Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Πιερ Πάολο Παζολίνι


________________________________________


Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, 1964 - Άγγελος Κυρίου


Πιερ Πάολο Παζολίνι
6 κείμενα για τον κινηματογράφο
Μετάφραση: Βασίλης Μωυσίδης
Copyright: Αιγόκερως 1989:


[…] Ο άνθρωπος […] εκφράζεται κυρίως με τη δράση του, με την πράξη του –δεν χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη με την καθαρή, πραγματιστική της έννοια- γιατί με αυτήν τροποποιεί την πραγματικότητα κι επιδρά πάνω στο πνεύμα. Αλλά αυτή η δράση δεν έχει ενότητα, δεν έχει δηλαδή σημασία, όσο δεν είναι ολοκληρωμένη. Όσο ζούσε ο Λένιν, η «γλώσσα» της δράσης του ήταν ακόμη εν μέρει ανεξιχνίαστη, γιατί ήταν πιθανό να τροποποιηθεί από επερχόμενες μελλοντικές πράξεις. Με λίγα λόγια, από τη στιγμή που ένας άνθρωπος έχει μέλλον, δηλαδή υπάρχει το άγνωστο, ο άνθρωπος αυτός δεν έχει εκφραστεί.[…] Όσο δεν είμαι νεκρός, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι με ξέρει πραγματικά, κανείς δηλαδή δεν μπορεί να προσδώσει ένα νόημα στη δράση μου, η οποία, ως γλωσσολογική στιγμή, εξακολουθεί να είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί.

Είναι λοιπόν απόλυτα αναγκαίο να πεθάνουμε, γιατί ενόσω βρισκόμαστε στη ζωή δεν έχουμε νόημα, και η «γλώσσα» της ζωής μας (με την οποία εκφραζόμαστε και ως εκ τούτου της δίνουμε τη μεγαλύτερη σημασία) παραμένει ανερμήνευτη: ένα χάος πιθανοτήτων, μια αναζήτηση σχέσεων και σημασιών χωρίς τέλος. Ο θάνατος πραγματοποιεί ένα κεραυνοβόλο μοντάζ στη ζωή μας […] Χάρη στο θάνατο και μόνο, η ζωή μας χρησιμεύει για να εκφραστούμε […]

Από το κείμενο: Παρατηρήσεις πάνω στο πλάνο – σεκάνς.   

[...] Ή μένουμε αθάνατοι και ανέκφραστοι, ή εκφραζόμαστε και πεθαίνουμε [...]

Από το κείμενο: Το υπάρχειν είναι φυσικό;
__________________________________

Αντί σχολίου: Πότε θα μπορούσε να προσδοθεί ένα νόημα στη δράση της ανθρωπότητας; Με το τέλος της – υπό την έννοια πως η ανθρωπότητα, θα ολοκληρώσει/τελειώσει κάποτε την πορεία της, ως μια πορεία που εντάσσεται μέσα στο άπειρο πλήθος πορειών άλλων «ανθρωποτήτων».

Ο θάνατος, στους στοχασμούς αυτούς του Παζολίνι, είναι ο θάνατος ο ενταγμένος μέσα στη συνέχεια άλλων ζωών. Ένας πλήρης θάνατος των πάντων, δηλαδή, η μη ύπαρξη παρατηρητών, δεν θα προσέδιδε κανένα νόημα σε καμία ολοκληρωμένη/τελειωμένη ζωή. Ακόμα και αν αυτό το νόημα, μπορούσε να εξαχθεί από μόνο του, ως αυθύπαρκτη οντότητα, δίχως να είναι κτήμα κανενός νου, θα ήταν ένα νόημα δίχως παραλήπτη. Επομένως ο θάνατος, είναι ένα μέσο διαλόγου της ζωής και μόνο. Όλα υπάρχουν, ακόμα και ο θάνατος, εφόσον υπάρχει ζωή. Αλλά και η ζωή «έχει νόημα»  - για τη συνέχισή της - μόνο όταν επέλθει ο θάνατος.

Ωστόσο, γιατί να μην είχε νόημα και μια ζωή, περιχαρακωμένη από τον – λογικώς υποτιθέμενο - πλήρη θάνατο των πάντων; Η κβαντική λογικότητα του πεπερασμένου, δεν ενέχει μέσα της το άπειρο, όσο και η απειρία, ενέχει μέσα της το πεπερασμένο; Όσο το σχετικό είναι συστατικό μέρος του απόλυτου και όχι το αντίθετό του, άλλο τόσο και το απόλυτο δεν είναι συστατικό μέρος του σχετικού και πεπερασμένου;
__________________________________

2 σχόλια:

  1. O Παζολίνι δείχνει με τον πιό ζωντανό τρόπο την ένταξη του θανάτου στην οργανική οικονομία της ζωής, και μάλιστα σε ένα ριζικό δημιουργείν. Η μνήμη και η πράξη εντάσσονται και αυτές σε αυτή την οικονομία, την θεία οικονομία θα τολμούσα..
    Χαίρε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θεία οικονομία και θεία δικαιοσύνη. Το ανθρώπινο όραμά μας γι’ αυτές το συμμερίζομαι όσον αφορά το είδος της οικονομίας, της δικαιοσύνης και της απόλυτης ελευθερίας σε μη συγκρουσιακό περιβάλλον, που είναι δυνατόν να απολαμβάνουν οι άνθρωποι και όχι ως προς το πρόσωπο/τρόπο (το θεϊκό - το πρόσωπο κράτος/σύστημα ή το όποιο άλλο ιδεολογικό μέσο) που είναι το αρμόδιο για «να μας οδηγήσει» σ’ αυτές.

    Ο στόχος παραμένει πάντα καθαρός, παντελώς άσχετος με τα ιδεολογικά/πολιτικά μέσα που νομίζουμε πως θα τον επιτύχουμε και δίχως να αγιάζει κανένα από αυτά τα μέσα.

    Χαίρε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή