Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Καίμε λέξεις


_________________________________________________________________________________

John William Waterhouse (1849-1917) English painter


Saint Eulalia, 1885
___________________________________________________________________________________

Πριν από τρία χρόνια είδα εφιάλτη πως με πήγαιναν στο ικρίωμα  και πως η μάνα μου σιδέρωνε ατάραχη τα ρούχα που θα φορούσα κατά την εκτέλεση, σαν να επρόκειτο να παρευρεθώ σε κάποια βράβευση. Ο εφιάλτης είχε να κάνει μ’ εκείνη την αίσθηση που όταν,  ενώ αποζητάς από έναν δικό σου άνθρωπο  να σε κατανοήσει, να προσπαθήσει να σε σώσει, να σε φυγαδεύσει με τον οποιοδήποτε τρόπο από τον επικείμενο, αναπόφευκτο και οδυνηρό χαμό που σε οδηγούν σιδηροδέσμιο, εκείνος βρίσκεται  με την πλευρά των δεσμοφυλάκων σου, πιστεύοντας πως αυτό που σου συμβαίνει «είναι το σωστό», «για το καλό το δικό σου και το ευρύτερο», πως θα όφειλες κι εσύ ο ίδιος να το αναγνωρίσεις και πώς αν τυχόν αγχώνεσαι είναι επειδή είσαι ακόμα ανώριμος (αλλά μέχρι να φτάσεις στο ικρίωμα, θα ωριμάσεις).( Την ίδια αίσθηση θυμάμαι πως είχα και όταν πήγαινα για πρώτη μέρα στο σχολείο. Στα προ -νήπια. Παρά το ότι σπούδασα κι έγινα μάλιστα και «καθηγητής», την ίδια αίσθηση έχω ακόμα κάθε φορά που σκέφτομαι ότι δεν πρόκειται τελικώς να τη γλιτώσω ποτέ και πως θα ξημερώνει πάντα η μέρα που θα ξαναπηγαίνω στο σχολείο  - στο όποιο σχολείο. Δηλαδή, όσες φορές κι αν έχω πάει στο ικρίωμα -και κοντεύω τα 50-  δεν έχω τελικώς ωριμάσει).

Ήταν πραγματικό όνειρο-εφιάλτης, από τον οποίο είχα ξυπνήσει απότομα, καταϊδρωμένος και λαχανιασμένος.

Η αίσθηση αυτή, από τότε, με συντροφεύει πλέον όλο και περισσότερο  και στο ξύπνιο μου, σχεδόν καθημερινά. Σχεδόν για όλους. Αισθάνομαι ότι μας πάνε όλους για εκτέλεση και πώς όλοι, ακόμα και τα θύματα (ιδίως αυτά) είναι προσηλωμένοι σαν τη μάνα μου στις διάφορες λεπτομέρειες που αφορούν τον ρουχισμό, τον τρόπο περπατήματος, τον τρόπο εκφοράς του λόγου, τα ορθογραφικά ή ιδεολογικά λάθη… Εξοργίζονται κάποιοι μονάχα αν θέλεις να καπνίσεις το τελευταίο σου τσιγάρο, μια και το τσιγάρο, απαγορεύεται πλέον παντού, ως κατάλοιπο  πρωτογονισμού.

…Λέτε να ‘ ναι  μόνο ιδέα μου;

Ή μήπως είμαι, τουλάχιστον εγώ, όντως η φύρα και τότε η εκτέλεσή μου, είναι όντως η λύση; Γιατί να μην παραδοθώ άνευ όρων; Αφού …κι αν δεν παραδινόμουν, πάλι άνευ όρων θα ήταν (οπότε για μένα, ο ηρωισμός είναι και στις δύο περιπτώσεις, ο ίδιος, άνευ όρων, ενώ, ανεξαρτήτως του αν τελικώς στηθεί ή όχι το άγαλμά μου στην κεντρική πλατεία, οι σκύλοι θα συνεχίσουν να ανακουφίζονται από τα ούρα τους ελεύθερα).
Αλλά και που παραδίδομαι (λέμε τώρα…) δεν με εκτελούν, τουλάχιστον να λυτρωθώ από το μαρτύριο. Εξακολουθούν να με πηγαίνουν κάθε μέρα για εκτέλεση… χρεώνοντάς με, ενώ οι γύρω μου, εξακολουθούν να επισημαίνουν λάθη παντού, τόσο στους δανειστές όσο και στους οφειλέτες, δίχως ν’ αλλάζει τίποτα…
______________________________________

… Ο οποιοσδήποτε μπορεί να ισχυρίζεται πως η ελευθερία είναι βίωμα. Πως δεν εξηγείται, δεν περιγράφεται, δεν, δεν, δεν… αλλά είναι βίωμα, προϊόν ενόρασης κ.λπ . Μήπως όμως ελευθερία, δεν είναι και όταν λέει/πιστεύει κάποιος (βιώνοντας απολύτως ελεύθερα) πως ελευθερία δεν υφίσταται;

Αναλόγως (σε υπόθεση εργασίας που δεχόμαστε την έννοια της ουσίας), θα μπορούσε να ήταν βαθύτατα ουσιαστικό, αν κάποιος έλεγε/πίστευε πως δεν υπάρχει, ούτε εξάγεται ούτε συμπεραίνεται  η ουσία.
______________________________________

Οι λέξεις/έννοιες/ιδέες, είναι τελικώς σαν τα πουκάμισα. Τις φοράς και ανάποδα, τις ξεχνάς στην ντουλάπα, τις φοράς κατάσαρκα στην πυρά της θυσίας σου, τις πετάς στη φωτιά της ανθρώπινης ζεστασιάς, ως προσάναμμα. 

___________________________________________________________________________________

Η Αγία Ευλαλία (Eulalia, Aulaire, Aulazia, Ollala, Eulària) (περ.290 – 12 Φεβ 303) συν-πολιούχος της πόλης της Βαρκελώνης, ήταν δεκατριών χρονών, Ρωμαία, χριστιανή παρθένα, όταν υπέκυψε από μαρτυρικό θάνατο στη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια της δίωξης των χριστιανών επί της βασιλείας του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.
Επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει την πίστη της οι Ρωμαίοι την υπέβαλαν σε δεκατρία βασανιστήρια μεταξύ των οποίων:

Την έκλεισαν σ’ ένα βαρέλι  με μαχαίρια (ή γυαλιά)  το οποίο άφησαν να κατρακυλήσει στο δρόμο, ο οποίος έκτοτε ονομάζεται «Κάθοδος της Αγίας Ευλαλίας».

Την έκοψαν στα στήθη.

Τη σταύρωσαν.

Την αποκεφάλισαν.  

...Ένα περιστέρι πέταξε μέσα από το στόμα της (ή φτερούγισε πάνω απ' το λαιμό της) κατά τη στιγμή του θανάτου της. 
___________________________________________________________________________________

2 σχόλια:

  1. Με την ευκαιρία της "επίσκεψης" σου, κάνω και γώ το βήμα που καθυστέρησα, να σου πω τις σκέψεις μου για το συνταρακτικό βίωμα της επικείμενης "εκτέλεσης" και του ρόλου των "δικών" μας...και αυτοί οι δικοί, δεν είναι η οικογένεια απαραιτήτως, αλλά όλοι οι "χώροι ένταξης"..
    Δεν υπάρχει φίλε, καμμιά σωτηρία.
    Το λέω με ψυχρή και καθαρή συνείδηση.
    Μόνη μας ελπίδα η τέχνη, κι ας τους να λένε, άς τους,,
    Θα ήθελα να ανοιχτείς κι άλλο, και σκέφτομαι να σου απαντώ με τα ταπεινά "ποιήματά" μου
    Χρόνια πολλά φίλε..
    και συγγνώμη για την καθυστέρηση, είχα στ'αλήθεια στο μυαλό μου αυτο σου ο όνειρο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χρόνια πολλά, φίλε, Eriugena

    Σ’ ευχαριστώ για την επίσκεψη, μέρες που είναι, αν και δεν είχα ούτε ένα μελομακάρονο να σε φιλέψω. Μόνο λέξεις κι αυτές ...καμένες. Νομίζω όμως πως κάτω από τη «φλαμπαρισμένη» επίστρωσή τους (που δεν είναι παρά ένα από τα άπειρα μυστικά μιας μυστικής συνταγής) η επίγευση που αφήνουν οι λέξεις μας, κάθε άλλο παρά δυσάρεστη είναι.

    Να σαι καλά και ό,τι επιθυμούμε, να το πάθουν:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή