Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Η πόρτα


                                      


«Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ                                
για όσους μπόρεσαν να δουν στο βάθος.
Μα η ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή».

(Γ. Παυλόπουλος - Τα Αντικλείδια)










Herbert James Draper (1863 – 1920) English painter
The Gates of Dawn, 1900



Η πόρτα 

Ρόμπερτ Γκρέιβς

Όταν μπήκε έξαφνα μέσα
Φάνηκε πως η πόρτα δεν θα 'κλεινε ποτέ ξανά,
Ούτε 'κείνη την έκλεισε - εκείνη, εκείνη - 
Το δωμάτιο έμεινε ορθάνοιχτο στον ερχομό μιας θάλασσας
Που καμιά πόρτα δεν μπορούσε να συγκρατήσει.

Όταν στο τέλος χαμογέλασε, γέρνοντας το κεφάλι της
Για να φύγει μακριά μου, 
Εκεί όπου χαμογέλασε, αντί για εκείνη
Υπήρχε μια πόρτα σκοτεινή που έκλεινε δίχως τελειωμό,
Τα κύματα υποχώρησαν.








The Door
 
Robert Graves

When she came suddenly in
It seemed the door could never close again,
Nor even did she close it—she, she—
The room lay open to a visiting sea
Which no door could restrain.

Yet when she at last smiled, tilting her head
To take her leave of me,
Where she had smiled, instead
There was a dark door closing endlessly,
The waves receded.


Εκείνη, είναι η ποίηση. Η θάλασσα, είναι η ποίηση. Εκείνη, είναι η θάλασσα. Η θεά θάλασσα-Ποίηση. Η αιώνια Μούσα-ουσία.

Πύλη αιώνια ανοικτή/κλειστή δίχως τελειωμό - και τα ποιήματα αντί-κλείδια.

Η ποίηση-ουσία Είναι αντί-εξ-ουσία.

Όντως:

«Ας μακραίνουν οι προδότες
Και απ' τα λόγια που θα πω».(Σολωμός)


Από σχολιασμό στο Ιστολόγιο του Δημ. Τζωρτζόπουλου, στην ανάρτηση Γ. Παυλόπουλος: Η ποίηση στη ζωή μας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου