Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία



 John William Waterhouse (1849-1917) English painter
The Danaides

_

Μιχάλης Κατσαρός (1919-1998)

Θα σας περιμένω
                           

                              Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα
                                 αδιάφορος –
                              Δεν έχω τι άλλο να πιστοποιήσω.
                              Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το
                                 τέλος μου
                              ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και
                                 λεγεώνες.
                              Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
                              χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.
                              Πίσω από το χάρτινο κήπο σας
                              πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
                              εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
                              ο άνεμος δικός μου
                              μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
                                 μάταιοι λόγοι.
                            
                              Μην αμελήσετε.
                              Πάρτε μαζί σας νερό.
                              Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία.



Ακολουθούν παρατηρήσεις και σχόλια από τον Δημήρτη Τζωρτζόπουλο, στην ανάρτηση Μ. Κατσαρός: Τα είδωλα των πολιτικών Σαδδουκαίων του Ιστολογίου Hegel-Platon.blogspot.com απ' όπου και η αναδημοσίευση του ποιήματος του Μιχάλη Κατσαρού.
    

_______________________________________



Waterhouse
Σπουδή για τις Δαναΐδες 

_______________________________________ 

Τα δυο αδέλφια, ο Δαναός και ο Αίγυπτος, εγγονοί του ποταμού Νείλου, αλληλο- μισούνταν θανάσιμα. Ο πρώτος είχε κάνει πενήντα κόρες, τις αποκαλούμενες Δαναΐδες και ο δεύτερος πενήντα γιους, τους Αιγυπτιάδες. Ο Δαναός φοβούμενος τον αδελφό του αποφάσισε να εκπατρισθεί κι έτσι πήγε στο Άργος, όπου με τη βοήθεια των θεών του Ολύμπου, ο βασιλιάς Γελάνωρ του παραχώρησε το θρόνο του. Σε λίγο καιρό όμως έφτασαν στην Αργολίδα και οι πενήντα γιοι του Αίγυπτου, που ζήτησαν να παντρευτούν τις πενήντα κόρες του Δαναού και ας ήταν ξαδέλφες τους.
Ο Δαναός μετά από πολλή σκέψη δέχτηκε την πρόταση, αλλά έδωσε εντολή στις κόρες του να δολοφονήσουν τους άντρες τους την πρώτη κοινή νύχτα του γάμου, με ένα εγχειρίδιο που  μοίρασε στην κάθε μία. Όλοι οι γιοι του Αίγυπτου έχασαν τη ζωή τους πάνω στο νυφικό κρεβάτι, εκτός από έναν, τον Λυγκέα, που λυπήθηκε να τον σκοτώσει η γυναίκα του Υπερμνήστρα, την οποία όμως ο πατέρας της τη φυλάκισε για την ανυπακοή της.
Για να βρει γαμπρούς για τις 49 κόρες του που χήρεψαν τόσο γρήγορα, ο Δαναός θέσπισε αγώνες δρόμου, όπου κάθε φορά ο νικητής θα  έπαιρνε για έπαθλο μία από τις κόρες του. Με τους γάμους αυτούς παντρεύτηκαν όλες οι Δαναΐδες, που γίνανε μητέρες της νέας φυλής, των Δαναών, διαδόχων των Πελασγών.
Για το τρομερό έγκλημά τους όμως, οι Δαναΐδες τιμωρήθηκαν σκληρά μετά το θάνατό τους. Όταν πήγαν στον Άδη καταδικάστηκαν να ρίχνουν αδιάκοπα νερό μέσα σε  «τητρημένον πίθον», ένα τρύπιο πιθάρι. Από τότε έμεινε γνωστή η έκφραση, «ο πίθος των Δαναΐδων» που χρησιμοποιούμε π.χ. στην περίπτωση ενός δημόσιου έργου, που κάθε χρόνο απορροφάει μεγάλες πιστώσεις, αλλά ποτέ δεν τελειώνει….



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου