Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Στον Eriugena ως σχόλιο

Στον Eriugena ως σχόλιο - συνέχεια του: Τι να κάνουμε..


Sheep under the Acropolis, Athens, Greece, by Fréderic Boissonnas, 1903

___________________________________________________

 

Τι να κάνουμε..


Η ζωή μας έχει χτύπους και τέλος,
δεν σβήνει ποτέ σαν γλυστράνε οι σκιές μας στο χθές..
Με ένα σφιγμένο αστέρι στη τσέπη
και λίγες αναπνοές πιά,
πορεύονται δεμένες στην αδελφική δειλία..

Τους λέω:

Τι περιμένουν τα πρόσωπα στη στάση;
τι περιμένουν οι  δρόμοι τους;
Μα κάτι θα έχει μείνει 
απο πείσμα πλασμένο..
Μιά δύναμη του νού, ένα κλαδί ζωντανό
απο πράξεις..

Τι να κάνουμε;
Ας οργανωθούμε..
Πού;
Στις στρατιές των οριζόντων..
Ένα είναι το μοναδικό,
μία είναι η φωνή του..


Θά΄θελα τώρα να ορθώσετε αντιρρήσεις,
ας είναι από ψέμματα
ας είναι από συνήθεια ρητορική..
Αλλά ξεχνάτε το καθήκον αυτό 
με ιαχές λογικής..
και σύνεσης ασύνετης..
Γιατί, 
Τι σύνεση είναι αυτή να πεθαίνεις ήρεμος;
Τι σύνεση είναι αυτή να περιμένεις τον εχθρό;


Τι θά 'κανε λοιπόν ένας τίμιος άνθρωπος,
αν δεν πολεμούσε με ότι είχε;
Μήπως δεν είστε πιά άνθρωποι;
Μήπως δεν είμαστε πιά ζωντανοί;
Θά 'θελα τώρα να ορθώσετε δικιολογίες,
ας είναι δίκιες
ας είναι από πόνο πλασμένες..


Έχω για σας έναν πόλεμο..


Ι.Τζανάκος 


4 σχόλια:


  1. Προσπάθησα να βογγήξω, Βοήθεια! Βοήθεια! Αλλά ο τόνος που βγήκε ήταν αυτός της ευγενούς συζήτησης.

    Samuel Beckett 


  2. Αγαπημένε φίλε
    Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τον Μέγα, το αίνιγμά του, και την διαύγειά του, με τις ταπεινές τσουγκράνες μου!
    Πάντως οφείλω πολλά στις αιχμές σου αυτές..


  3. Ένας άλλος «Μέγας», ο Wittgenstein, έλεγε πως δεν αναφέρεται σε πηγές της σκέψης του (ούτε ποτέ παρέθεσε κάποια βιβλιογραφία για το μόνο έργο του που εκδόθηκε ενόσω ζούσε) διότι δεν τον ενδιέφερε αν κάποιος άλλος είχε κάνει πριν απ’ αυτόν, την ίδια σκέψη με αυτόν (εντελώς αντί-πρωτοποριακή αντίληψη εν μέσω της εκκολαπτόμενης ακόμα λαίλαπας του μοντερνισμού και της πρωτοπορίας). Μιμούμενος λοιπόν κι εγώ αυτόν (όπου η μίμηση, εδώ, νοείται ως δείγμα θαυμασμού της σκέψης και όχι ως δείγμα προσωπολατρίας) θα μπορούσα να μην τον αναφέρω καν, όπως θα μπορούσα στο προηγούμενο «ανώνυμο» σχόλιό μου να μην αναγράψω από κάτω το όνομα του Μπέκετ. Αλλά, επειδή επιθυμώ να τον μιμηθώ εις βάθος, τον ανέφερα μια και αν δεν το έκανα, θα πρωτοτυπούσα!

    Αλλά οι άνθρωποι (όχι εσύ κι εγώ – οι φυσιολογικοί) ζητάνε πάντα απόδειξη, τεκμηρίωση, πηγές για να εξιχνιάσουν την πηγή της πρωτοτυπίας. Έτσι, καταπίνουν πιο εύκολα αυτό που ούτως ή άλλως δεν κατανοούν. Ακόμα και για τις ταπεινές τσουγκράνες σου, λοιπόν, θα πρέπει να καταθέσεις «πόθεν έσχες». Πού τις βρήκες; Ποιος τις ενέκρινε; Έχεις πληρώσει τον φόρο αίματος που τους αναλογεί; Τι κάνεις μ’ αυτές; Για να τις μυρίσω… Μπας και σκαλίζεις τίποτα παράνομο; Για πάμε στο μποστάνι. Δεν έχεις μποστάνι κι έχεις τσουγκράνες; Ύποπτο. Ύποπτο. Όλα ύποπτα. Είσαι φιλειρηνικός; Ύποπτο. Είσαι πολεμοχαρής; Ύποπτο. Ζεις ακόμα; Ύποπτο. Αυτοκτόνησες; Ύποπτο.

    Λατρεύω τις τσουγκράνες. Θέλω κι εγώ μια τσάπα. Μια σμίλη… έστω! 


  4. Θεωρώ το σχόλιό σου απλά άψογο. Και αφορά, "παρεμπιπτόντως", κάτι που πάντα αντιπάλευα, την βαθιά υποταγή στην "αυθεντία", που δεν έχει φυσικά σχέση με τον σεβασμό της δύναμης, της πραγματικής δύναμης που πηγάζει από το ελεύθερο πνεύμα..Όμως νομίζω πως σου χρωστώ μια ποιητική ανταπόκριση, όπως και σε έναν άλλο φίλο..   
    Θα στην δώσω με όλο μου το κέφι:

    Η κυριότητα των σκέψεων αφορά τους ηλίθιους
    και τους αιμοδότες των θώκων,
    μα είναι και ένας τρόπος να οργίζεται κανείς
    εκ του ασφαλούς..
    Σαν να μιμείται το μίσος την οργή,
    ή
    με τρόπο ύαινας να ανοίγει ''καποιος" τα δόντια του
    στα κουφάρια λαμπρών ζώων.

    Γύρω απο το νεκρό σώμα όμως μαζεύονται
    και άλλα όντα..
    Ορθοκριτές, ερμηνευτές και ιερά σχόλια..
    Τα τελευταία έχουν υπάρξει ανεξάρτητα,
    στις εποχές μας είναι το είναι της σκέψης..
    Δεν φεύγει εύκολα το μίσος των ασθενικών νοημάτων..
    Μεταμορφώνονται σε θηριώδεις αναφορές
    και πάνοπλα ευρετήρια..

    Γιατί όμως να σκορπίζονται οι σκέψεις μας;
    Ας συγκεντρωθούμε στην δύναμη.. 


    Ι.Τζανάκος 



___________________________________________________________________________________


Οι ταπεινές τσουγκράνες σου σκάβουν το χώμα που επιτέλους αναπνέει κι’ απελευθερώνουν από μέσα του τη δύναμη.

Ας συγκεντρωθούμε στη δύναμη. 


___________________________________________________________________________________


 
A Midsummer Night's Dream. Illustrations by W. Heath Robinson, Constable, 1914. 

___________________________________________________________________________________

1 σχόλιο:

  1. Η εικονιστική είναι ακριβής..θά λεγα έπεσες διάνα..
    Και φυσικά, με τιμάς με τον χώρο που ανοίγεις στη ψυχή σου, για ζωή..

    ΑπάντησηΔιαγραφή