντα ΟΛΑ τα μανιτάρια μπορεις να τα φας για πρώτη φορά... αλλα ο θανατος απο μερικά, για οσους δεν γνωρίζουν, ειναι επώδυνος κι ερχετε μετα απο αρκετές μέρες ...

    Καλη συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα Ατάργα


    Δεν έχω φάει ποτέ μου παραισθησιογόνα μανιτάρια. Δεν έχω δοκιμάσει καν μπύρα ή σκληρά ναρκωτικά όπως ουίσκι, βότκα, τζιν κλπ. ενώ ένα δυο ποτηράκια κρασί, κι αυτό για λόγους γευστικής (δλδ αισθητικής) εμπειρίας, συνοδεύουν σπάνια το φαγητό μου. Σχετικές εμπειρίες με ινδική κάνναβη, LSD και κοκαΐνη, είχα στα νιάτα μου αλλά δεν ήταν τέτοιες που να με κάνουν να κολλήσω και να εθιστώ για πάντα. Ούτε προτίθεμαι, αν δεν μου παρουσιαστεί η δυνατότητα να προετοιμαστώ κατάλληλα για κάτι τέτοιο, να φάω ποτέ μανιτάρια. Η μύηση σε μια τέτοια μορφή ζωής, απ’ ό,τι γνωρίζω, προϋποθέτει να ζεις (αν όχι να έχεις γεννηθεί) στις ζούγκλες που ακόμα και σήμερα ζουν οι φυλές των οποίων η θρησκεία και ο τρόπος ζωής έχουν δομηθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια πάνω σε ανάλογους «δρόμους». Εξ άλλου και σ’ αυτές τις φυλές, επιλέγονται από τους μάγους της φυλής οι διάδοχοί τους, οι οποίοι προετοιμάζονται από βρέφη και μυούνται πάνω στο «τι θα δουν» και πως θα το αντιμετωπίσουν, κατά τη διάρκεια των «ταξιδιών», όταν κάποια στιγμή ο δάσκαλός τους αποφασίσει πως είναι έτοιμοι για την βρώση ή την εισπνοή παραισθησιογόνων. Πολλοί, μάλιστα, απ’ αυτούς, παρά το ότι προετοιμάζονται από βρέφη για κάτι τέτοιο, δεν τα καταφέρνουν να ανταπεξέλθουν κατά τις πρώτες δοκιμές και αν ο μάγος κρίνει πως είναι ακατάλληλοι, δεν συνεχίζουν την μύηση. Οι ρηχοί άνθρωποι της δυτικής κουλτούρας που θα κάνουν χρήση τέτοιων ισχυρών παραισθησιογόνων, ενδέχεται να μην έχουν με τι να γεμίσουν τους διανοητικούς δρόμους που θα διανοιχτούν, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν απλώς τεράστια κενά/τέρατα καμένων εγκεφαλικών κυττάρων. Ενδέχεται βέβαια να προστατευτούν από τη βλακεία τους μια και αυτή, είναι ήδη ένα τεράστιο κενό μέσα στο οποίο ήδη ζουν, όντας νεκροί. Οπότε, σε αυτή την περίπτωση, όταν και όποτε έρθει και ο βιολογικός θάνατός τους (είτε από χρήση είτε από μη χρήση) θ’ αποτελεί απλώς μια «διορθωτική» κίνηση της φύσης. Δεν θεωρώ τον θάνατο, μεγαλύτερο έγκλημα από τη ζωή.


    Μικρός βέβαια, πίστευα στην κόλαση και στον παράδεισο, μια και διαπαιδαγωγήθηκα παρά τη θέλησή μου βάσει αυτών των νόμιμων – για τη δυτική κουλτούρα – παραισθήσεων, που δεν νοούνται όμως, ούτε μεταλαμπαδεύονται από τους ανάλογους δασκάλους, ως επινοήσεις του ανθρώπινου νου και με τη συνοδευόμενη γνώση πως πρόκειται απλώς για παραισθήσεις. Αντιθέτως, μας παρουσιάζονται/επιβάλλονται ως η Απόλυτη Αλήθεια η οποία είναι μάλιστα και συνδεδεμένη με το κράτος και τους νόμους. Αυτό το κράτος της ρεμούλας, της χυδαιότητας και της έλλειψης φαντασίας και ελευθερίας που όλοι γνωρίζουμε.


    Κάθε ιδεολογία, όμως, Ατάργα, μου φαίνεται σαν παραίσθηση. Δεν με πείθει κανένας ιδεαλιστής, κανένας μαρξιστής, κανένας φιλελεύθερος, κανένας χριστιανός ή μουσουλμάνος ή ό,τι άλλο, κανένας ψυχο-καθοδηγητής τύπου Φρόυντ, Γιουνγκ, Λακάν κλπ. πως ό,τι λέει και πράττει δεν είναι προϊόν παραισθήσεων. Δεν με πείθει καν η επιστήμη, πως δεν είναι προϊόν μιας παραίσθησης, αφού η ίδια η επιστημονική γνώση εξελίσσεται με το να αυτό-αναθεωρείται, ως μια διαρκώς μεταβαλλόμενη παραίσθηση.


    Το να περιηγούμαι και να παρατηρώ ανώνυμα, παίζοντας με σχήματα, χρώματα και έννοιες, όπως θα έπαιζα με τα κουβαδάκια μου στην άμμο των αισθήσεων (κάτω από τον ηλιόλουστο ουρανό της ελληνικής θάλασσας/γης), είναι η πρόταση πολιτισμού που υιοθετώ προς το παρόν. Όπως και το να στηρίζω όπως μπορώ, δίχως να απεμπολώ την όποια κριτική δυνατότητά μου, προσπάθειες που μου φαίνονται οραματικές και που ενδέχεται να οδηγούν στην απελευθέρωση των ανθρώπων από την δική μας κτηνωδία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμε

    έπεσες και σε ανημέρωτο χρήστη-αναγνώστη.

    Λατρεύω τα μανιτάρια, και τα άγρια αλλα δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να τα συλλέξω, γιατι πολύ απλά δεν τα γνωρίζω. Αλλα ξέρω άλλους που την "πάτησαν" με άσχημες δηλητηριάσεις. Γι αυτο προ-ειδοποίησα

    Βέβαια μπορεί εύκολα να αντικρύσεις έναν ζουρλομανίταρο, ετσι το αναφέρουν στην επαρχία... ασε που νόμιζα δε για πολλά χρόνια ότι ειναι απο τα φαγώσιμα μανιτάρια, ώσπου έπεσε στα χέρια μου ενα βιβλίο με τα είδη των μανιταριών...

    ΑΠο την αλλη αν ειναι να "ταξιδέψεις" αρκεί κι ενα ποτηράκι κρασί. Δεν πίνω γενικότερα, αλλα λατρεύω το ημίγλυκο το χειμώνα.

    Πρόσφατα έκοψα και το κάπνισμα, αλλα τα καλύτερα τσιγάρα τα κάνεις αφού το έχεις κόψει...

    Συμφωνω οτι η μύηση δεν ειναι για όλους, ποσο μάλλον τη σημερινή εποχή χωρίς το ανάλογο πολιτιστικό και βασικότερα ΗΘΙΚΟ υποβαθρο. Δεν νομίζω οτι μπορει κάποιος "πολιτισμένος" να έχει ανοιχτές τις αισθήσεις του για όλα αυτά που μπορει να ανοιχτουν μπροστά του, αν μιλάμε για είδη ναρκωτικών ουσιών, ή ταξιδιών κλπ...

    Με μαγευουν δε ολα αυτα τα ψυχεδελικά σχέδια της δεκαετίας τους 70, τα "ταξιδια|" του Δον Χουάν, αλλα και οι περιγραφές του Puharich για το Ιερό μανιτάρι.

    Περιττό να αναφέρω, οτι θεωρεί οτι όλοι οι υιοί θεού δεν ειναι παρά το ιδιο μανιτάρι και το σύμβολο του που λατρεύεται στους περισσότερους λαούς, Αιγύπτιους, Ελληνες κλπ. Ενώ παράλληλα περιγράφει κι ολες τις επιδράσεις της δράσης της Α.Μ. δηλητηρίαση, μέθη, αποπροσανατολισμό, παραισθήσεις κλπ - Γιατρός όντας, καθώς το έχει δοκιμάσει...

    Καλο απόγευμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. https://rapidshare.com/#!download|269p3|130016201|MANITARIA-Odhgos_manitarosylekth.pdf|56022|0|0


    Οδηγός μανιταροσυλλέκτη για οσους μπορεί να ενδιαφέρονται για παραπάνω πληροφορίες. Αλλα δεν μαζεύουμε ΠΟΤΕ μόνοι μας αν δεν εχουμε άτομο που ΓΝΩΡΙΖΕΙ τα μανιτάρια... γιατι πολλά μοιάζουν μεταξύ τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Βρέθηκα παλιά σε ορεινή περιοχή της Ελλάδας μ’ έναν παππού που το ένα μάτι του ήταν γυάλινο και με το άλλο δεν έβλεπε και τόσο καλά, να μαζεύουμε μανιτάρια για τηγάνι. Μου έδειχνε ποια ήταν τα καλά και ποια ήταν τα δηλητηριώδη. Προσπαθούσα να μαζεύω όσα έβλεπα πως μοιάζουν με αυτά που μάζευε εκείνος. Ωστόσο κάθε τόσο και λιγάκι, όταν πήγαινα να κόψω κάποιο που νόμιζα πως δεν ήταν δηλητηριώδες, όπως μου είχε δείξει, μου έλεγε «όχι, αυτό δεν είναι καλό, μην το κόβεις». Δεν καταλάβαινα τη διαφορά. Μου φαίνονταν όλα ίδια. Αργότερα, όταν επιστρέψαμε στο χωριό και έριξε η γιαγιά στο τηγάνι τα μανιτάρια που είχαμε συλλέξει, δεν άγγιξα τίποτα. Μου φαινόταν αρκετά παρακινδυνευμένο να εμπιστευτώ το μοναδικό μάτι του παππού που δεν έβλεπε και καλά. Είχα βέβαια άδικο μια και οι άλλοι ευχαριστήθηκαν το φαγητό δίχως να έχουν καμιά παρενέργεια…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Συμπέραρμα: Τα μανιτάρια δημιουργούν παραισθήσεις, ακόμα και σε όσους δεν τα τρώνε:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Στο σχόλιο 4:43 λέω κάπου «η συνοδευόμενη γνώση». Αλλά αυτή είναι η γνώση που συνοδεύεται. Είχα στο νου μου τη γνώση που συνοδεύει τις επινοήσεις/παραισθήσεις πως είναι όντως παραισθήσεις. Την επίγνωση. Τη γνώση-συνοδό. Άρα έπρεπε να γράψω «συνοδευτική γνώση» ή «γνώση συνοδό» ή επίγνωση, για να μην πελαγοδρομήσω. Αλλά πελαγοδρόμησα.

    Και εξακολουθώ να πελαγοδρομώ, αναλογιζόμενος «τι είναι παραίσθηση». Αν η αίσθηση είναι το αποτύπωμα μιας υλικής δράσης επί των αισθήσεων (πέφτει, για παράδειγμα, το φώς σ’ ένα αντικείμενο, μέρος του φάσματος απορροφάται, το υπόλοιπο αντανακλάται και εισβάλλει από τις κόρες των ματιών μας επηρεάζοντας τον αμφιβληστροειδή χιτώνα μας με τρόπο που η νόηση μας να περιγράφει, εκ του αποτυπώματος, την όλη διαδικασία ως ότι «βλέπω ένα μήλο» - στην καλύτερη περίπτσωη:) μήπως και η παραίσθηση δεν είναι το αποτύπωμα μια άλλης υλικής δράσης επί των αισθήσεών μας κατά κάποιον απόλυτα φυσικό και καθόλου μαγικό ή σατανικό τρόπο; Και αν μπορούν να καταγραφούν και να μελετηθούν οι πρώτες εικόνες όπως και κάθε αποτύπωμα επί των αισθήσεων (ενώ μελετούνται ακόμα και οι ονειρικές εικόνες ως «νόμιμες») γιατί να μην μπορούν να μελετηθούν και οι άλλες; Οι όποιες εικόνες; Επειδή δεν πληρώνουν δασμούς εισαγωγής στον εγκέφαλο; Λέτε τα μανιτάρια να φύτρωσαν από το σπέρμα του Σατανά; Δεν το πιστεύω. Εγώ πιστεύω πως είναι δάκρυα της κοκκινοσκουφίτσας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πραγματικά υπέροχη η ανάρτηση και ενδιαφέροντα τα σχόλιά σας.

