Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Η οδός - μήποτε μέθοδος

Anne-Francois-Louis Janmot (1814 - 1892) Γάλλος ζωγράφος και ποιητής
___________________________________________________________________________________


Le Mauvais Sentier
___________________________________________________________________________________

Ο τίτλος 'Η οδός - μήποτε μέθοδος' είναι παρμένος από την ανάρτηση  'Heidegger: Οδός ή Μέθοδος της Σκέψης; (1)', στο  ιστολόγιο του Δημήτρη Τζωρτζόπουλου Hegel-Platon.blogspot.com.

H εδώ ανάρτηση, πρωτοφράφτηκε υπό την μορφή σχολίων στο

http://hegel-platon.blogspot.com/2011/11/m-heidegger-sein-und-zeit-3.html
___________________________________________________________________________________

«Η Επιστήμη: Εμπλουτισμός και πτώχευση συνάμα. Μια συγκεκριμένη μέθοδος παραγκωνίζει όλες τις άλλες. Σε σύγκριση μ’ αυτήν, όλες τους φαίνονται φτωχές, στην καλύτερη περίπτωση προβαθμίδες της. Πρέπει να κατέβεις στις πηγές, για να τις δεις όλες τη μια δίπλα στην άλλη, τις παραπεταμένες κοντά στις ευνοούμενες».

Ludwig Wittgenstein, 1947
'Πολιτισμός και αξίες'
Εκδόσεις Καρδαμίτσα
Αθήνα, 1986 ___________________________________________________________________________

«…από την ανικανότητά μας να σκεπτόμαστε ποιητικά – να αναλύουμε δηλαδή το λόγο σε πρωτογενείς εικόνες και ρυθμούς και να τον ανασυνθέτουμε σε διαφορετικά ταυτοχρόνως επίπεδα σκέψης και με πολλαπλά νοήματα – πηγάζει η χρεοκοπία μας να σκεπτόμαστε με σαφήνεια και στον πεζό λόγο. Στην πρόζα ο καθένας σκέπτεται μονοσήμαντα κάθε χρονική στιγμή και κανένας συνδυασμός λέξεων δεν απαιτείται να περιλαμβάνει περισσότερα του ενός νοήματα. ωστόσο οι εικόνες που ενδημούν μέσα στις λέξεις πρέπει ασφαλώς να σχετίζονται εάν θέλουμε η περίοδος να βγάζει κάποιο νόημα. Τούτη η απλή ανάγκη έχει λησμονηθεί στις μέρες μας και εκείνο που θεωρείται ως τρέχων πεζός λόγος είναι η μηχανική παράθεση στερεότυπων συστοιχιών λέξεων χωρίς το μέλημα των εικόνων που εμπεριέχουν. Το μηχανικό ύφος το οποίο εξυπηρετούσε το λογιστήριο έχει διεισδύσει τώρα στο πανεπιστήμιο και ορισμένα άψυχα παραδείγματά του απαντούν στις εργασίες διαπρεπών λογίων…».

Robert Graves, (Ρόμπερτ Γκρέιβς) 1948                                     
'Η Λευκή Θεά'
(Ιστορική γραμματική του ποιητικού μύθου)
Κεφάλαιο 13, παράγραφος 1
Κάκτος 1998
___________________________________________________________________________

Από το κείμενό σας (απ’ όλα τα κείμενά σας και τη προσπάθειά σας, εν γένει) σε συνδυασμό με τις παραπάνω παρατηρήσεις, συμπεραίνουμε πως η αναζήτηση/κατανόηση του νοήματος του Είναι, για παράδειγμα, δεν αφορά τόσο την ίδια τη μελέτη του φιλοσοφικού έργου του Χάιντεγκερ (θα μπορούσε κάποιος να το ξέρει απ’ έξω και ανακατωτά και να το έχει κατανοήσει στο ελάχιστο) αλλά το πώς δύναται κάποιος να μελετά, να συλλογιέται, να σκέπτεται. Πώς να κατανοήσει, για παράδειγμα, κανείς, τη διαφορά «μεθόδου και οδού» αν δεν «βλέπει» τις διαφορετικές εικόνες (που συνιστούν και γλώσσες – μορφές ζωής) που πηγάζουν από τις δυο αυτές λέξεις, μέσω της ποιητικής σκέψης; Και πώς είναι δυνατόν κανείς (αν δεν έχει το ταλέντο – το οποίο οφείλει να καλλιεργεί διαρκώς μέσω επίμονης μελέτης - να σκέπτεται ποιητικά) να διδαχτεί έναν τέτοιο τρόπο σκέψης, αν όχι μέσω μιας ανάλογης μορφής ζωής/διαπαιδαγώγησης στην οποία θα συμμετέχει από τα γεννοφάσκια του;
Σε καμία περίπτωση, δεν μιλάμε για το μάταιο μιας προσπάθειας σαν τη δική σας. Γιατί το μάταιο, δεν χαρακτηρίζει το «εδώ», αλλά το γύρω από «εδώ».

Εδώ, Είναι.
Εκεί όμως;
                                                                                                                                       
Μας φαίνεται πως οφείλει να μεγιστοποιηθεί το εδώ ως προς το εδώ, και όχι ως προς το εκεί. Και μεγιστοποιείται. Μεγιστοποιείται χρονικά. Είναι το εδώ που γεμίζει χρόνο. Μια μαύρη τρύπα της ανοησίας. Ρουφά την ανοησία του κόσμου, παρά του μεταδίδει γνώση. Η γνώση είναι εδώ. Η αλήθεια. Εκτός, βρίσκεται η πραγματικότητα και η μη αληθής, επιστημονική γνώση της. Είναι μέλημα της πραγματικότητας να μετουσιωθεί σε αλήθεια. Δεν είναι μέλημα της αλήθειας να επιβληθεί της πραγματικότητας. Η πραγματικότητα επιβάλλεται. Η αλήθεια, περιμένει και παραμένει στο χρόνο (είναι, στο άχρονο).
____________________________________________________________________________________

1 σχόλιο:

  1. Η δύναμη που έχει η γλώσσα όλα να τα εξομοιώνει, που πιο χτυπητά συναντάει κανείς στο λεξικό, και που καθιστά δυνατή την προσωποποίηση του χρόνου - πράγμα όχι λιγότερο αξιοπερίεργο απ' ό,τι μια θεότητα των λογικών σταθερών.

    Wittgenstein 1931

    ΑπάντησηΔιαγραφή