Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Κύριε Ελέησον


_






Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι, ταχύ επάκουσόν μου. Πρόσχες τη ψυχη μου και λύτρωσαι αυτήν






_


Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Merry Christmas

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

ιταλικό ιντερμέδιο


ιταλικό ιντερμέδιο

αναδημοσίευση από σύδεντρο







παράπονο
η ζωή μας
έγινε ξαφνικά
χοάνη στο άπειρο...


έζησα όλο
φεύγοντας,
ωραία κοιμωμένη
σε αγριοτριανταφυλλιές
με αγαπημένα πάθη


σε ξένα λιμάνια
με φυλαχτό κρατήθηκα
και αίνους φεγγαριών


Οκτώβρης
στην Perugia
τραγουδούσαμε
με φτωχές κιθάρες
στα διαβατικά
δίπλα σε ολόφωτα γεράνια


γέφυρες,
μπρούτζινοι θολίτες,
γκρίζος ουρανός –
θαύματα
των σιενέζων ζωγράφων


το βράδυ ανατρίχιαζα
στους ήχους των καθεδρικών
περιμένοντας την αυγή
μιας άλλης εποχής
να με λυτρώσει


πορτοκαλί καπέλα,
κολάν με μαργαρίτες,
χαμόγελα και blues
ψάλλοντας τους Violent Femmes
και Βαμβακάρη...


το βράδυ ερωτευμένη
στο αναμμένο τζάκι
η σπίθα της επανάστασης


χιλιανοί φοιτητές,
ο Victor Jara
και το μεθυσμένο πείσμα του Ζapata
πλάι στον δύστυχο Λούκιο
και τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα


κι εκείνη η γόησσα τουρκάλα
με το δηλητήριο
της λήθης...


βιβλία τέχνης και ιατρικής,
κάδρα με σχέδια του Da Vinci,
ιχνογραφίες 
    με ξεθωριασμένα βιαστικά τοπία,


σ’ ένα ξεχασμένο πάρκο
μαζεύαμε φουντούκια
από στοιχειωμένα δέντρα


γελούσα
μπροστά στο κεραμιδί μαγισσόσπιτο
κι έγινε μεμιάς
για πάντα δικό μου...


αλήθεια,
τίποτα δεν χάθηκε


ο χρόνος
μένει άφθαρτος
άραγε στα σώματα,
στις μνήμες μας,


στους  ατέλειωτους δρόμους


που σβήνουν
στο φιλί του ορίζοντα;


Μπολώνια, Φλωρεντία,
οι τρούλλοι εδώ
σταθμίζουν κάτι από το απατηλό φως της Δύσης


η Ρώμη σφαδάζει
στη δόξα των μαρτύρων της
και στο ηδονικό χαμόγελο των δημίων –
όλοι ντυμένοι στην πορφύρα
άλλωστε...


σκορπίζεται το Βυζάντιο
με αχτίνες μακρινές,
ζωντανό όμως κι εδώ
στον ξένο τόπο των Σαβίνων γυναικών
που ήλθαν χλωμές από τη Σπάρτη...


σταθμός της Piacenza
κοιμηθήκαμε σφαγμένοι κι άτρωτοι
παίζοντας τους αιρετικούς
τη νύχτα πριν την παράδοση του κάστρου τους


το κρύο τρύπωνε
μέσα απ’ τον υπνόσακο
και συ κάλπαζες ιππότης   
στις σκουριασμένες ράγες
με μια αγκαλιά σημαία...


«Άλλο ο Πλάτωνας
και άλλο ο Πλωτίνος» 
 κοίταζες τον ουρανό
φιλοσοφώντας με τα υγρά σου μάτια


«Άλλο το φαίνεσθαι
κι άλλο το είναι»
ανάσαινα βαθιά
στο δρόμο της επιστροφής


«Οι κουρασμένες μάζες
των αστών του Verdi
δεν μας αγγίζουν...»


είχες πει
και χάθηκε
στα σύνορα απαλά
το αγγελικό μου όνειρο








Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

A Hair on the Head of John the Baptist



 Beauty


Narrative:
The inspiration of the sonnets, was always somewhat of a mystery. All we know for certain is that it was written to a dark lady. A sonnet about jealous love.

----

Ophelia:
(...) Their perfume lost, take these again; for to the noble mind. Rich gifts wax poor when givers prove unkind. There, my lord.
Hamlet:
Are you honest?
Ophelia:
My lord?
Hamlet:
Are you fair?
Ophelia:
What means your lordship? (...)
Hamlet:
I did love you once.
Ophelia:
Indeed, my lord, you made me believe so.
Hamlet:
(...) I loved you not.
Ophelia:
I was the more deceived.
Hamlet:
Get thee to a nunnery! Why wouldst thou be a breeder of sinners? (...) We are arrant knaves all; believe none of us. Go thy ways to a nunnery.
Ophelia: 
O, help him, you sweet heavens!
Hamlet:
If thou dost marry, I'll give thee this plague for thy dowry: be thou as chaste as ice, as pure as snow, thou shalt not escape calumny. (...) Or if thou wilt needs marry, marry a fool; for wise men know well enough what monsters you make of them.

----

???:
(...) Hair on the head of John the Baptist. (x3)
(...) Hair on the head of John the Baptist. (???)
(...) Hair on the head of John the Baptist. Oh God!

Hamlet:
(...) I loved you not.

----

Queen:
Thou know'st 'tis common: all that lives must die,
Passing through nature to eternity.
Hamlet:
Ay, madam, it is common.
Queen:
If it be,
Why seems it so particular with thee?
Hamlet:
Seems, madam? nay, it is, I know not "seems."
(...) seem,
For they are actions that a man might play;
But I have that within (...)

----

(...) Hair on the head of John the Baptist. (???)
(...) Hair on the head of John the Baptist. Oh God!
(Both lines: x4)

----

Henry V:
So, when this loose behavior I throw off
And pay the debt I never promised,
By how much better than my word I am,
By so much shall I falsify men's hopes;
(...)
I'll so offend, to make offence a skill;
Redeeming time when men think least I will.

----

Judas, (???)

----

Prince:
For worms, (...) fare thee well, great heart. (...)
Adieu, and take thy praise with thee to heaven!
Thy ignominy sleep with thee in the grave,
But not remember'd in thy epitaph!

Gertrude:
This bodiless creation ecstasy
Is very cunning in.
Hamlet:
Ecstasy?

Hamlet:
I must be cruel, only to be kind;
Thus bad begins, and worse remains behind.

Henry V:
Presume not that I am the thing I was,
For God doth know, so shall the world perceive,
That I have turn'd away my former self;
So will I those that kept me company.

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Unfinished Sympathy







Unfinished Sympathy

I know that I've been mad in love before
And how it could be with you
Really hurt me baby, really cut me baby
How can you have a day without a night
You're the book that I have opened
And now I've got to know much more

The curiousness of your potential kiss
Has got my mind and body aching
Really hurt me baby, really cut me baby
How can you have a day without a night
You're the book that I have opened
And now I've got to know much more

Like a soul without a mind
In a body without a heart
I'm missing every part

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Κατάσταση Ειδώλου



John William Waterhouse (1849-1917) English painter




 Circe Invidiosa (1892)




Κατάσταση Ειδώλου


 
Καθρέφτης που δια-σπάται από το σημείο αιώρησής του, πέφτει και θρυμματίζεται στην αιώνια πέτρα.
Ας δούμε ανάποδα τη σκηνή. Τα συντρίμμια αποσπώνται απ’ την πέτρα, ανυψώνονται αιωρούμενα κι ενώνονται πάλι σε καθρέφτη που αιωρείται αεικίνητα ακίνητος ως δαμόκλειος σπάθη.
Ας αποκλείσουμε από τον συλλογισμό τα άκρα. Σπασμένα, ακίνητα συντρίμμια δεν υπάρχουν πάνω στην πέτρα, ούτε καθρέφτης ακέραιος που αιωρείται ακίνητος. Υπάρχουν μόνο τα θραύσματα καθρέφτη που αιωρούνται μανιωδώς πότε προς την πτώση, την πλήρη ακινησία τους πάνω στη μαύρη πέτρα και πότε προς την άνοδο, την πλήρη και στιλπνή ακινησία της ακεραιότητας. Ποτέ δεν φτάνουν στα άκρα μια και τα άκρα είναι ιδεατά. Υπάρχει όμως πάντα η άνοδος και η πτώση.