    Το θέμα είναι ιδιαίτερα πολυδιάστατο καθώς συνδέεται με την ψυχολογία του βάθους και την ψυχιατρική, τη φυσιολογία του εγκεφάλου (που σχηματικά θυμίζει μανιτάρι) και την ανθρωπολογία, αγγίζοντας τη θρησκευτική εμπειρία του πρωτόγονου ανθρώπου και γενικότερα του ανθρώπου της προαστικής κοινωνίας.
    Οι "μαγικές" τελετές με χρήση παραισθησιογόνων είναι σχεδόν "λατρευτικός κανόνας" σε αρχαίους πολιτισμούς, όταν η μαγεία είχε ακόμη την έννοια της λατρείας - μύησης στο θείο και εξασφάλισης - ελέγχου του mana (μαγική δύναμη) για τη συνέχιση της ζωής της κοινότητας.

    Η μαγική τελετή στην πρωταρχική της λειτουργία είναι μια διαδικασία επαναφοράς της μνήμης που έχει χαθεί. Η γνώση είναι μνήμη και ένας σκοπός του ανθρώπου στον κόσμο είναι να θυμηθεί με το συνειδητό του αυτό που ήταν γνώση πριν από την εμφάνιση του συνειδητού.
    Αυτή η αρχική γνώση - πολύ φανερή στην ψυχολογία των παιδιών - αποτελεί το μυητικό ερέθισμα όλης της κοινότητας.
    Κάθε μαγική τελετή προϋποθέτει την ομάδα, τη συλλογικότητα. Το συλλογικό στοιχείο, ως γνήσιος φορέας της πνευματικής παράδοσης, υποστηρίζει εξωτερικά τα αρχετυπικά πρότυπα (που πηγάζουν από το ένδον) και τα πραγματοποιεί με την εκπαίδευση που έχει στόχο την ενοποίηση των ψυχικών δυνάμεων και την ισορροπία - λατρεία(μεγάλες ιερές γιορτές, θέατρο κλπ.).
    Στην πορεία εξέλιξης της ανθρώπινης ιστορίας με την ταξική διαστρωμάτωση, οι μαγικές τελετές (μέχρι σήμερα) έχασαν τον συλλογικό τους χαρακτήρα και στοχεύουν πλέον στη συγκέντρωση δύναμης σε ένα πρόσωπο ή μια μικρή ομάδα που επιζητεί αυτή τη δύναμη για να επιβληθεί και να κυριαρχήσει, μετατρέποντας σε δούλους τα υπόλοιπα μέλη της κοινότητας...(=για μένα, ο original σατανισμός...).

    Αυτά, πολύ συνοπτικά από κάποια γραπτά μου σχετικά με την πνευματική και πολιτική συμβολή του σουρεαλιστικού καλλιτεχνικού κινήματος (από εργασία των πανεπιστημιακών μου χρόνων)...

    υ.γ. Η ανάρτηση με τις μοναδικές εικόνες μαρτυρεί παιδική ψυχή! Να είστε πάντα έτσι αληθινά, εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Kαλημέρα μας

    Στο χθεσινό μου σχόλιο ασχολήθηκα με τα μανιτάρια και τα είδη τους…

    Δεν σταθηκα καθόλου στην απάντηση του Ανώνυμου περι ιδεολογίας = είδος παραίσθησης. Γι αυτό επανέρχομαι

    Συμφωνώ απόλυτα ότι οι αισθήσεις μας είναι αυτές που μας ξεγελούν κάθε φορά και μας δίνουν λαθεμένα συμπεράσματα και εικόνες. Τα μάτια, η γεύση, η αφή, η ακοή…

    Γι’ αυτό ο παππούς με το μισό-τυφλωμένο μάτι μπορεί να διάλεγε πιο καθαρά τα μανιτάρια γιατί «γνώριζε» και σίγουρα βοηθούσε και η «άλλη», ίσως η έκτη αίσθηση για την συλλογή τους…

    Πριν λίγο καιρό μου έγραψε κάποιος στο μειλ μου αγνωστος… για να μην τα πολυλογώ και με επέπληξε γιατι λέει δεν εμπιστευόμουν τις «αυθεντίες» στα κείμενα μου και παρερμήνευα λέξεις και έννοιες… Και έμεινα να αναρωτιέμαι… Τι θα πει αυθεντία και ποιος είναι ο εκλεκτός του συστήματος που θα πρέπει να σεβαστώ τις απόψεις του ;;;
    Γιατι εκείνοι- οι όποιοι ως αυθεντίες ή ως προβαλλόμενοι του συστήματος ήταν παρόντες στην συγγραφή των αρχαίων κειμένων ή γνωρίζουν τα αρχαία ελληνικά ως μητρική τους γλώσσα για να μπορούν να ερμηνεύουν σωστότερα και επακριβώς κάθε λέξη και μας δίδουν και τις «άλλες» ερμηνείες της ;;;
    Ο κάθε ξένος μελετητής των αρχαίων ελληνικών μπορεί και ερμηνεύει σωστότερα την δική μας προγονική γλώσσα ;;;
    Αξίζει περισσότερο η ερμηνεία του από την ερμηνεία του Αριστοτέλη, ή του Νόννου ή του Ησίοδου, που έζησαν και μίλησαν στην γλώσσα και στην εποχή τους ;;;
    Όμοια ποιος ερευνητής μπορεί να είναι 1000 % σίγουρος για τα αποτελέσματα των πειραμάτων του ;;; Ποιος μπορεί να μας δώσει την απόλυτη τιμή τους κάθε φορά
    Ποιος μπορεί να μας δώσει το αληθινό φάρμακο για κάθε ασθένεια ;;;
    Ε λοιπόν ανοίγω δικό μου δρόμο δίδω δικές μου ερμηνείες. Δεν μου αρκει ο φαρδύς δρόμος που μου έδειξαν, θα ψάξω να βρω το δικό μου μονοπάτι… Δική μου πατημασιά και δικό μου βήμα

    Αυθεντίες και επιστήμη. Τι εστί αυθεντία και τι πρωτοπόρος και τι επιστημονικό δεδομένο. Ποιες έρευνες ορίζουν τι είναι Α-ληθινό ή Α-ΛΗΘΗ-Νο. Τι δηλαδή μπορεί να μας δώσει η επιστροφή από την Λήθη, ποια είναι «πρώτη» γνώση ;;;
    Και ποιος μπορεί να μιλήσει για θρησκεία, δημοκρατία, γλώσσα κλπ κλπ

    Ποιος μπορεί να πει ότι ο σαμάνος που θεραπεύει μέσω «πρακτικής μαγείας» ή μη συμβατικής ιατρικής δεν είναι ιατρός ;;; Η ολιστική θεραπεία ή η θεραπεία της ψυχής ή της αύρας μέσω μαγικής τελετής ή εξαγνισμού δεν λειτουργεί ως θεραπεία και κάθαρση;;;
    Εκεί δεν μετρά το αποτέλεσμα ή ηρεμία ή η υγεία του θεραπευμένου που είδε «φως» και γιατρειά ;;; Εκει δεν είναι ιατρός ο σαμάνος και το αποτέλεσμα του δεν είναι είδος θεραπείας;;;

    Ποιος θα μου πει ότι ο τρόπος που βλέπω σήμερα τα πράγματα είναι σωστός;;;
    Τότε πίστευαν σε διαβόλους και τριβόλους και σήμερα ο «κακός» είναι ο εξωγήινος ο Αρειανός, ή ο κάτοικος των Πλειάδων ή της Αφροδίτης …’Η ο κανίβαλλος του νέου ναρκωτικού… όπου υπάρχει άσπρο αναγκαστικά θα πρέπει να υπάρχει και μαύρο.
    Γιατί η ελευθερη ψυχή θα πρέπει να μπαίνει σε καλούπια και να «παρα-μορφώνεται» μέσω υποχρεωτικής παιδεία και πολιτισμού γενικότερα ;;;
    Για να καταλήξει ως ένα καταναλωτικό όν μιας πολιτισμένης κοινωνίας που έχει χάσει πλέον τον προσανατολισμό της ;;;

    Θέλω να πιστεύω ότι σκέφτομαι καλά γιατί σκέφτομαι ελεύθερα…

    Γιατι μπορώ και χαράζω ακόμα τις γραμμές που θέλω στο χαρτί για να φτιάξω το δικό μου κόσμο/κοσμημα όπως τον θέλω, όπως τον βλέπω με τα δικά μου μάτια και με την «άλλη» ματιά μου…

    Και χωρίς μανιτάρια μαγικά για να παω παραπέρα …

    Καλή συνέχεια …

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Ανώνυμος 1:08

    Σας ευχαριστώ για το διαφωτιστικό σχόλιό σας (και για τα καλά σας λόγια), από το οποίο μέσα στ’ άλλα, προκύπτει πως ζούμε σ’ έναν original σατανικό πλανήτη!! Αν και δεν έχω εντρυφήσει στα περί σατανισμού, σε καμιά περίπτωση δεν θα χαρακτήριζα το ανθρώπινο είδος, έτσι όπως το βιώνω ως μέρος του, «αγγελικό». «Καλό» ίσως βέβαια να ήταν, να απογαλακτιστούμε κάποτε από τον διαχωρισμό καλού κακού, αγγελικού σατανικού, μια και αυτή η παραίσθηση που φύτρωσε σαν μανιτάρι μαγικό στην ανθρώπινη συνείδηση, μόνο «κακό» παράγει. Περί «καλού» ενδεχομένως να πρωτομίλησε κάποιος «σατανιστής» :-) Μόνο μέσω αυτού του διαχωρισμού νομιμοποιείται στις ανθρώπινες συνειδήσεις η αναγκαιότητα της εξουσίας. Κι αν κάποιοι πιστεύουν πως είναι φυσικό να υπάρχει εξουσία, ως απόρροια του ανθρώπινου πνεύματος, αυτό δεν αποκλείει πως εξίσου φυσική απόρροια του πνεύματος είναι και η ελεύθερη βούληση που δεν εξουσιάζεται από τίποτα, διότι απλούστατα «έτσι θέλει»! Μανιτάρια εξάλλου, φυτρώνουν πολλών ειδών. Και υπάρχουν και είδη που δεν έχουν ακόμα φυτρώσει. Αλλά και ο ίδιος σπόρος αλλιώς λειτουργεί στον κάθε αγρό.

    Καθώς η γνώση, παρά τις κατά τόπους, εφήμερες και αναγκαστικές τελματώσεις, επίσης αναγκαστικά διευρύνεται προς όλες τις κατευθύνσεις, η κάθε μελλοντική/εξελικτική φάση της θα βρίσκεται πιο κοντά στο παρελθόν απ’ όσο η προηγούμενη. Αλλά ομοίως και η κάθε μελλοντική/εξελικτική φάση, θα βρίσκεται πιο μακριά από το παρελθόν, απ’ όσο οι επόμενές της. Όλα δείχνουν πως τερματικός σταθμός δεν υπάρχει στη γνώση. Κάθε παροντική, ωστόσο, φάση, είναι ομότιμη με κάθε άλλο σημείο της χρονικής σφαίρας δίχως κάποιο σημείο/φάση να είναι Το κέντρο. Έτσι η εξέλιξη (η διεύρυνση/εμβάθυνση) δύναται να λαμβάνει χώρα ομότιμα, παντού και πάντα, ενώ το κάθε παρόν δύναται να παρίσταται ως διαχρονική πύλη του σφαιρικού χρόνου.

    Έτσι, η πορεία προς το παρελθόν, προς τις πηγές (που έχουν πίσω τους άλλες πηγές κ.ο.κ.) δεν συνιστά πορεία προς τα πίσω. Είτε με μανιτάρια είτε χωρίς αυτά – πάντως οπωσδήποτε μέσω ουσιών μια και δίχως την διαρκή εξάρτησή μας από οξυγόνο, νερό, τροφές κλπ, το πνεύμα, απλούστατα, ψοφά – η γνώση, ως το κατ εξοχήν αναρχικό στοιχείο, θα συντρίβει αναπόδραστα την όποια μορφή εξουσίας, ως το κατ’ εξοχήν τέλμα.

    @ Ατάργα 12:04

    Συμφωνούμε αγαπητή Ατάργα. Η διαρκής αναφορά στις αυθεντίες, ενδέχεται να συνιστά τέλμα. Διότι απλούστατα, αυτό που θα πεις εσύ, δεν αναγνωρίζεται καν, ενώ αν ακριβώς το ίδιο το πει μια αυθεντία, το λατρεύουν άκριτα δίχως να μπουν καν στον κόπο να το κατανοήσουν (στον ίδιο κόπο που θα μπορούσαν να μπουν για να κατανοήσουν εσένα). Όλα αυτά είναι παίγνια εξουσίας και ουδεμία σχέση έχουν ούτε καν με την κοινή αντίληψη. Αν δεν είναι αυτό τέλμα, τότε τι είναι; Και μήπως κι εδώ δεν συναντάμε τον ίδιο μεταφυσικό διαχωρισμό καλού κακού, όταν το ίδιο είναι καλό, σημαντικό και ενδιαφέρον όταν αρθρώνεται από την αυθεντία, τον παπά, τον δήμαρχο, τον γέροντα κ.λπ. και αδιάφορο όταν αρθρώνεται από την ανωνυμία; Επίσης, μια τέτοια τάση, ισοπεδώνει και αυτό το ίδιο το έργο των αυθεντιών, μια και δεν αναγνωρίζεται η όποια αξία του. Όπου οι αυθεντίες εξελίσσουν όντως τη γνώση, αυτό δημιουργεί παράλληλα κι ένα τεράστιο τέλμα. Διότι από τη μια, για παράδειγμα, έχουμε το πραγματικό έργο του Αινστάιν, όπου όντως δύναται ν’ αποτελεί εξέλιξη για τη γνώση κι από την άλλη τον τελματώδη θαυμασμό του πλήθους προς την αυθεντία «Αινστάιν», η οποία θαυμάζεται δίχως να κατανοείται τίποτα από το έργο της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Επιστήμη και Θρησκεία

    http://athriskos.gr/?p=2569

    http://www.koutipandoras.gr/?p=22832

    άσπρο και μαύρο.

    Σωματίδιο του Higgs και ανακάλυψη του αιώνα (;) και απο την αλλη η Θρησκεία να καταδικάζει την επιστήμη και το σωματίδιο ως Σατανά !!!

    Κάποτε όμως η επιστήμη και η θρησκεια ήταν ενωμένες. Η μύηση στην ουσία ήταν οι αποδείξεις για την ζωή ή την όλη λειτουργία της ως η συνέχεια του θανάτου του σπόρου και την ανα-γέννησης του, καθώς και των μυστηρίων της ζωής...

    Σήμερα γιατι θα πρέπει να ζούμε με τέτοια στεγανά;;;
    Αυθεντίες που ξεφεύγουν απο το τέλμα παρουσιάζοντας την επόμενη θεωρία, απορίπτοντας κάποιες άλλες.

    Και η σύγκρουση αναπόφευκτη...

    Κάποτε επισκέφθηκα το σπήλαιο τον Πετραλώνων. Μετα την ξενάγηση και αφού μας μίλησαν για ημερομηνίες όπως 700 χιλιάδες χρόνια πριν και τα πρώτα σημάδια φωτιάς και την ύπαρξη του κρανίου του αρχανθρώπου κλπ. μια κυρια ρώτησε : Δηλαδή θέλετε να πείτε οτι η ζωή κρατάει παραπάνω απο 3000 χρονια που μας διδάσκει η Εκκλησία και η Παλαιά Διαθήκη ;;;

    Ε ναι !!!

    Εμεινα με το στόμα ανοιχτό κι αναρωτιόμουνα ειναι δυνατόν άνθρωποι την σημερινον ημέρα να θεωρούν και να πιστεύουν την βίβλο ως επιστήμη ;;;

    Οχι μανιτάρια αλλα ΟΠΙΟ του λαού οι θρησκείες

    Καλη συνέχεια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το οτιδήποτε, είναι νομίζω αυτός που καθορίζει τη διεξοδικότητα ή την τελμάτωση των αναζητήσεών μας και όχι το ίδιο το αντικείμενο (θρησκεία, φιλοσοφία, ποίηση, επιστήμη κλπ.).

    «Όπιο του λαού» μπορεί να είναι το οτιδήποτε, αν αντιμετωπίζεται με εκείνον τον τρόπο που το κάνει να λειτουργεί ως «όπιο του λαού». Όπιο του λαού μπορεί να είναι ο μαρξισμός, ο φιλελευθερισμός, οι κάθε είδους νόμοι, η δημοκρατία, τα κολοκυθάκια, οι μπάμιες, ο χριστιανισμός, ο αγνωστικισμός, οι επιστήμες, αν τα χρησιμοποιούμε με τρόπο που συνάδει με την έκφραση «όπιο του λαού». Κάποιος άλλος, μπορεί να τα χρησιμοποιήσει διαφορετικά, αυτά τα ίδια. Ενδέχεται να είναι και χρήστης οπίου, και να μην είναι εξαρτημένος από το όπιο. Η ίδια η έκφραση «όπιο του λαού» είναι ύποπτη και δύναται κάλλιστα να αποτελέσει την απαρχή μιας απάνθρωπης θρησκείας η οποία μάλιστα να φέρεται και ως αντι-θρησκεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή