Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Μαργαρίτα

________________________________________________________________________________



 - Πώς λένε την αγαπημένη σου;
 - Μαργαρίτα
_________________________________________________________________________________

2 σχόλια:

  1. 'Η ερώτηση της Μαργαρίτας''
    ''Πιστεύεις στο θεό;''

    Ποιος τολμάει να ειπεί πιστεύω στο θεό;
    Ποιος τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο θεό;
    Έτσι αποκρίθηκε ο Φάουστ στη ερώτηση της Μαργαρίτας.
    Η θέση αυτή ανθρώπινα συνιστά τη μόνη δυνατή απόκριση που μπορεί να δοθεί στο ερώτημα. Είναι η απόκριση, σύμφωνα με τη Λογική επιστήμη, που καταργώντας την αρχή της αντίφασης δέχεται το τρίτο, καθώς αλληλλοαναιρεί το πρώτο και το δεύτερο. Όπως έδειξε και στη Φυσική εντελώς πρόσφατα η αρχή της Απροσδιοριστίας. Στο tertium non datur ο Φάουστ θα απαντήσει:tertium datur, τρίτον χωρεί. Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα, που είπε ο Ελύτης προτού γεράσει. Και τα χάσει.
    Εάν είμαι άνθρωπος, κατά την έννοια ότι έχω συνείδηση των ορίων μου και επίγνωση του πόσο βαθύ είναι το πρόβλημα του όντος, δεν είναι δυνατό να δώσω άλλη απόκριση στην ερώτηση της Μαργαρίτας.
    Όταν στην ερώτηση αποκριθώ, ναι! Πιστεύω στο θεό, γίνομαι αυτοστιγμεί μωρός. Γιατί δέχομαι στενόκαρδα και στενόμυαλα, κάτι που δεν το ξέρω, σαν αληθινό. Καταντώ δογματικός. Και η επιστήμη θα με πετάξει αυτόματα έξω από τα όρια της με την παρατήρηση:διότι λες ανοησίες.
    Όταν στην ερώτηση αποκριθώ, όχι! Δεν πιστεύω στο θεό, γίνομαι αυτοστιγμεί μωρός. Γιατί δέχομαι στενόκαρδα και στενόμυαλα, κάτι που δεν το ξέρω, σαν αληθινό. Καταντώ δογματικός. Και η επιστήμη θα με πετάξει αυτόματα έξω από τα όριά της με την παρατήρηση:διότι λες ανοησίες.


    Ο θεός είναι ζητούμενο

    Όποιος πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο.
    Όποιος πιστεύει αλλά και δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ζωντανό το νόμο της φύσης. Απλά, καταληπτά, και στα μέτρα του ανθρώπου ζει το θαύμα του κόσμου.
    Το κρίνω απλό και αυτονόητο, πως εκείνος ο θεός, στην αναζήτηση του οποίου μας προάγει η Ερώτηση της Μαργαρίτας, δεν έχει καμία σχέση με τους θεούς φαντάσματα, που κατά καιρούς έπλασαν οι ποικίλες ιστορικές θρησκείες. Οι πολυώνυμοι, δηλαδή, όπως ο Δίας στους έλληνες και ο διάβολος στους ινδούς, εκείνοι Μωυσής, και Μωάμεθ, και Βούδας και Κομφούκιος, και Μαρδούκ και Κυβέλη και Μίθρας, και Βάαλ και Αστάρτη και Λούθηρος. Οι βραχμάνες, οι ραβίνοι, οι μουφτήδες, οι μουλάδες, ο πατριάρχης κι ο πάπας. Ο Πετράκης κι ο Παυλάρας, μ΄ένα λόγο. Εκείνοι οι γυρολόγοι με τη λατέρνα.
    Το άρωμα του ζητούμενου θεού, που αναδίνεται από το λουλούδι της Μαργαρίτας, απευθύνεται στο δίκαιο άνθρωπο. Στο φρόνιμο, δηλαδή, το λογικό και τον πάσχοντα. ''

    Δημήτρης Λιαντίνης - ''Γκέμμα''

    Κάθε φορά που ακούω για Μαργαρίτα αυτό που έρχετε στο μυαλό ...

    Η ερώτηση της Μαργαρίτας και ο Φάουστ και ο Λιαντίνης με την Γκέμμα του ...

    Καλο βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ’ ευχαριστώ για τον υπέροχο σχολιασμό.

    Ο ποιητής Ρόμπερτ Γκρέιβς, περίπου στο τέλος της πρώτης τριακονταετίας του προηγούμενου αιώνα, είχε την ιδέα (έτσι όπως ενδέχεται ποιητικά να την κατανοήσουμε) πως μια θρησκεία που θα έβγαζε από το πολιτιστικό τέλμα τις κοινωνίες που είναι υπόδουλες στον Πλούτο, στο Κράτος και στη Βία (που ως ιδανικό τους έχουν την ουδέτερη μακαριότητα, την μεταμόρφωση δηλαδή των διάφορων και άπειρων πάντων, σε ένα ομοιόμορφο τίποτα – «μια επιφάνεια γυαλί κι από κάτω καταχθόνια ερέβη» όπως θα πει αργότερα ο Μπέκετ) και που ήταν κάποτε κατώτεροι θεοί/όπλα στην υπηρεσία των παλιών μοναδικών αρσενικών Θεών, Του Δία, του Απόλλωνα, Του Ερμή/ Εωσφόρου, του Ιεχωβά, του Ιησού, του Αλλάχ, του Βούδα, που έχουν πεθάνει όμως όλοι τους από καιρό, από χιλιάδες χρόνια, και που τους τάφους τους, τους βλέπουμε παντού, μπορούμε να τους δείξουμε, να τους επισκεφτούμε και να αποτίσουμε εκεί τον όποιο «φόρο τιμής» τους αναλογεί, θα ήταν μια μεταβατική θρησκεία/πολίτευμα, λατρείας της Λευκής Θεάς, του αιωνίου θήλεος, της Μητέρας Πάντων των Ζώντων Όντων, της Παναγιάς, μητέρας όλων των παλιών Θεών (μια κι όλοι οι Θεοί είχαν μια μητέρα).
    Τον μαρξισμό (ως τραγικά λανθασμένη προσπάθεια απάντησης στο ανθρωπολογικό αιτούμενο) τον εννοούσε ως μία πίστη και όχι ως μια θρησκεία (δεν είχε φαίνεται υπ’ όψιν του ακόμα τη σταλινική λατρεία του πατερούλη) απόφυση της πατριαρχικής θρησκείας όπου η επιφάνεια γυαλί του ιδανικού της ήταν η ουδέτερη, στυγνή δικαιοσύνη μιας νεκρικής ισότητας, κι από κάτω, τα καταχθόνια ερέβη του καπιταλισμού.

    Ο Ιπποτικός έρωτας, εμπνευστής των ταγμάτων των Ιπποτών της Θεάς που χάνουν τη ζωή τους ευχαρίστως θυσιάζοντάς την για την αθάνατη ζωή της αγαπημένης τους, θα ήταν ο θεματοφύλακας της Δικαιοσύνης (ώσπου να ολοκληρωθεί η μετάβαση) την οποία θα διαφέντευε η ποιητική θεοπνευστία, απαλλαγμένη από την οποιαδήποτε θεολογία. Ποιο μάτι πιο διεισδυτικό, πιο ακριβοδίκαιο σα νυστέρι από το μάτι του θεόπνευστα ερωτευμένου; Ποιος σε προφυλάσσει πληρέστερα απ’ τον απόλυτα ερωτευμένο;

    Οι πέντε φάσεις της Θεάς, η γέννηση, η μύηση, η ολοκλήρωση, η ανάπαυση και ο θάνατος/αναγέννηση, αναγνωρίζονται ως η φρακταλική δομή του κυκλικού/σφαιρικού χρόνου. Του ανθρώπινου/μυθολογικού χρόνου. Του χρόνου των εποχών. Του χρόνου της φύσης. Του χρόνου του συμπαντικού. Του άχρονου χρόνου.

    Η απόλυτη ελευθερία στην ποιητική μεταμόρφωση, είναι το βασικό/δομικό χαρακτηριστικό αυτοσυνείδησης του έσχατου/άπειρου υποκειμένου του Είναι (και του Εγώ, ως Είναι).

    Κατάσταση πραγμάτων (πραγματικότητα), τόπος μετάβασης: Η απόλυτη ελευθερία των πάντων σε μη συγκρουσιακό περιβάλλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή